Mircls

tē ꝙ recipiētes ſemē fructīficarēt. Surgit aūt .i. beniuolētie ſue v̓bo ad fructificationē nos erigens ꝑarma iuſticie a dextris qͥbꝰ ſignificat̉ dies: ⁊ a ſiniſtris qͥbꝰ ſignificat̉ nox ꝑſecutionū. ꝑ hec .n. ſem̄ germinat nec areſcit. THEOPHI. Uel aliter: Chriſtus dormit .i. aſcendit in celum: vbi lꝫ dormire videat̉: ſurgit tn̄ nocte cū ꝑ tētatiōes nos erigit ī ſuācognitiōeꝫ: die v̓o cū ꝑꝑ or̄oes nr̄aꝫ diſpōit ſalutē.HI ERO. Qd̓ aūt dicit: Dū neſcit ille. tropica ē locutio .i. neſcire nos faciat qͥs fructꝰ vſqꝫ ī finē afferat. CHRV̓. Uel dicit: Neſcit ille: vt on̄dat liberāvolūtatē eoꝝ qͥ v̓bū ſuſcipiūt: volūtati .n. nr̄i cōmittit opꝰ: ⁊ nō totū ip̄e ſolꝰ oꝑat̉: ne bonum īuolūtariū videat̉. vn̄ ſubdit: Ultro enī t̓ra fructificat .i. nōneceſſitate coacta ꝯͣ ꝓpriā volūtatē: ſꝫ volūtate adducit̉ ad fructificāduꝫ. Primū herbā / HI ERO.i. timorē. Initiū .n. ſapīe tīor dn̄i. Deīde ſpicā .i. penitētiā lacrīoſā. Deīde plenū fru ī ſpi .i. charitatē: plenitudo .n. legis ē charitas. CHRV. Uel prīo herbā fructificat ī lege nature paulatī ad ꝓfectū creſcēs. pꝰ modū ꝑducit ſpicas ī māipulū colligēdas: ⁊ī altari dn̄o offerēdas ī lege .ſ. moyſi. poſtea plenuꝫfructū ī euāgelio. Uel qꝛ nō ſolū oꝫ nos frondere ꝑobīam: ſꝫ eē prudētes: ⁊ qͣſi harūdīs ſpicas erectosꝑſiſtere de vētis agitātibꝰ nō curātes. Oportet nosetiā aīam curare ꝑ aſſiduitatē memorie: vt tāqͣꝫ ſpicas fructū geſtemꝰ .i. oꝑationē v̓tutis ꝯpletā demōſtremꝰ. THEO. Herbā. .n. germinamꝰ cū prīcipiūboni on̄dimꝰ. deīde ſpicā cū reſiſtere tētationibuspoſſumꝰ. deīde fructu cū ꝑfectū qͥs oꝑat̉. Sequit̉:Et cū ex ſe ꝓduxerit fructꝰ ſtatī mittit fal. qm̄ adeſtmeſſis. HIERO Falx ē mors vl̓ iudiciū: qd̓ ſecatoīa: meſſis cōſūmatio ſeculi. GREGQ. Uel alit̓:Semē hō iactat ī terrā: cū cordi ſuo bonā ītētionēīſerit. Dormit aūt qͥ iā ī ſpe boni oꝑis qͥeſcit. Noctev̓o exurgit ac die: qꝛ īter aduerſa ⁊ ꝓſꝑa ꝓficit: duꝫille neſcit qͥ adhuc metiri īcremēta ſua nō valet: ettn̄ cōcepta v̓tus ad ꝓfectu ducit̉. Cū igit̉ deſideriabōa cōcipimꝰ: ſemē ī terrā mittimꝰ. Cū recte oꝑariīcipimꝰ: herba ſumꝰ. Cū ad ꝓfectū boni oꝑis creſcimꝰ ad ſpicā ꝑuenimꝰ. Cū ī eiuſdē oꝑis ꝑfectiōeſolidamur: iā plenū frumētū ī ſpica ꝓferimus.¶ Et dicebat: Cui aſſimilabimusregnū dei: aut cui ꝑabole cōꝑabimꝰilld̓? Sicut granū ſynapis qd̓ cū ſeminatū fuerit ī t̓ra minꝰ ē oībꝰ ſeminibꝰ q̄ ſūt ī terra: ⁊ cū natū fuerit aſcēdit ī arborē: ⁊ fit maiꝰ oībꝰ oleribꝰ: ⁊ facit rāos magnos: ita ut poſſint ſb̓ ūbra eiꝰ aues celi hītare. Ettalibꝰ ml̓tis ꝑabolis loq̄bat̉ eis uerbū ꝓut poterāt audire. ſine ꝑabolaaūt nō loq̄bat̉ eis. Seorſū autē diſcipulis ſuis diſſerebat omnia.GIO. Poſtqͣꝫ poſuit de fructificatōe ſemīs euāgelij: hic ſubiūgit aliā ꝑabolā ad on̄dēdā excellen-

tiā doctrīe euāgelice ad oēs alias doctrīas. vn̄.Et dicebat: Cui aſſimilabimꝰ regnū dei? TpoParuiſſimū qͥdē ē fidei verbū: Crede ī deu ⁊ peris. ſꝫ ſparſa ſuꝑ t̓rā: p̄dicatio dilatata ē ⁊ augtata: ita vt celi volatilia .i. cōtēplatiui homīes ⁊ qti ītellectu ⁊ cognitiōe ſub eo habitēt. Quāti n qpiētes gētiliū relīquētes ſapīam ſub p̄dicatiōe.gelij requieuerūt. oīuꝫ igit̉ maior p̄dicatio factaCHRV. Et etiā qꝛ qd̓ fuit hoībꝰ ī breuibꝰ ẜmobꝰ nūciatu ſapīa que īter ꝑfectos dr̄: dilatauitoēs ẜmones: qꝛ nihil maiꝰ eſt hac v̓itatē THIRamos aūt magnos fecit. qͥdaꝫ .n. apl̓oꝝ ī Romāqͥdaꝫ ī indiā: ⁊ quidā in alias terre ꝑtes ſūt diuiſiramī ¶HI ERO. Uel ſemē iſtd̓ mīmū ē tīore. jgnū autē ī charitate que ē maior oībꝰ oleribꝰ qr oeus charitas ē: ⁊ oīs caro fenū. fecit aūt ramos micordie ⁊ cōpaſſiōis: cū ſub ūbra pauꝑes chriſti oſūt celi aīalia delectāt̉ hītare/ BEDA: Pō autſemīat a pleriſqꝫ ſaluator ip̄e ītelligit̉: ab alijs arip̄e hō ſeminās ī corde ſuo. CHRY. Poſtea verMarcꝰ breuitate gaudēs: on̄dēs ꝑabolaꝝ natuſubiūgit: Et talibꝰ multis ꝑabol̓ loq̄bat̉ eis v̓bū put pō audire. THEO. Qm̄ .n. turbe erāt īdocteacomeſtibilibꝰ ⁊ cōſuetis noībus īſtruit eas: ⁊ ꝑꝑ hͦſubdit: Sine ꝑabola aūt nō loq̄bat̉ eis: vt .ſ. mouerent̉ ad accedēdū ⁊ īterrogādū. Sequit̉: Seorſiaūt diſcipul̓ ſuis diſſerebat oīa .ſ. de qͥbus īterrogbat vt ignorātes: nō ſimpliciter oīa tā māifeſta ꝙͣīmanifeſta. HIERO. Illi enī digni erāt ſeoriumaudire myſteria ī penetrali ī tīore ſapīe: qͥ remoti acogitationū malarū tumultibꝰ ī ſolitudīe virtutūꝑmanebāt. Sapīa .n. in tēpore ocij percipit̉.¶ Et ait ill̓: ī illa die cū ſcro eēt factū: Trāſeamꝰ ꝯtra. Et dimittēteſturbā aſſumūt eū ita ut erat in naui⁊ alie naues erāt cū illo. Et facta ēꝓcella magna uēti: ⁊ fluctus mittebat in nauī: ita ut īpleret̉ nauis. Eterat ip̄e ī puppi ſuꝑ ceruical dormienſ: ⁊ excecitāt eū: ⁊ dicūt illi: Magiſt̓: n̄ ad te ꝑtīet qꝛ ꝑimꝰ? Et exurgēs cōminatꝰ ē ueto: ⁊ dixit mari:Tace: obmuteſce. Et ceſſauit uētꝰ.Et fcā ē trāꝗllitas magna. Et aitill̓: Quid timidi eſtis? Necdū habetis fidē. Et timuerūt timore magno: ⁊ dicebant ad alt̓utꝝ: Quiſputas ē iſte: qꝛ mare ⁊ uētꝰ obediūt eiꝰHI ERO. Pꝰ doctrinā de hīc ad mar̄ venerūt ⁊fluctibꝰ turbāt̉. vn̄ dr̄: Et ait ill̓ ī illa die cū ſero etſcm̄ trāſeamꝰ ꝯͣ REMI. Tria .n. legit̉ dn̄s habiſe refugia .ſ. nauiſ: mōtꝭ: ⁊ defti. quotiēs a turbii cōpͥmebat̉ ad aliqd̓ iſtoꝝ refugiebat. Cuꝫ gͦ ridit onturbas ml̓tas circa ſe: eaꝝ īportūitateꝫ qͣſi hō rolei