CA.Lx

del oſculatꝰ ē eū: videt̉ affirmaſſe ꝓfeſſionē eiꝰ quixit ſe oīa iſta īpleſſe. Intēdēs enī mēte in eum vidit hominē ex bona cōſciētia cōfitentē/ CHRV.ignū tn̄ ē inquirere qͣliter hūc dilexit: qͥ eū n̄ eratſecuturꝰ: Eſt aūt hͦ dicere qm̄ quantū ad priora dimnus erat amore: que legis ſūt obſeruās a iuuētute.circa finē vero neqꝫ diminutionē pͥoris dilectioniscōlecutꝰ ē: ſicut neqꝫ ꝑfectionē ſuſcepit. Etſi enī nōexceſſerat menſurā: humanā chriſti ꝑfectionē nō ſenēs: nullo tn̄ crimīe exiſtebat reꝰ: iuxta poſſibilitatē homīs legē obſeruās. ⁊ ī hac obſeruatiōe chriſtꝰnijpilexit BEDA. Diligit enī dn̄s eos qͥ mādataqͣuis mīora cuſtodiūt: ſed nihilominꝰ que inninꝰ fuerāt his qͥ ꝑfecti eē deſiderāt on̄dit: qͥanit ſoluere legē ſed adīplere. Un̄ ſequit̉: Et dirit ei. Unū tibi deeſt. Uade quecūqꝫ ha. vende ⁊ dapus ⁊ ha. theſau. ī celo. ⁊ veni ⁊ ſe. me. Quicūenī ꝑfectꝰ eē voluerit debet vēdere que hꝫ: nō exut ananias fecit ⁊ ſaphira: ſꝫ totū. THEO.Et cū vēdiderit dare pauꝑibꝰ: nō hiſtrionibꝰ ⁊ luxuHRX. Bn̄ aūt nō fecit eterne vite mētionē ſed theſauri: dicēs: Et habe. theſa. ī celo. Quia .n.pe pecunijs erat ẜmo: ⁊ de abrenūciatiōe oīuꝫ: oſtēdit ꝙ reddit plura his que p̄cepit relīquere: quantonaiꝰ ē celū qͣꝫ terra. THEO. Sꝫ qꝛ multi ſūt pauperes nō humiles: ſed ebrij aūt aliquā aliā habētesaꝫ ꝓpter hͦ dicit: Et veni ſequere BEDA.uit̉ enī dn̄m qui īmitator eiꝰ ē: ⁊ ꝑ veſtigia eiquit̉: Qui cōtriſtatꝰ ī verbo abijt merēsCHRI. Et cām triſticie ſubdit euāgeliſta dicēs:fratēſſeſſiōes habēs multas. Nō enī eodemfficiunt̉ qͥ pauca habēt ⁊ qͥ multa. Adiectio .n.litiaꝝ maiorē flāmā cupiditatis accēdit. Sequit̉: Et circū. Ieſus ait diſci. ſuis: Quādiffi.pecu ha. ī reg. dei ītroi. IHEO. Non hͦ dicitꝙdiuitie male ſint: ſed hn̄tes ipſas vt cuſtodiāt. docet enī nō ipſas habere .i. retinere ⁊ cuſtodire: ſꝫ eiseſſarijs vti: ⁊ in ẜuitio homīs eē. CHRI. Diit aūt hoc dn̄s diſcipulis pauꝑibus exn̄tibus ⁊ ninſtruēs eos inopiā nō erubeſcere:uſando eris rn̄dēs ꝓ eo ꝙ nihil eos haceſſerat. Sequit̉: Diſcipuli aūt obſtu. in veris eiꝰ. Manifeſtū ē enī quoniā īopes exn̄tes prolute dolebāt̉. IBEDA: Sed qꝛ īter pecuniibere ⁊ amare multa diſtātia ē. vn̄ ⁊ ſalomō n̄lui habet: ſed Qui amat diuitias: fructū nō capit ex eis. iō dn̄s obſtupeſcētibꝰ diſcipulis verba p̄niſſe ſnīe exponit. vn̄ ſequit̉. At Ieſus rur. rn̄densait illis Filioli: qͣꝫdifficile eſt cōfi. in pe. regnū ītroiIbi notandū ē ꝙ nō ait qͣꝫīpoſſibile ē: ſꝫ qͣꝫdifquod enī īpoſſibile ē: oīno fieri nō poteſt.HRl̓. Uel dicēs difficile on̄dit eē īpoſſibile: ⁊ n̄citer ſꝫ cū quadā intētione. ⁊ hoc on̄dit exemlo di Faciliꝰ ē came. ꝑ fora. acus trāſire qͣꝫ diuitēinra in regnū dei / THEO. Camelū ſiquidē oꝫ inere aūt ip̄m aīal aūt funē illū groſſuꝫ quo naues magne vtūt̉. BEDA: Quomo ergo vel ī euāattheꝰ ⁊ ioſeph: vel in veteri teſtamēto qͣꝫmi diuites ītrauerūt in regnū dei; niſi forte qꝛdiuitias vel ꝓ nihilo habere vel ex toto relinquerebn̄ō inſpirāte didicerūt. Altiore aūt ſenſu faciliuſ ētu pati ꝓ dilectoribꝰ ſuis: qͣꝫ dilectores ſeculi

ad chriſtū poſſe cōuerti. Cameli enī nomīe ſe ītelligi voluit: qꝛ īfirmitatis noſtre onera ſuſtulit. ꝑ acūautē ſignificat dolores ī paſſione ſuſceptos. Foramen ergo acus dicit anguſtias paſſiōis: qua ſciſſa:noſtre quaſi veſtimēta nature quodāmō reſarciredignatꝰ ē. Sequit̉: Qui mag. admira. dice. ad ſemetipſos: Et qͥs pōt ſaluꝰ fieri? cū incōꝑabiliter maiorſit turba pauperū: que diuitibꝰ ꝑditis pōt ſaluari. ītellexerūt tamē cūctos qͥ diuitias amāt: etiā ſi adipiſci nequeāt: ī diuitū numero deputari. Sequit̉: Etintuēs eos Ieſus ait: Apud homi. īpoſſi. eſt: ſꝫ nonapud deū. Quod nō ita ītelligendū ē quaſi cupidi⁊ ſuꝑbi in regnū celorū ſint intraturi: cū cupiditate ⁊ ſuꝑbia: ſed poſſibile ē deo vt a cupiditate ⁊ ſuꝑbia ad charitatē ⁊ humilitatē ꝯuertāt̉. CHRI.Ideo aūt hoc opus dei eſſe dixit: vt on̄deret ꝙ multa opus ē illi gratia: qui ad hoc a deo dirigit̉. vndemōſtrat̉ ꝙ nō ꝑua merces ē diuitibꝰ valētibꝰ chriſti philoſophiā ſeqͥ­/ THEO Uel ītelligendū ē qd̓dicit: Apud hoīes īpoſſibile ē: ſꝫ nō apud deū. qꝛ cūdeū audimꝰ: hoc fit poſſibile. cuꝫ vero hūana ſapimus: īpoſſibile. Sequit̉: Omīa enī poſſibilia ſuntapud deū. Cuꝫ oīa dicit: entia ſubītelligas. peccatūenī nō eſt ens. Eſt enī res abſqꝫ eſſentia ⁊ hypoſtaſi peccatū. Uel aliter: Peccatū nō virtutis ſed infirmitatis ē. ⁊ iō peccatū ſicut ⁊ infirmitas īpoſſibileē apud deū. Sed nūquid deꝰ facere pōt vt id quodfactū eſt: nō ſit factū? Ad qd̓ dicit̉ ꝙ deus eſt ſūmaveritas. facere aūt quod factū eſt vt nō ſit factū: falſum ē. Qualiter ergo veritas faciet falſum? Priusigit̉ deſtruet ꝓpriā naturā: vt quidā dicūt. Nunqͥdpōt deꝰ nō eē deꝰ; hoc enī ridiculū eſt.¶ Et cepit ei Petrus dicere: Eccenos dimiſimꝰ oīa: ⁊ ſecuti ſumꝰ te.An̄dens Ieſus ait: Amē dico uob̓nemo ē ꝗ reliquerit domū aut fresaut ſororēſ aut patrē aut matrē autfilios aut agros ꝑꝑ me ⁊ ꝓpter euāgeliū: ꝗ nō accipiet cēties tm̄ nūc intꝑe hoc domos ⁊ frēs ⁊ ſorores ⁊matres ⁊ filioſ ⁊ agros cū ꝑſecutionibꝰ ⁊ in ſeculo futuro uitā eternā.Multi aūt erunt primi nouiſſimi:⁊ nouiſſimi primi.GLO. Quia iuuenis audito cōſilio ſaluatoris dererū dimiſſiōe: triſtis abſceſſerat. Diſcipuli aūt chriſti p̄miſſum cōſiliū iā adimpleuerāt: ſollicitare ceperūt de p̄mio: eſtimātes ſe magnū aliqͥd feciſſe: cūiuuenis qͥ p̄cepta legis īpleuerat: hoc ſine triſticianec audire potuerit. vn̄ Petrꝰ ꝓ ſe ⁊ alijs dn̄m īterrogat. Et hͦ ē qd̓ dicit̉: Et cepit ei petrꝰ dicere: Eccenos dimiſimꝰ oīa: ⁊ ſecuti ſumꝰ te/ HIERO. Petrꝰ ⁊ ſi pauca dimiſit: tn̄ hec oīa vocat. Nā ⁊ paucathabēt vīculū paſſiōis: ita vt beatificet̉ ille qui pauca relinqͥt. BEDA: Et qꝛ nō ſufficit tm̄ dimittere: iūgit qd̓ ꝑfectū ē: Et ſecuti ſumꝰ te. q. d. fecimus

D 3