CA. xxx

Nec ille quidē ſibi priorē debet locū defendere: quiqͥua natꝰ eſt: nec ille ꝯtēptibilior debet eſſe qͥ poſteaSequit̉: Et acci. murmū. aduer. patrēfa. dicētes. Siaūt verū ē quod diximꝰ: quia pͥmi ⁊ poſteriores tꝑ̄sſuū vixerūt ⁊ nō ampliꝰ neqꝫ minꝰ: ⁊ vnicuiqꝫ morſſua cōſummatio ip̄iꝰ: qͥd eſt qd̓ dicūt: Portauimuſpondꝰ diei ⁊ eſtꝰ. qꝛ .ſ. magna eſt nobis virtꝰ ad faciendā iuſticiā cognoſcere ꝓpe eſſe finē mūdi. Unde⁊ chriſtꝰ nos armās dicebat. Appropinqͣbit regnuꝫceloꝝ. Illis aūt infirmatio erat ſcire mūdi ſpacia eēlongīqua. qͣꝫuis ergo nō ꝑ omne ſeculum vixerīt: tn̄totiꝰ feculi grauamina ꝑtuliſſe vidēt̉: aut pōdꝰ totius diei dicit oneroſa legis mādata: eſtū aut vrētē erroris tētatōem quā cōflabāt ſpūs maligni ī eos ademulatōem gentiū eos irritātes: a qͥbꝰ oībꝰ gētiles liberi extiterūt chriſto credētes: ⁊ ꝑ compēdiū gr̄e adplenū ſaluati¶ GREGO. Uel pondꝰ diei ⁊ eſtusferre ē ꝑ lōgioris vite tꝑa carnis ſue calore fatigari.Sed pōt q̄ri quomodo murmurare dicti ſunt qͥ adregnū vacant̉: celoꝝ etenī regnū nullꝰ qͥ murmurataccipit: nullꝰ qͥ accipit murmurare pōt. CHRl̓. īhome. Nō aūt oꝫ eā que ī parabol̓ ſūt ẜm totuꝫ qd̓dr̄ īueſtigare: ſed ītētōem ꝓpter quā cōpoſita eſt intelligere: ⁊ nihil vltra ſcrutari. Nō ergo inducit hͦvt oſtēdat aliquos eē inuidia morſos: ſed vt on̄dathos tāto potitos eē honore ꝙ ⁊ inuidiā alijs poterant generare. GREGO. Uel quia antiqui prēsvſqꝫ ad aduētu dn̄i qͣꝫtulibet iuſte vixerāt: ducti adregnū nō ſunt eoꝝ hocip̄m murmuraſſe. Nos autēqui ad vndecimā venimꝰ poſt laborē nō murmuramus: qꝛ poſt mediatoris aduētū in hoc mūdo venientes. ad regnuꝫ ducimur mox vt de corꝑe eximus.GLO. Uel omīs retro vocatio gētilibꝰ inuidet: ⁊in euagelij torquet̉ gra­ HILA. Et ẜm inſolentiaꝫpopuli iam ſub moyſe ꝯtumacis hoc murmur oꝑātium eſt. Sequit̉: At ille reſpōdēs vni eoꝝ dixit: Amice: nō facio tibi iniuriā REMI. Per hūc vnuꝫpn̄t intelligi omēs qui ex ilideis crediderūt: quos amicos ꝓpter fidē nominatꝭ CHRI. ſuꝑ mattheū:Nō aūt dolebāt quaſi defraudati de mercede ſua:ſed quia illi ampliꝰ qͣꝫ merebāt̉ acceperāt. Sic .n. dolent inuidi quādo alteri aliquid addit̉ quaſi eis ſubſtrabat̉. ex quo patet ꝙ ex vana gloria naſcit̉ īuidiaIdeo .n. dolet eē ſecūdꝰ: quia deſiderat eē pͥor: et iōinuidie motū remouet dicēs: Nōne ex denario cōueniſti mecū? HIE. Denariꝰ figurā regis habꝫ. Recepiſti ergo mercedē quā tibi ꝓmiſerā: hoc eſt imaginē ⁊ ſimilitudinē meā: qͥd queris ampliꝰ; ⁊ nō tāip̄e plꝰ acciꝑe qͣꝫ alium nihil acciꝑe deſideras. Tolleqd̓ tuū eſt ⁊ vade REML.i. recipe mercedē tuā: ⁊vade in gloriaꝫ. Uolo aūt ⁊ huic nouiſſimo .i. gētilipopulo dare ẜm meritū: ſicut ⁊ tibi ORI. Forſitāaūt ade dicit. Amice nō facio tibi iniuriaꝫ: nōne exdenario cōueniſti mecū: tolle quod tuū eſt ⁊ vadeCuū eſt ſalꝰ qd̓ eſt denariꝰ. Uolo aūt vt huic nouiſſimo dare ſicut ⁊ tibi: nō incredibil̓r pōt qͥs arbitrari hūc nouiſſimū eſſe apl̓m paulū: qͥ vna hora oꝑatus eſt: ⁊ ſil̓r omēs qui ante eū fuerunt̉. AVG. deſancta virgi. Quia vero ip̄a vitā eterna ꝑiter erit omnibꝰ ſanctiſ eqͣlis denariꝰ oībꝰ ē arbitratꝰ qͥ ē omniūmerces. qꝛ v̓o in ip̄a vita eterna diſtīcte fulgebūt lumina meritorū: multe māſiōes ſunt apud prēm: ac

denario quidē impari nō viuet alius ꝓlixius. in ml̓tis aūt māſiōibꝰ honorat̉ aliꝰ alio clarius ¶ GRE.Et quia ip̄a regni ꝑceptio eiꝰ eſt bonitas volūtatisrecte ſubiugit̉: Aut nō licꝫ mihi qd̓ volo face̓. Stulta .n. eſt queſtio homīs cōtra bonitatē dei murmūrare. Conquerēdū quippe eſſet nō ſi dat qd̓ nō debet: ſed ſi non daret qd̓ deberet. vnde aꝑte ſubditur:Aut oculꝰ tuꝰ neqͣꝫ eſt: quia ego bonꝰ ſum­ REMIPer oculū .n. vult intentōem intelligi. Iudei nāqꝫneqͣꝫ habuerūt oculū .i. intentōem malā: qꝛ de ſalute gentiū dolebāt. ad quid aūt ſenſus huius ꝑaboletēdat. manifeſtat cū ſubdit̉: Sic erūt pͥmi nouiſſimi⁊ nouiſſimi pͥmi: eo .ſ. ꝙ iudei de capite vertātur incaudā: ⁊ nos de cauda mutamur ī caput CHRV.ſuꝑ matth. Aut ideo pͥmos dicit nouiſſimos: et nouiſſimos pͥmos nō vt nouiſſimi digniores ſint qͣꝫ pͥmi: ſed vt coequēt̉ ⁊ nulla ſit inter eos differētia tēꝑis cauſa. Qd̓ aūt dicit: Mul. ſunt vo. pau. ve. electiNō ad ſuꝑiores ꝑtinet ſed ad gētes: qm̄ ex ip̄is gētibus qͥ multi vocati ſunt: pauci ſunt eligēdi/ GRE.Ad fidē .n. plures veniūt: ⁊ ad celeſte regnū pauci ꝑducūt̉: pleriqꝫ .n. deū vocibꝰ ſequūt̉: moribꝰ fugiuntEx hoc ergo duo pēſare debemus. Primū eſt vt deſe qͥſqꝫ mīme p̄ſumat: qꝛ ⁊ ſi iā ad fidē vocatꝰ ē: vtrūad regnum eligēdꝰ ſit neſcit. Secūdū v̓o eſt vt vnuſquiſqꝫ ꝓximū ſuū quē iacere in vitijs cōſpicit: deſꝑare nō audeat: quia diuine mīe diuitias ignorat. Ul̓aliter: Mane noſtrū puericia eſt. hora tertia adoleſcētia intelligi pōt: quia quaſi iam ſol in altū ꝓficit:dū calor etatis creſcit. Sexta aūt iuuētꝰ eſt: qꝛ velutin cētro: ſol figit̉ dum in ea plenitudo roboris ſolidat̉. Nona autē ſenectꝰ intelligit̉: in qua velut ſolab alto axe deſcēdit: quia etas a calore iuuētutis deficit. Undecima v̓o ē ea etas: q̄ decrepita l̓ veteranavocat̉. TCHRV̓. in home. ꝙ aūt nō omēs ſimul cōduxit: ſed alios mane: alios hora tertia: ⁊ ſic de alijsex differētia mētis eoꝝ ꝓceſſit. Tūc .n. eos vocauit:quādo erāt obituri. nam ⁊ latronē vocauit: quādoobiturꝰ erat. Si aūt dicāt: quia nemo noſ cōduxit: ſicut dictū eſt: Nō oportet oīa ſcrutari q̄ in ꝑabolisſunt. Itē hoc nō dicit dn̄s ſed oꝑarij. ꝙ .n. ip̄e omēsqͣꝫtū ad ſe ꝑtinet a pͥma etate vocet ſignificat̉ cū dr̄:Exijt pͥmo mane oꝑarios cōducere. GRE. Qui ergo vſqꝫ ad vltimā etateꝫ deo viuere neglexerūt: vſqꝫad horā vndecimā ocioſi ſteteterūt: ⁊ tamē tales paterfamilias vocat: ⁊ plerūqꝫ ante remunerātur: qͥapͥus ad regnū de corꝑe exeūt: qͣꝫ hi qui modo in puericia vocati eſſe videbant̉. ORIGE. Nō aūt dicetur: Quid hic ſtatis tota die ocioſi: his qui ſpū inſipiētes carne ꝯſumūt̉: ſi poſtea regredi volūt vt iteꝝſpū viuāt: qd̓ nō dicimꝰ diſſuadētes ne ad domumpaternā reuertāt̉: laſciui filij qui viuendo luxurioſeeuāgelice doctrine ſubſtātiā ꝯſumpſerūt. Sed qm̄nō ſil̓es ſunt eis qui peccauerūt in iuuētute ſua dūnō adhuc didiciſſent que fidei erāt/ CHRY. ī ho.Qd̓ aūt dicit: Erūt pͥmi nouiſſimi ⁊ nouiſſimi pͥmi.eos occulte īſinuat qͥ a pͥncipio claruerūt: ⁊ poſteavirtutē ꝯtēpſerūt: et rurſus eoſ qͥ a malicia reductiſunt ⁊ multos ſuꝑexceſſerūt. Cōpoſita eſt ergo hecꝑabola vt eos auidiores face̓t: qͥ ī vltīa ſenectute cōuertunt̉: ne eſtimarēt ſe minꝰ aliqͥd habituros.¶ Et aſcēdens ieſus hieroſolymā