Ca. XVIII.

cōmendat̉. lex enī ꝑ decē: peccatū ꝑ. xj. ſignificat̉: qꝛtrāſgreſſio denarij ē. Septē āt ſolet ꝓ toto cōputari: qꝛ ſeptē diebꝰ voluit̉ tēpus. Duc at̄ ſepties. xj. fiūtſeptuagies ſepties. Oīa ergo peccata dimitti voluitqꝛ ea ſeptuageſimo ſeptimo numero preſignauit.ORI. Uel qꝛ numerꝰ ſex videt̉ eſſe operis ⁊ laboris. ſeptimꝰ aut repauſatiōis dicit remiſſionem fierioportere fratribꝰ ī hͦ mūdo degētibus: ⁊ ẜm res hꝰmūdi peccātibꝰ. Si aūt aliqͥs vltra ea peccata peccauerit: iā nō habebit remiſſionē. Ul̓/ HE. Intelligēdū ē ſeptuagies ſepties .i. quadringētis nonagīta vicibꝰ: vt totiēs peccāti fratri dimitteret quotiēsille peccare poſſet/ AVG. Aliter tn̄ dat̉ venia petēti fratri: vt nobis .ſ. ſocia charitate cōicet: ſicut Ioſeph fratribꝰ: aliter inimico ꝑſequēti: vt bonū ei velimus: ⁊ ſi licet faciamus: vt dauid lugēs Saul.¶ Ideo aſſimilatū eſt regnū celorūhomini regi: ꝗ uoluit rationeꝫ ponere cū ſeruis ſuis. Et cū cepiſſet rationē ponere oblatꝰ eſt ei unus qui debebat ei decē milia talēta. Cū autēnō haberet unde redderet: iuſſit euꝫdominꝰ eiꝰ uenūdari ⁊ uxorē eiuſ ⁊filios ⁊ omīa que habebat: ⁊ reddi.Procedens autē ſeruus ille orabateū dicens: Patientiā habe in me: ⁊omīa reddā tibi. Miſertꝰ autē dn̄sẜui illius dimiſit eū: ⁊ debituꝫ dimiſit ei. Egreſſus autē ſeruꝰ ille: inuenit unū de conſeruis ſuis: qui debebat ei centū denarios: ⁊ tenes: ſuffocabat eū dicēs: Redde quod debesEt ꝓcidens cōſeruus eiuſ: rogabateū dicens: Patientiā habe in me: ⁊omīa reddā tibi. Ille autē noluit: ſꝫabijt ⁊ miſit eū ī carcerē: donec redderet debitū. Uidētes autē cōſeruieius que fiebāt cōtriſtati ſunt ualde⁊ uenerūt ⁊ narrauerūt domīo ſuoomīa q̄ facta fuerāt. Tūc uocauit illum dominꝰ ſuus: ⁊ ait illi: Seruenequā: omē debitū dimiſi tibi: quoniam rogaſti me. Nōne ergo oportuit ⁊ te miſereri cōſerui tui: ſicut ⁊ego tui miſertꝰ ſum? Et iratꝰ dominus eiꝰ tradidit eū tortoribꝰ quoaduſqꝫ redderet uniuerſuꝫ debitum.Sic ⁊ pater meꝰ celeſtis faciet nob̓:

ſi non remiſeritis unuſquiſqꝫ fratriſuo de cordibus ueſtris.CHRI. Ne aliqͥs exiſtimaret magnū qͥd ⁊ grauedn̄m iniunxiſſe: cū dicit dimittendū vſqꝫ ſeptuagieſſepties: adiecit ꝑabolā. H E. Familiare enī ē ſyris⁊ maxīe paleſtinis ad oēm ẜmonē ſuū ꝑabolā iungere: vt qd̓ ꝑ ſimplex p̄ceptū ab auditoribꝰ teneri nōpōt ꝑ ſimilitudinē exēplū teneat̉. vn̄ dr̄: Iō aſſimi.ē re. celo. homi. re. qͥ vo. rationē pone. cuꝫ ſer. ſuis.ORI. Filiꝰ dei ſicut ē ſapīa iuſticia ⁊ v̓itas: ita ip̄eē regnū. nō aūt alicuiꝰ eorū q̄ ſūt deorſuꝫ: ſed oīm q̄ſūt ſurſum: ī quorū ſenſibꝰ iuſticia ⁊ cetere virtutesregnāt: qͥ facti ſūt celi ꝑ hoc ꝙ portāt celeſtis imaginē. Hoc ergo regnū celorū .i. filiꝰ dei qn̄ factꝰ ē in ſimilitudinē carnis peccati: tūc ſimilis factꝰ ē homini regi vniēs hominē ſib̓i. HE. Uel regnū celorūcōgrue ſancta eccleſia ītelligit̉: ī qua dn̄s operaturhoc qd̓ ī iſta ꝑabola loqͥt̉. Nomīe aūt homīs aliqn̄deſignat̉ pater: ſicut ibi. Simile ē regnū celoruꝫ homini regi qui fecit nuptias filio ſuo. aliqn̄ vero deſignat̉ filiꝰ: hic aūt vtrūqꝫ ītelligi pōt pater ⁊ filiuſ: qͥſūt vnꝰ deꝰ. Deꝰ aūt rex dicit̉: cuncta que creauit regēdo ⁊ gubernādo. ORI. Serui āt hi ſoli ſūt quātū ad iſtas ꝑabolas: qͥ diſpēſatores verbi habent̉: ⁊qͥbus hoc ē cōmiſſum vt negocient̉. REMI. Uelꝑ ſeruos huiꝰ homīs regis deſignant̉ oēs hominesquos ad laudādū ſe creauit. legē nature dedit: cū rationē ponit: qn̄ vitā ⁊ mores ⁊ actꝰ ſingulorū diſcutit: vt vnicuiqꝫ ẜm ꝙ geſſit tribuat. vn̄ ſequit̉: Et cuꝫcepiſſet rationē po. obla. ē ei. vnꝰ: qͥ debebat. x. miliatalēta. ORI. Oīs aūt vite noſtre ratio ponēda eſta rege: qn̄ omēs nos preſentari oportuerit an̄ tribunal chriſti. Nec hͦ dicimꝰ vt ſuſpicio ſit: ne forte resip̄a neceſſariū habeat longū tēpus. Uolēs enī deusvētilare oīm mētes: cito oīa ab omnibꝰ omī tēporegeſta ſingulis qͥbuſcūqꝫ faciet ī mentē venire: ⁊ īeffabili quad virtute. Dicit aūt: Et cū cepiſſet rōnemponere. qꝛ initiū iudicij ē vt īcipiat a domo dei: Inpͥncipio ergo ponēde rōnis oblatꝰ ē debitor talētorū multorū: qͥ .ſ. multa fecerat dāna ⁊ magna ei erātiniūcta: ⁊ nullū attulit lucrū: qͥ forſitā tot talēta ꝑdidit quātos ꝑdidit homīes. ⁊ iō talētorū multoruꝫē factꝰ debitor: qm̄ ſecutꝰ ē mulierē ſuꝑ talētū plubi ſedentē: cuiꝰ nomē iniqͥtas. H E. Scio quoſdaꝫiſtū qͥ debebat. x. milia talēta diabolū īterp̄tari: cuiꝰvxorē ⁊ filios venūdādos ꝑſeuerāte illo ī malicia īſipiētiā ⁊ malas cogitatiōes ītelligi volūt. Sicut .n.vxor iuſti dicit̉ ſapiētia: ſic vxor iniuſti ⁊ peccatoriſappellat̉ ſtulticia: Sed qūo ei dimittat dn̄ſ. x. miliatalēta: ⁊ ille nobis cōſeruis ſuis. x. denarios non dimiſerit: nec eccleſiaſtice īterp̄tationis ē: nec a prudētibus viris recipiēda. AVG. de ver. do. Iō dicendum ē ꝙ qꝛ lex in decē p̄ceptis cōmendat̉: ille debebat. x. milia talentorū ꝑ qd̓ omīa peccata ſignificat:q̄ ẜm legē fiūt. REMI. Hō aūt ſua volūtate ⁊ ſpōte peccās ſuo conatu nullo mō ſurgere valet: ⁊ nonhabet vn̄ reddat: qꝛ nihil ī ſe īuenit. ꝑ quod ſe a peccatis ſoluat. vn̄ ſequit̉: Cū aūt nō habe. vn̄ redde. iuſſit eū dn̄s venūdari ⁊ vx. e. ⁊ fi. ⁊ oīa que habebat. ⁊reddi. Uxor quidem ſtulti ē ſtulticia: ⁊ carnis volūptas ſeu cupiditas. ¶A VG. de que. euā. Per hoc gͦ