Ca. XVIII.

ſcandala qͥdē ſūt ꝓhibitiones recte vie. nō aūt p̄dicatio chriſti ſcandala inducit. neqꝫ qꝛ p̄dixit: ꝓpterhͦ fit: ſed qͥa oīno futuruꝫ erat: propter hoc p̄dixit:Sed dicet aliquis: Si oēs corrigāt̉: ⁊ nullus ſit quiſcādala aſſerat: nonne mēdacij arguet̉ hic ſermo?Nequaqͣꝫ. qꝛ enī p̄uidit inemēdatos futuros hoīeseē ꝓpt̓ hͦ dixit: Neceſſe ē vt veniāt ſcandala .i. oīnoveniēt. ſi aūt corrigēdi eēt nō dixiſſet. GLO Ul̓neceſſe ē vt veniāt ſcādala: qꝛ ſunt necͣiā .i. vtilia vtqͥ ꝑ hͦ ꝓbati ſūt: māifeſti fiāt. CHRY. Scādala .n̄.erigūt hoīes ⁊ acutiores eos faciūt: ⁊ eū qͥ cadit velociter erigūt: inqͣꝫtū .ſ. īgerūt ſolicitudinē. HLLAUel humilitas paſſionis ſcandalū mūdo ē: qd̓ ſubpeformitate crucis eterne gl̓ie dn̄m voluit acciꝑeEt qͥd mūdo tam ꝑiculoſū qͣꝫ non recepiſſe chriſtuꝫIdeo vero neceſſe ait venire ſcandala: qꝛ ad ſacrumreddende nobis eternitatis: oīs in eo paſſionis hūimilitas eſſet cōplēda ¶ ORIGE. Uel veniētia ſcādala ſūt angeli ſathane: nec tn̄ putes ẜm naturā velſubſtantiā eē hmōi ſcādala: ſed libertas arbitrij inquibuſdā genuit ſcandalū: volēs ſuſciꝑe ꝓ virtutelaborē. Nō pōt aūt eē verū bonū niſi habeat impugnationē mali. Sic gͦ neceſſe ē venire ſcādala ſic̄ neceſſe ē ſuſtinere maliciā celeſtiū q̄ magis irritātur:quātomagis v̓bū chriſti in hoībꝰ inualeſcēs: expellit ab eis malignas v̓tutes. Querūt aūt organa ꝑ oſcandala oꝑent̉: qͥbꝰ ē magis veh. nā multo peiꝰ eritei qͥ ſcandalizat: qͣꝫ ei qͥ ſcādalizat̉. vn̄ ſeqͥt̉: Uerūtn̄veh hoī illi ꝑ quem ſcan. venit/ HIE. Ac fi. d. Uehhoī illi qͥ vitio ſuo facit vt ꝑ ſe fiat: qd̓ neceſſe ē vt īmūdo fiat. Simulqꝫ ꝑ generalē ſnīam ꝑcutit̉ iudaſqͥ ꝓditioni animū p̄ꝑauerat̉. HIL A. Uel ſub hominis nūcupatiōe actorē ſcādali huiᵐ quod ē extrapaſſiōꝫ chriſti iudaicū ppl̓m deſignat: ꝑ quē oē huic mūdo ꝑiculū cōꝑat̉: vt chriſtū in paſſiōe abnegētquē lex ⁊ ꝓph̓e paſſibilē p̄dicauerūt ¶CHRV. Utaūt diſcaſ ꝙ nō ſūt abſolute neceſſitatis ſcādala: audi q̄ ſequūt̉: Si aūt manꝰ tua vel pes tuꝰ. Nō aūt hͦde mēbris corꝑalibꝰ dicit: ſꝫ de amicis quos ī ordine neceſſarioꝝ mēbroꝝ hēmꝰ. nihil ē enī ita nociuūvt ꝯuerſatio mala. RAB A. Scandalū qͥppe ẜmogrecꝰ ē: qd̓ nos offendiculū vel ruinā ⁊ impactionēpedis dicere poſſumꝰ. Ille gͦ ſcandalizat frēm qͥ eidicto factoue minꝰ recto occaſionē ruine dederit.HIE. Igit̉ oīs trūcat̉ affectꝰ: ⁊ vniuerſa ꝓpinqͥtasamputat̉: ne ꝑ occaſionē pietatis vuuſquiſqꝫ credētiū ſcandalis pateat. Si inqͥt ē tibi ꝯiūctꝰ vt manuspes oculꝰ: ⁊ ē vtilis atqꝫ ſolicitꝰ ad ꝑſpiciendū: ſcandalū aūt tibi faciat: ⁊ ꝓpter moꝝ diſſonātiā te ꝑtrahat in gehēnnā: meliꝰ ē vt ꝓpinquitate eiꝰ careas ⁊emolumētis carnalibꝰ qͣꝫ dū vis lucriface̓ cognatoſ⁊ neceſſarios: cām hēas ruinaꝝ. Rouit .n. vnuſqͥſqꝫcredentiū qͥd ſibi noceat: vel in quo ſolicitet̉ animꝰac ſepe tētet̉. meliꝰ eſt enī vitā ſolitariā duce̓: qͣꝫ obvite pn̄tis necͣia vitā eternā ꝑde. VORIGE. Uel ſacerdotes rōnabiliter pn̄t dici eē oculꝰ: qm̄ ſpeculatores hn̄t̉: diaconi aut ceteriqꝫ manꝰ: qꝛ ꝑ eos oꝑaſpiritalia gerūt̉. ppl̓s aūt ſūt pedes corꝑis eccl̓ie. qͥbus oībꝰ ꝑcere nō oportet ſi ſcandalū eccl̓ie facti fuerīt. Uel actꝰ anime: peccās manꝰ intelligit̉: ⁊ inceſſus aīe: peccans pes: ⁊ viſus aīe: peccās oculꝰ: quosoportet p̄ſcidere ſi ſcandalū p̄b frequēter enī ip̄a

oꝑa mēbroꝝ ꝓ membris in ſcriptura ponūtur.¶ Uidēte ne ꝯtēnatis unuꝫ ex hispuſillis. Dico enī uob̓: qꝛ āgeli eoꝝin cel̓ ſꝑ uidēt faciē pr̄is mei ꝗ ī celiseſt. Uenit eniꝫ filiꝰ hoīs ſaluare qd̓perierat. Quid nob̓ uidet̉? Si fuerint alicui cētū oueſ ⁊ errauerit unaex eis: nōne relinꝗt nonagintanouēī mōtibꝰ ⁊ uadit q̄rere eā q̄ errauit?Et ſi cōtigerit ut īueniat eā: amē dico uobis: qꝛ gaudet ſuꝑ eam magisqͣꝫ ſuꝑ nonagintanoue q̄ nō errauerūt. Sic nō ē uolūtas an̄ pr̄eꝫ ur̄mꝗ ī celis ē: ut ꝑeat unꝰ de puſill̓ iſtis.HIE. Supra dixerat dn̄s ꝑ manu ⁊ pedē ⁊ oculūoēs ꝓpinquitates ⁊ neceſſitudines q̄ ſcandalū face̓poterāt amputādas: auſteritatē itaqꝫ ſnīe ſubiectop̄cepto tēꝑauit dicens: Uidete ne ꝯtē. vnū ex his puſillis. Ac ſi. d. Quātū in vobis ē nolite ꝯtēnere: ſꝫ pꝰveſtrā ſalutē etiā illoꝝ querite ſanitatē. Sinaūt perſeuerātes in pctīs videritis: meliꝰ ē vos ſaluos fieriqͣꝫ perire cū multis CHRY. Uel aliter: Sicut fugere malos: ita honorare bonos magnū habet lucrū. Supra gͦ docuit ſcandalizantiū abſcinde̓ amiciias: hic aūt docet exhibe ſcīs honorē ⁊ ꝓcuratiōꝫ.GLO. Uel aliter: Quia tantū malū ꝓuenit ex ſcādalizatis fratribꝰ: videte ne ꝯtēnatis vnū ex his puſillis. ORIGE. Puſilli aūt ſūt qͥ nuper in chriſtoſunt nati: aut tales ꝑmanent fine ꝓfectu quaſi nuꝑnati. Non aūt habuit neceſſe mādare chriſtꝰ de ꝑfectioribus fidelibꝰ nō contēnēdis: ſed de puſillis ſicut ⁊ ſupra dixerat: Siquis ſcaudalizauerit vnū expuſillis iſtis. Alius aūt forte dicit Puſillū: hic dicitꝑfectū: ẜm ꝙ alibi ait: Qui minimꝰ erit in vobis: hicerit maior¶ CHRY̓. Uel quia ꝑfecti paruuli apudmultos eſtimant̉ .ſ. pauꝑes ⁊ cōtēptibiles. DRIGE. Sed huic expoſitioni nō videt̉ ꝯuenire qd̓ dr̄:Siquis ſcandalizauerit vnū de puſillis iſtis. ꝑfectꝰenī nō ſcandalizat̉ nec perit. Sed qui hanc expoſitionē eſtimat verā dicit ꝙ iuſti hoīs aīa vertilis eſt ⁊ſcandalizat̉ aliqn̄ etſi non facile GLO. Ideo aūtnō ſūt cōueniendi: qꝛ adeo chari ſunt deo: ꝙ angeliſūt eis ad cuſtodiā deputati. vn̄ ſeqͥt̉: Dico enī vobiſqꝛ āgeli eoꝝ ī celis ſꝑ vidēt faciē patris mei qͥ ī celiseſt. VORIGE. Quidā volūt ex eo dare hoībꝰ angelum adiutorē ex quo ꝑ lauacꝝ regenerationis natiſūt infantes in chriſto dicētes nō eē credibile incredulis ⁊ errantibꝰ p̄eſſe angeluꝫ ſanctū: ſed tꝑe infidelitatis ⁊ pctōꝝ ē hō ſub angelis ſathane. alij autēvolūt mox cum quis fuerit natus: eorum qui p̄cogniti ſūt a deo accipere ſibi p̄poſitū angelu. P. HIE.Magna enī dignitas animaruꝫ: vt vnaq̄qꝫ habeatab ortu natiuitatis ī cuſtodiā ſui angelū delegatū.CHRY. Hic aūt nō de quibuſcūqꝫ angelis loqͥt̉:ſed de ſuꝑueniētibꝰ. Cū enī dicat: Uidēt faciē pr̄ismei: nihil aliud on̄dit qͣꝫ magis liberā pn̄tiā ⁊ maiorē eoꝝ apud dei/ GRE. in ho. Pionyſius aūt di