Mattheus

ꝓximis dicāt: Quia nos qͣſi ſine oꝑe repelli cōſpicitis: dicite de noſtris oꝑbus qd̓ vidiſtis MAVG. d̓v̓bis do. De cōſuetudīe enī id ſemꝑ inqͥrit vn̄ gaudere aīmus ſolet. Itaqꝫ hominū qͥ corda nō vidēt teſtimoniū volūt habere apud deū qͥ cordis aſpectorē: ſed quoꝝ facta aliena laude fulciunt̉: eadem ſubtracta deficiūt: vn̄ ⁊ earū lāpades extīguunt̉. Uelvirgines q̄ lāpades ſuas querūt̉ extīgui: oſtēdunteas ex ꝑte lucere ⁊ tn̄ nō habēt lumē īdeficiēs: necoꝑa ꝑpetua. Siqͥs igit̉ hꝫ animū virginalē ⁊ amator ē pudicitie: nō debet mediocriter eē cōtentꝰ hisq̄ cito exareſcūt: ⁊ orto caumate arefiūt: ſꝫ ꝑfectasvirtutes ſequatur: vt lumē habeat ſempiternumCHRY. ī hō. Nō ſolū he virgīes ſtulte erāt: qm̄ hīcreceſſerūt miẜicordia carētes: ſꝫ qꝛ eſtīabāt ibi ſe accepturas vbi īportune queſierunt. Quāuis aūt illisvirginibꝰ prudētibꝰ nihil miẜicordiꝰ ſit: q̄ ꝓpter miſericordiā maxīe fuerūt approbate: nō tn̄ ſtulte virgines ſua petitiōe potite ſūt. Sequit̉: Rn̄de. prudētes dicētes: Ne forte nō ſuffi. nobis ⁊ vobiſ. Hīc autem diſcimꝰ ꝙ nullꝰ noſtrū adire poterit niſi operibus cū qͥbus īuēti erimꝰ/ HERO. Nō enī hͦ virgines prudētes de auaricia ſed de tīore reſpōdent:vn̄ qͥſqꝫ ꝓ ſuis oꝑbꝰ mercedē accipiet: neqꝫ poſſūtī die iudicij alioꝝ v̓tutes alioꝝ vitia ſubleuare. Dātaut prudētes cōſiliū: vt nō debeāt ſine oleo lāpadarū ſpōſo occurrere. Et hͦ ē qd̓ ſequit̉: Ite potius adven. ⁊ emi. vobis / HILA. Uendētes hi ſūt qͥ miſericordia fideliū īdigētes: reddūt ex ſe petita cōmertia īdigētie ſue ſatietate boni oꝑis noſtri cōſciētiāvenūdantes. Hec ē .n. īdefeſſi lumīs copioſa materia q̄ miſericordie fructibꝰ ⁊ emendāda ē ⁊ recōdēda/ CHRI. ī ho. Uides gͦ quāta nobis ſit a pauꝑibus negociatio. pauꝑes aūt nō ſūt ibi ſꝫ hic: iōqꝫ h̓oleū cōgregare oꝫ: vt illic vtile ſit cū tēpus nos vocet/ HIERO. Uendit̉ etiā hͦ oleū ⁊ multo emit̉p̄cio ac difficili labore cōquirit̉: qd̓ n̄ ſolū ī elemoſynis: ſꝫ ī cūctis virtutibꝰ ⁊ cōſilijs ītelligimꝰ magiſtroꝝ/ ORI. Uel aliter: Etſi fatue erāt: tn̄ hͦ intelligebāt: qm̄ cū lūine debebāt obuiā ire ſpōſo: oēs lāpades ſēſuū hn̄tes illumīatas. videbāt āt ⁊ illd̓ qm̄ex eo ꝙ minꝰ habebāt oleū rōnabile: iā ꝓpīquātibꝰtenebris lāpades eaꝝ fuerāt obſcurāde. Sꝫ ſapiētestrāſmittūt fatuas ad olei vēditores: vidētes qm̄ nōtm̄ oleū .i. verbū doctrīe cōgregauerāt: vt ſufficeretip̄is ad vitā ⁊ illos docerēt. vn̄ dicūt: Ite potius advē .i. ad doctores. Et emite vobis .i. ab eis accipite: ⁊p̄ciū ē perſeuerātia ⁊ amor diſcēdi ⁊ diligētia: ⁊ labor cupiētiū diſcere. AVG. d̓ ver. do. Uel n̄ ſuntputāde dediſſe cōſiliū: ſꝫ crimē eaꝝ ex obliquo commemoraſſe. Uēdūt enī adulatores oleū: qͥ ſiue falſaſiue ignorata laudādo: aīas ī errores mittunt: ⁊ eisvana gaudia tāqͣꝫ fatuis ꝯfiliādo: aliquā d̓ his mercedē cōmodi tꝑālis accipiūt. Dr̄ gͦ: Ite ad vē. ⁊ emi.vobis .i. videamꝰ nūc qͥd vos adiuuēt qͥ vobis laudes vēdere cōſueuerūt. Dicūt āt: Ne for. n̄ ſuffi. no.⁊ vobis. qꝛ alieno teſtimōio n̄ iuuat̉ qͥſqͣꝫ apd̓ deuꝫcui ſecreta cordis apparēt: ⁊ vix qͥſqꝫ ſibi ſufficit: cuiteſtioniū ꝑhibebat cōſcīa ſua HIERO. Ueꝝ qꝛiā emēdi tp̄s exceſſerat: ⁊ adueniēte iudicij die locꝰn̄ erat pnīe: nō noua patrare oꝑa: ſꝫ p̄teritoꝝ rōneꝫcogūt̉ exoluere. vn̄ ſeqͥt̉: Cū āt irēt eme. ve. ſpon. ⁊ q̄

pate erāt ītra. cū eo ad nuptias/ HLLA. Nup.āt īmortalitatis aſſūptio ē: ⁊ īter corruptionē.īcorruptionē ex noua ſocietate cōiūctio/ CHRyī hō. Per hͦ āt qd̓ dicit: Dū irēt emere. on̄dit qmiẜicordes efficiamur pꝰ mortē: nihil lucrabad effugiēdū: ſicut nec diuiti ꝓfuit ꝙ factꝰ ē micors ⁊ ſollicitus circa eos qͥ ſibi attinebāt. VO.Uel dicit: Dū irēt emere. ē enī īuenire quoſdā qͥordebuerūt neglexerūt aliqͥd diſcere: ī ip̄o āt exitu pite ſue dū diſponūt diſcere: cōprehendūt̉ a morteAVG. de ver. do. Uel alit̓: Eūtibꝰ illis emere i icinātibꝰ ſe ī ea q̄ foris ſūt: ⁊ ſolitꝭ gaudere querētibꝰqꝛ gaudia īterna nō nouerāt: vēit ille qͥ iudicat. ſtq̄ ꝑate erāt .i. qͥbus corā deo cōſcīa teſtīoniū ꝑhibebat: intra. cū eo ad nup .i. mūda aīa: puro ac ꝑfecidei v̓bo fecūda copulat̉/ HERO. Pꝰ iudicij aūtdiē bonoꝝ operū ⁊ iuſticie occaſio non relinqͥt̓. vtſeqͥt̉: Et clauſa ē ianua. AVG. de ver. do. Recepienī illis qͥ ſūt ī āgelicā vitā cōmutati: claudit̉ aditad regna celoꝝ nō enī pꝰ iudiciū pꝫ p̄cū ac meritorū locꝰ/ HILA. Et tn̄ cū iā pnīe nullū ē tp̄s. fatioccurrūt. aꝑiri ſibi aditū rogāt. vn̄ ſeqͥt̉: Nouiſ. aūveni. ⁊ reliq̄ v̓gi. dicētes: Dn̄e dn̄e aꝑi nobis/ HlIRO. Egregia ī dn̄i appellatiōe cōfeſſio īdiciū fioē. Sꝫ qͥd ē voce īuocare: quē oꝑibꝰ neges: GCLODolore aūt repulſiōis cōpulſe: appellationē īgemināt dn̄atiōis īuocādo patrē: cꝰ ī vita ſua miſeriodiā cōtēpſerūt. AVG. de ver. do. Nō aūt dictūēꝙ emerūt oleū: ⁊ iō ītelligēde ſūt nullo iā remanente de alienis laudibꝰ gaudio: ī āguſtijs ⁊ magniſaflictiōibꝰ redire ad īplorationē dei. ſꝫ magna eiꝰ eſtſeueritas pꝰ iudiciū: cꝰ an̄ iudiciū īeffabil̓ mificodia p̄rogata ē. Propt̓ qd̓ ſeqͥtur: At ille rn̄dens aitAmē di. vo. neſcio vos. Ex illa .ſ. regula: qꝛ nō hꝫ aradei .i. eꝰ ſapīa vt ītrēt ī gaudiū eiꝰ qͥ n̄ corā deo: ſꝫ vtplacerēt hoībꝰ conati ſūt aliqͥd ẜm p̄cepta eiꝰ oꝑari / HIERO. Nouit enī dn̄s eos qͥ ſūt eiꝰ: ⁊ qͥ ignorat ignorabit̉. ⁊ lꝫ virgīes ſint vel corꝑis puritate vvere fidei cōfeſſiōe: tn̄ qꝛ oleū n̄ hn̄t: ignorāt̉ a ſponſo. Ex hͦ aūt ꝙ īfert: Uigilate itaqꝫ qꝛ neſcitis diemneqꝫ horā. ītelligit̉ vniuerſa q̄ dicta ſūt eſſe p̄miſſavt qꝛ ignoramꝰ iudicij diē: ſolicite nobis lumē bonorū operū p̄paremꝰ. AVG. de ver. do. Nō auleſolū illiꝰ futuri tꝑis quo vēturꝰ ē ſpōſus: ſꝫ ſue qͥdormitiōis diē ⁊ horā neſcit: ad quā qͥſqꝫ ꝑatꝰ ē: etiāꝑatus īuenit̉ cū illa vox ſonuerit qͣ oēs euigilaturſūt. AVG. ad eſichiū: Nō defuerūt aūt qͥ docetvoluerūt has qͥnqꝫ ⁊ qͥnqꝫ virgīes ad hūc eiꝰ aduttū qͥ nūc fit ꝑ eccleſiā ꝑtinere: ſꝫ hec n̄ ſūt temer policēda: ne aliqͥd occurrat quod valide cōtradicat.¶ Sicut enī hō ꝑegre ꝓficiſcēs uiocauit ẜuos ſuos: ⁊ tradidit illis bona ſua. Et uni dedit quinqꝫ talētaalij aut duo: alij uero unū: unicuiqꝫẜm ꝓpriā uirtutē: ⁊ ꝓfectus ē ſtati.Abijt autē ꝗ ꝗnqꝫ talēta acceꝑat: ⁊oꝑatꝰ ē in eis: ⁊ lucratꝰ ē alia ꝗnqꝫ.Sil̓r ꝗ duo acceꝑat: lucratus ē alia