Ca. XII.

xigore tuo dn̄m ieſū: ⁊ credas ī corde tuo: ꝙ deusca mortuis ſuſcitauit: ſaluus eris. Totū chriſti mygeriū īhis īterp̄tat̉: decet enī priꝰ ortū a deo patrechii i vnigenitū ex ipſiꝰ ſubſtātia fateri dn̄m oīmnarāqͣꝫ ab extrīſeco: ⁊ furtiuū ſortitū dn̄m: ſꝫ exiſtēre reuera ⁊ naturaliter dn̄m: ſicut ⁊ pr̄. Cōſequēterq fateri: ꝙ deꝰ hunc a mortuis ſuſcitauit: ip̄m .ſ. fanjhominē: ⁊ paſſū in carne ꝓ nobis: ſic .n. reſurrecra mortuis. Quiſqͥs gͦ ſic cōfitebit̉ chriſtū corā hoiinibꝰ videlicet deū ⁊ dn̄m: chriſtꝰ eū cōfitebit̉ corū āgel̓ dei: tūc tꝑis cū deſcēdꝫ cū ſāctis angel̓ ī glora pr̄is ſui ī ſeculi cōſūmatiōe. EVSE. Quid aūtlorioſiꝰ qͣꝫ ip̄m vnigenitū dei v̓bū atteſtari ꝓnobis ī diuīo iudicio: ac ip̄o effectu remūerationeꝫtimonij ꝓmere īditū ī aīam eꝰ: cui teſtimoniū ꝑhbibet̉. nō .n. manēs extra eū: cui teſtimoniū reddet̉:ſihabitās ī eo ⁊ īplēs eū lumīe ſuo teſtimoniū daCū aūt corroboraſſet eos ſpe bōa ꝑ tāta ꝓmiſſajeru eos īducit terribilioribꝰ minis dicēſ: Qui āt neuerit me corā hoībꝰ: denegabit̉ corā angelis dei.I. Et ī dānatiōe maiꝰ ſuppliciū: ⁊ ī bōis maēſatio ponit̉. q. d. Tu h̓ ꝯfiteris: aut negasāt illic. Bonoꝝ .n. maloꝝqꝫ retributio cū augm̄o ī futuro ſeculo te p̄ſtolat̉. ¶ EVSE. Opportuneīt hāc cōminationē pōit: ne ꝯfeſſionē ip̄iꝰ cōtēnerēt ꝑꝑ penā q̄ ē negari a filio dei: qd̓ ē a ſapīa denegari: ⁊ a vita deficere: ⁊ lumīe pͥuari: ⁊ oībꝰ deſtituibonis. Sꝫ ⁊ hec cūcta pati corā pr̄e qͥ ē ī celis ⁊ anrelis dei ¶ CIRIL. Negātes āt ſūt pͥmo qͥdē qͥ īminēte ꝑſecutiōe fidē poſtpoſuerūt: abnegāt ēt he̓ſumpoctores ⁊ diſcipuli ¶ ¶HRl. Sūt etiā alij abneiōis mōi: quos paulꝰ deſcribit dicēs: Cōfitent̉ſe noſſe deū: factis āt negāt. Et iterū: Siqͥs ſuoruꝫ ⁊axīe domeſticoꝝ curā n̄ hꝫ: fidē negauit: ⁊ īfidelideterior. Itē auariciā fugite: q̄ ē idolatria: poſtqͣꝫtot ſūt modi negatiōis: palā ꝙ totidē ſūt cōfeſſiouos qͥcūqꝫ ẜuauerit: audiet illā btīſſimā voceꝫiſtꝰ laudauit oēs qͥ cōfeſſi fuerīt eū. Attēde ātboꝝ cautelā: In greco .n. dicit qͥſqͥs ꝯfitebit̉ ī meon̄dēs ꝙ nō ꝓprijs viribꝰ: ſꝫ adiutꝰ ſuꝑna gr̄a chritū aliqͥs cōfitebit̉. De negāte v̓o n̄ dixit: ī me: ſꝫ me.nā deſtitutꝰ gr̄a denegat: redarguit̉ tn̄: qꝛ deſtitutōpeū qͥ deſerit̉ fit. ¶ BEDA: Ne āt ex eo ꝙ ait eosſe negauerīt eē denegādos: vna cūctoꝝ hͦ ē eoꝝ qͥlio: ⁊ eoꝝ qͥ īfirmitate vel ignorātia negāt cōdiutaret̉: cōtinuo ſubiecit: Et oīs qͥ dicit verbū īhoīs: remittet̉ illi: ei aūt qͥ ī ſpirituſanctū blaſauerit n̄ remittet̉. ¶ CIRIL. Sꝫ ſi hͦ vult īnuere ſaluator ꝙ ſi qd̓ iniurioſuꝫ verbū dicat̉ a nobisbominē cōem: obtinebimꝰ ſi peniteamꝰ veniam.ſulla difficultas ē ī ẜmone: qꝛ cū naturalit̓ bonꝰſt deꝰ: emēdat volētes penitere. verū ſi ad ip̄m chriſtu retorqueat̉ ẜmo: qͣliter īcōdēnabilis ē qͥ dicit v̓buꝫ ī eū. AMB. Utiqꝫ filiū homīs chriſtū ītelliginūs: qͥ de ſpūſancto generatꝰ ex virgīe ē: eo ꝙ parēſel ī terris ſola ſit v̓go. Nūqͥd ergo maior ſpūſſanctꝰchriſto: vt ī chriſtū peccātes veniā cōſequāt̉: ī ſpiriiuſanctū delinquētes remiſſionē n̄ mereant̉ adipitl? Sꝫ vbi vnitas ptātis ē: nulla cōꝑatiōis ē q̄ſtio.¶ IHANA. Uiri quidē antiqͥ: ſtudioſus orige⁊ mirādus theognoſtꝰ hāc cōſcribūt eē ſpiritꝰſalſcti blaſphemiā: qn̄ qͥ digni reputati ſūt dono ſpi

rituſſancti ꝑ baptiſmū regrediunt̉ ad peccādū. ob hͦenī aiūt illos nec veniā obtinere: ꝓut paulus dicit:Impoſſibile ē eos qͥ facti ſūt ꝑticipes ſpūſſanicti: ⁊ꝓlapſi ſūt reuocari ſurſū ad pnīam. Addit aūt vterqꝫ ītētionē ꝓpriā. nā origenes cām hꝰ ſic explicat:Deꝰ qͥdē pr̄ oīa ꝑcurrit: ⁊ ſingula cōtinet: virtꝰ āt filij ad ſola rōnalia extēdit̉: ſpūs v̓o ſanctꝰ ſolꝰ īeſt ꝑticipātibꝰ eū ī domo baptiſmatis. Qn̄ gͦ cathecumini peccāt ⁊ gētiles: peccāt ī filiū qͥ ī eis manet: pn̄ttn̄ veniā obtinere: cū digni fiūt dono regeneratōiſ.qn̄ vero baptizati delinquūt: dicit hͦ nephas attīgere ſpiritū: ad quē cū ꝑueniſſēt: peccauerūt. ⁊ iō irreuocabilē fore dānationē. Theognoſtꝰ vero ait ꝙ qͥpͥmū ⁊ ſcd̓m exceſſit limē: minorē penā meret̉: ſed qͥtertiū quoqꝫ ꝑtrāſit: nō ampliꝰ accipiet veniā. Primū qͥdē ⁊ ſecūdū limē vocauit doctrinā pr̄is ⁊ filij.tertiū v̓o ī ꝑticipatōe ſpūſſancti: ſcd̓m illd̓: Cū v̓enerit ſpūs v̓itatis: docebit vos oēm v̓itatē: nō tāqͣꝫ doctrina ſpūs dogma filij ſuꝑet: ſꝫ qꝛ filiꝰ cōdeſcēditimꝑfectis: ſpūs vero ſignaculū ē eoꝝ: qͥ ꝑficiūt̉. Sicigit̉ n̄ qꝛ ſuꝑet ſpūs filiū: expers ē venie blaſphemiaſpūs: ſꝫ qͥdē qꝛ imꝑfectoꝝ ē remiſſio: ꝑfectis v̓o nulla reſtat excuſatio: ſꝫ cū filiꝰ ſit ī pr̄e: ē ī illis ī qͥbus ēpr̄. nec abeſt ſpūs. Indiuiſibilis ē .n. ſcā trinitas. Adhec: ſi oīa ꝑ filiū fcā ſūt: ⁊ oīa ī ip̄o ꝯſiſtūt: erit ip̄e nimirū ī oībꝰ: vt neceſſariū ſit peccātē ī filiū: ī patrē ⁊ī ſpiritūſanctū peccare. ſacrū āt baptiſma ī noīe patrꝭ ⁊ filij ⁊ ſpūſſācti dat̉: ⁊ ſic peccātes pꝰ baptiſmūī ſanctā trinitatē exercēt blaſphemiā. Ceteꝝ ſi phariſei baptiſmū nō ſuſceperāt: qͣliter redarguebat eoſac ſi blaſphemaſſet ī ſpiritūſāctū: cꝰ nōdū erāt factiꝑticipes: p̄ſertiꝫ cū n̄ de peccatis ſimpl̓r: ſꝫ d̓ blaſphemia eos īcreꝑabat? Differūt āt qm̄ qͥ peccat: trāſgredit̉ legē: qͥ v̓o blaſphemat: ī ip̄aꝫ offēdit deitatē. Sꝫaliter: Si eis qͥ delīquūt pꝰ baptiſma n̄ īdulget̉ vindicta reatuū: qͣliter apl̓us penitēti ī corītho condonat? Retrogreſſos v̓o galathas parit: quouſqꝫ chriſtꝰ denuo formet̉ ī eis. Cur āt ⁊ nouatū arguimꝰ interimētē pnīam pꝰ baptiſmū: apl̓us āt ad hebreosn̄ diſſipat pnīaꝫ pctōꝝ: Sꝫ ne putarēt ſcd̓ꝫ ritū legꝭpnīe cauſa ml̓ta fore: ⁊ quotidiana baptiſmata: obhͦ peītere qͥdē monet: vnicā āt fore īſinuat ꝑ baptiſma renouationē. Talia v̓o cōſiderās recurro ad diſpēſationē q̄ fit ī xp̄o: qͥ deꝰ exn̄s hō factꝰ ē: tāqͣꝫ deꝰſuſcitat mortuos: ſicut carne veſtitꝰ ſitiebat: laborabat: ⁊ patiebat̉. Qn̄ igit̉ aliqͥ ſpectātes hūana vidētdn̄m ſitiētē ⁊ patiētē: ⁊ obloquūt̉ ī ſaluatorē: velutī hoīeꝫ. peccāt qͥdē: pn̄t tn̄ cito cū penituerīt acciꝑeveniā: p̄tēdētes ꝓ cā fragilitatē corꝑis. Qn̄ v̓o rurſꝰaſpiciētes aliqͥ oꝑa deitatis dubitāt de natura corporis: ip̄i quoqꝫ nimiū peccāt. Sꝫ ⁊ his penitētibuscito pōt ignoſci: eo ꝙ ⁊ ip̄i excuſationē hn̄t ab operū magnitudīe. Qn̄ v̓o diuinitatꝭ oꝑa retorquēt addiabolū: merito irreuocabilē ferūt ſnīam: qm̄ arbitrati ſūt diabolū fore deū: ⁊ verū deū nihil plꝰ qͣꝫ demones ī oꝑibꝰ putauerūt hr̄e. Ad hāc gͦ ꝑfidiā phariſei ꝑuenerāt. ſaluatore .n. on̄dēte pr̄is oꝑa: mortuos ſuſcitās: cecos illūinās: ⁊ ſimilia faciens: hꝰ mōioꝑa dicebāt eē beelebub: eq̄ nāqꝫ dice̓ poterāt vidētes mūdi ordinē: ⁊ erga eū ꝓuiſionē: ꝙ mūdꝰ a beelzebub ē creatꝰ. Quādiu igit̉ ad hūana ſpectātes mēte claudicabāt dicētes: Nōne h̓ ē carpētarij filiꝰ? ⁊

O 4