Ca. XII.

ſod eſſet primū oīum mandatoꝝIeſus autē rn̄dit ei: qꝛ primū oīmnādatuꝫ eſt. Audi iſrl̓ dn̄s deꝰ tuꝰpeꝰ unꝰ eſt: ⁊ diliges dn̄m deū tuuꝫex toto corde tuo: ⁊ ex tota aīa tuaex tota mēte tua: et ex tota uirtute tua. hoc eſt pͥmū mādatū. Secūdū aūt ſil̓e eſt illi: Diliges ꝓximumtuū tanqͣꝫ teip̄m. Maiꝰ hoꝝ aliudnādatū nō ē. Et ait illi ſcriba: Bn̄gr̄ in ueritate dixiſti: qꝛ unꝰ ē deꝰ⁊nō eſt aliꝰ p̄ter eū. Et ut diligaturex toto corde: ⁊ ex toto ītellectu: etex tota aīa: ⁊ ex tota fortitudine: etdiligere ꝓximuꝫ ſicut ſeip̄m: maiuseſt oībꝰ holocauſtomatibuſ ⁊ ſacrificijs. Ieſus aūt uidēs ꝙ ſapiēter rn̄diſſet dixit illi: Nō es lōge a regnodei. Et nēo iā audebat eū īt̓rogare.CLO Poſtqͣꝫ dn̄s ꝯfutauit phariſeos ⁊ ſaduceoshic on̄dit̉ quō ſatiſfecit ſcribe querēti. vn̄ dr̄Et acceſ. vnꝰ de ſcri. qui au. il. cō. ⁊ vi. qm̄ bn̄ illis rn̄dit iter. eū qd̓ eēt pͥmū oīm mādatoꝝ. ¶HIERO.Que eſt hec qō ꝓbleumatis qd̓ ē cōe oībꝰ peritis īge: niſi ꝙ diuerſa in exodo ⁊ leuitico ⁊ deuteronomio ordināt̉ mādata. vn̄ nō vnū: ſed duo intulitqͣſi duobꝰ vberibꝰ ſuꝑ pectꝰ ſpōſe eleuais nr̄a alit̓ infantia. Et iō ſubdit̉: Primū oīm manī eſt. Audi iſrl̓ dn̄s deꝰ tuꝰ vnꝰ eſt. Primum oīmnādatū dicit hoc eſt qd̓ ante oīa debemꝰ īcorde ſingl̓i qͣſi vnicū pietatis fundamētū locare .i.ognitio atqꝫ ꝯfeſſio diuine vnitatis cū executōneone oꝑatōis q̄ in dilectōe dei ⁊ ꝓximi ꝑficit̉. vndeEt dili. do. de. tu. ex to. cor. tu. ⁊ ex to. ani. tu.ex to. mē. t. ⁊ ex to. vir. tu. hoc ē pͥmuꝫ mā/ THEAttēde qualit̓ oēs aīe vires enumerauit. Eſt .n. v̓taīe aīalis quā expedit in dicendo: Ex tota aīa tua:ad quā ꝑtinet ira ⁊ deſideriū: q̄ oīa tribui vult diuinō amori. Eſt ⁊ alia vis que dr̄ naͣlis: ad quā ꝑtinetnutritiua ⁊ augmētatiua. ⁊ iſta ē etiā dāda dn̄o toa: ꝓpter qd̓ dicit: Ex toto cor. Eſt ⁊ alia vis rōnal̓ſua mētem vocat: ⁊ iſta etiā eſt danda deo tota.GLO Qd̓ auteꝫ ſubdit: Ex tota fortitudine. ad vires corꝑales referri pōt. Sequit̉: Secūdū autē ſil̓eeſt huic. Diliges ꝓximū tuū ſicut teip̄m. THEOpropt̓ hoc dicit eē ſimile: qꝛ hec duo mādata alt̓natim ſunt ſibi cōſona: ⁊ reciproce cōuertūt̉. nā qͥdligit̉ deū: diligit ⁊ facturā ſuā. pͥncipale aūt factofſuei eſt homo. vnde qui diligit deū: diligere debetdes hoīes. qui vero diligit ꝓxīm: qui multotiēs dattamn ſcādali: ml̓tomagis eū debet diligere qͥ ſꝑ p̄ſtatpenericia: ⁊ iō ꝓpt̓ coherētiā horū mādatoꝝ ſubdit:tnalꝰ hoꝝ aliud mādatū nō eſt. Sequit̉: Et ait illigl. Sene magiſter in veri. dixiſti. BEDA: Oſten

dit ex hoc qd̓ dicit: Maiꝰ ē oībꝰ holocauſtomatibꝰ⁊ ſacrificijs. grauē ſepe int̓ ſcribas ⁊ phariſeos qōnē eſſe verſatā qd̓ eſſet mādatū pͥmū ſiue maxīm diuine legis: qͥbuſdā videlꝫ hoſtias ⁊ ſacrificia laudātibꝰ: alijs v̓o fidei ⁊ dilectōis oꝑa p̄ferētibus: eo ꝙplurimi patrū ante legē ex fide tm̄ q̄ ꝑ dilectōnemoꝑat̉ placerent deo. In hac ſnīa ſcriba iſte ſe fuiſſedeclarat. Sequit̉: Ieſus autē vi. ꝙ ſapi. rn̄. dixit illi:Nō lōge es a regno dei. THEO. In quo nō euꝫeſſe ꝑfectū teſtat̉. nō enī dixit: Intra regnū celorūes: ſed nō lōge es a regno dei./ BEDA. Ideo autēnō fuit lōge a regno dei qꝛ ſentētie illius q̄ noui teſtamēti ꝑ euāgelicā ꝑfectōem eſt ꝓpria: fautor extitiſſe ꝓbatꝰ eſt. AVGV. de con. euā. Nec moueatqd̓ matth. dicit tētātē fuiſſe: a quo dn̄s int̓rogat̉ꝰeſt. Fieri enī pōt vt qͣꝫuis tētās acceſſerit: dn̄i tn̄ rn̄ſiōe correctꝰ ſit. Aut certe ip̄am tētatōeꝫ nō accipiamꝰ malā tanqͣꝫ deciꝑe volētis inimicū: ſꝫ cautā potius tanqͣꝫ exꝑiri amplius volētis ignotū HIER.Uel nō eſt lōge qui venit callide. Longior nāqꝫ eſtignorātia a regno dei qͣꝫ ſciētia. vn̄ ſupra ſaduceis:Erratis inquit neſciētes ſcripturā neqꝫ virtutē dei.Sequit̉: Et nemo aude. iaꝫ eū interroga. Quia enīin ſermonibꝰ cōfutati ſunt: vltra non interrogant:ſed aꝑtiſſime cōprehēſum ratōne tradant ptāti. Exquo intelligimꝰ venena īuidie poſſe quidē ſuꝑari:ſed difficile cōquieſcere.¶ Et rn̄dēs ieſus dicebat docensin tēplo: Quō dicūt ſcribe chriſtuꝫfiliū eſſe dauid? Ip̄e .n. dauid dic̄ īſpirituſcō: Dixit dn̄s dn̄o meo: ſede a dextris meis: donec ponaꝫ inimicos tuos ſcabellū pedū tuoruꝫ.Ip̄e ergo dauid dicit ip̄m dn̄m: etunde eſt filiuſ eius? Et ml̓ta tur baeum libenter audiebat.THEO. Quia chriſtꝰ ad paſſiōem vēturus erat:opinionē falſam corrigit iudeoꝝ qͥ chriſtū filiū Dauid eſſe dicebāt non dn̄m eiꝰ. vn̄ dr̄: Et rn̄dēs ieſusdi. do. ī tēplo. HI E. j. palā eis de ſe loqͥt̉ vt inexcuſabiles ſint. Sequit̉ .n. Quō dicūt ſcribe chriſtū filiūdauid eē. THEO. On̄dit v̓o chriſtꝰ ſe eē dn̄m perverba dauid: Nā ſequit̉ Ip̄e .n. dicebat in ſpūſācto:Dixit dn̄s dn̄o meo: ſede a dextris meis. q. d. Nō poteſtiſ mihi dicere ꝙ dauid abſqꝫ gr̄a ſpūſſancti hocdixerit: ſed in ſpūſancto vocauit eum dn̄m. Et ꝙ ſitdn̄s on̄dit ꝑ hoc qd̓ ſubdit: Donec po. ini. tu. ſca. pedū tuorū. Ipſi enī erāt inimici eiꝰ quos deꝰ pat̓ poſuit ſcabellū chriſti. Qd̓ aūt a pr̄e ſubijciūt̉ ei īimicinō infirmitatē filij ſꝫ vnitatē naͣe qͣ in altero alteroꝑat̉ ſignificat. Nā ⁊ filiꝰ ſubijcit īimicos patri: qͥapatrē clarificat ſuper terrā ¶ GLO. Sic ergo dn̄sex p̄dictis cōcludit dubitabilē queſtionē. nam exverbis dauid p̄miſſis habet̉ ꝙ chriſtꝰ ſit dn̄s dauid:ex dicto aūt ſcribarū habet̉ ꝙ ſit filiꝰ eius. Et hoc ēquod ſubdit̉: Ipſe ergo dauid dicit eum dominū:⁊ vnde eſt filiuſ eius? BEDA: Interrogatio ieſunobis ꝓfuit vſqꝫ hodie cōtra iudeos. ⁊ hi enim qui