Lucas
uerſa fructificat. Quod aūt eſt arboribꝰ natura: hoceſt nobis affectio. ⁊ ſi ergo arbor mala non pōt fructum bonū ꝓducere: poterit tamē CHRX. Quāuis aūt fructꝰ cauſet̉ ex arbore: facit tamē noticiamarboris eo ꝙ arboris diſtīctio per fructū apparet.vnde ſequit̉. Unaq̄qꝫ enī arbor de fru. ſuo cogͦſcit̉.CIRIL. Sed ⁊ vita morū vniuſcuiuſqꝫ erit fignificatiua: neqꝫ enī extrīſecis ornamētis ⁊ fictiſ humilitatibꝰ: vere felicitatis app̄hēdit̉ decor: ſed ⁊ ex hisque aliquis oꝑat̉: cuiꝰ rei exemplū ponens ſubdit:Neqꝫ enī de ſpinis colligūt ficus./ AMBRO. Inſpinis iſtiꝰ mūdi ficꝰ illa reꝑiri nō poteſt: que fecundis fructibus melior eſt: bone ſpes ei reſurrectōnisaptat̉. Uel quia vt legiſti. Ficꝰ dederūt groſſos ſuos ꝙ immaturꝰ ⁊ caducꝰ ⁊ inutilis in ſynagoga fructus ante p̄ceſſit. vel quia immatura noſtra vita eſtin corꝑe: matura in reſurrectōne: ⁊ ideo ꝓcul a nobis debemꝰ ſeculares ſolicitudines abdicare q̄ mordent aīm: mentēqꝫ adurāt: vt maturos fructꝰ culture diligētis poſſimꝰ adipiſci. hoc ergo ad mūdū ⁊ reſurrectōem: alterū ad aīam ⁊ corpꝰ refert̉ cū ſubdit̉Neqꝫ de rubo vindemiāt vuā. vel quia nemo peccatis fructu acquirit aīe ſue: que ſicut vua ꝓxima t̓riscorrūpit̉: in ſuꝑioribꝰ maturat̉. vel quia nemo pōtdominatōem carnis euadere: niſi quē chriſtus redemerit qui ſicut vua pepēdit in ligno./ BEDA. Uelſpinas ⁊ rubū ſeculi curas ⁊ pūctōes puto eē viciorū: ficꝰ v̓o ⁊ vuā nouā cōuerſatōnis in feruorē dilectōis. nō autē de ſpinis ficꝰ: neqꝫ vua de rubo colligitur: quia mens adhuc veteris homīs cōſuetudinedep̄ſſa ſimilare pōt: ſed fructꝰ noui hoīs ferre n̄ pōtSed ſciendū ꝙ ſicut ferax palmes ſepi inuolutꝰ recūbit: portāſqꝫ fructu ſpina nō ſuū vſibꝰ ſeruat hūanis: ſic dicta vel acta malorū ſi quādo ꝓſunt bonisnō hoc ip̄i faciūt mali: ſed fit de illis dei cōſilio.CIRVL. Poſtqͣꝫ aūt on̄dit ꝙ ex oꝑbꝰ pōt diſcerni homo bonꝰ ⁊ malꝰ: ſicut ex fructibꝰ arbor: nuncidē oſtēdit ꝑ aliud ſignū dicēs: Bonꝰ ho. de bo. theſau. cor. ſui ꝓ. bo. ⁊ ma. ho. de ma. ꝓ. malū BEDAIdē eſt theſaurꝰ cordis quod radix eſt arboris. Quiergo in corde theſaurū patiētie ꝑfectiqꝫ hꝫ amoris:optimos fructus effundēs diligit inimicū: ⁊ ceterafacit que ſupra edocuit. at qui theſaurū nequāⁱ corde ſeruat: cōtraria facit. IBASI. Uerbi etiā ꝯditiocor a quo ꝓceſſit manifeſtat: euidēter oſtendēs diſpoſitōem p̄cordiorū noſtrorū. vnde ſequit̉: Ex abūdātia enī cordis os loquit̉. CHRI. Naturalis .n.cōſequētia eſt vt cū intꝰ abudet neqͣtia: effluāt oretenus verba nequā. vnde cū audiueris hoīem inhoneſta ꝓferentē: nō tantā in eo putes latere maliciam:qͣꝫta v̓bis exprimit̉: ſꝫ cōiecta fontē riuo eē vberiorēBED. Per oris etiā locutōem dn̄s vniuerſa q̄ dictu vel factu vel cogitatu de corde ꝓferimꝰ īfinuat:moris enī eſt ſcripturarū verba ꝓ rebꝰ ponere.¶ Quid autē uocatis me dominedomine: ⁊ nō facitiſ que dico? Omnis qui uenit ad me: ⁊ audit ſermones meos: ⁊ facit eos: oſtēdā uobiscui ſimilis ſit. Similis eſt hōi edificanti domū qui fodit ī altū: ⁊ poſu
it fundamētū ſupra petraꝫ. Inūdatione aūt facta illiſum eſt flumē domui illi: ⁊ nō potuit eā mouere. fdata enī erat ſupra petrā. Qui autēaudit ⁊ nō facit ſimilis eſt hōi ediſicāti domū ſuā ſupra terrā ſine fuidamēto: in quaꝫ illiſus eſt fluuius.⁊ continuo cecidit: ⁊ facta eſt ruinadomus illiꝰ magna.BEDA: Ne aliquis ſibi fruſtra blandiret̉ ex eoꝙ dictū eſt: Ex abūdātia cordis os loquit̉. qͣſi verbaſolū ⁊ nō magis oꝑa veri chriſtiani querant̉: ꝯn̄terdn̄s adiūgit: Quid aūt vocatis me dn̄e dn̄e: ⁊ nō faque dico? q. d. quid folia recte ꝯfeſſiōis vos germīare iectatis: qui nullos oꝑis boni fructus oſtēditisẜCIRIL. Cōuenit aūt ſoli ſup̄me oīm nature dominatiōis ⁊ nomē ⁊ res. ATHA. Nō eſt ergoverbū homīs ſed dei oſtendētis ꝓpͥum ortū a patredn̄s enī eſt qui natꝰ eſt a ſolo dn̄o: nō timeas adualitatē: nō enī ẜm naturā ſeparant̉. FCIRLLQue aūt ſit vtilitas in mandatoꝝ obſeruatōe: qd̓uedānū accidere poſſit ex inobediētia oſtēdit ſubdēsOmnis qui ve. ad me: ⁊ au. ſermo. meos: ⁊ facit eosoſtēdaꝫ vobis cui ſil̓is ſit. Sil̓is eſt hōi edifi do. qfo. in altū: ⁊ po. funda. ſupra petrā. BED. Petraaūt chriſtꝰ qui fodit in altū: qui preceptis hiiilitatis terrena omīa de cordibꝰ fideliū eruit: ne proptercommodū temꝑale ſeruiāt deo/ BASI. Poneaūt fundamentū ſupra petrā hoc ē inniti fidei chriſti: vt immobilis ꝑſeueret in aduerſis ſiue humatus ſiue diuinitꝰ accidāt. BEDA: Uel fundatū domꝰ ip̄a eſt intētio bone cōuerſatōnis: que ꝑctus verbi auditor in adimplēdis chriſti mādatꝭ fimiter inſerit 4AMBRO. Uel oīm fundamētū dcet eſſe virtutū: obediētiā celeſtiū p̄ceptorū: ꝑ qꝛdomꝰ hec noſtra nō in ꝓfluuio voluptatū: nō notie ſpiritalis incurſu: nō imbre mūdano: nō heretcoꝝ poſſit nebuloſis diſputatōibꝰ ꝯmoueri. vn̄ ſInunda. au. fa. illi. ē flu. do. il. ⁊ nō po. eā mouere.BED. Inūdatio tribꝰ modis fit: vel immūdoꝝ ſprituū: vel improborū hoīm: vel ip̄a mētis aut carnisinqͥetudine. ⁊ qͣꝫtū ꝓpͥis viribꝰ hoīes fidūt: inclināt̉:qͣꝫtum v̓o inuictiſſime illi petre adherēt: etiā labefactari nequeūt CHRI. Oſtēdit etiā nobis dn̄s ꝙnullā parit fides vtilitatē: ſi feda ſit ꝯuerſatio. rn̄ ſequit̉: Qui aūt au. ⁊ non fa. ſil̓is eſt hōi edi. do. ſu. ſu.ter. ſine fundamēto. BEDA. Domꝰ diaboli mūdqͥ in maligno poſitꝰ eſt: quē ſuꝑ terrā edificat: qꝛ obſequētes ſibi de celis ad terrena detrahit. ſine fudamēto edificat: qꝛ oē peccatū fundamentū nō hꝫ qͥnō ex ꝓpͥa ſubſiſtit: malū qͥppe ſine ſubſtātia eſt: qͥttn̄ qd̓cūqꝫ fit: in boni naͣ ꝯualeſcit. Quia v̓o a fudidr̄ fundamētū: poſſumꝰ etiā fundamētū ꝓ fudo poſitū nō incōueniēt̉ acciꝑe: ſic̄ qͥ in puteo mergit. putei fundo retinet̉: ſic aīa corruēs: qͣſi in quodā fuoloco ꝯſiſtit: ſi ſe in aliqua peccati mēſura continei.Sed cū peccato in quo labit̉ nō pōt eſſe contenta:dū quotidie ad deteriora deicit̉: qͣſi in puteo ī quocecidit: fundū nō inuenit quo figat̉. Ingruete aut