Ca. XVII.

patrē pueri ad ſpem benignā credēdi ꝙ ab hoc malo eripiet̉: ⁊ vt inducat̉ pr̄ ad fidē futuri miraculi videns demonē tumultū pati: ex hoc ſolū ꝙ vocabat̉increpauit eū. vn̄ ſeqͥt̉: Et īcrepauit eū ieſus. Nō illeqͥ patiebat̉: ſꝫ demō increpat̉. REMI. In quo facto reliqͥt exēplū p̄dicatoribꝰ vt vitia ꝑſequāt̉: hoīeſv̓o ſubleuel̓. HI E. Siue increpauit pueꝝ: qꝛ ꝓpterpctā ſua a demone fuerat opp̄ſſus. Seꝗt̉: Et exijtab eo demo. ⁊ cu. ē pu. ex illa horā RAB A. Quianulla remanet ibi infirmitas vbi oīpotes ſalutē p̄ſtat ptās VHI E. Mihi aūt videt̉ iuxta tropologiālunaticꝰ eē: qͥ ꝑ hōrarū momenta mutat̉ ad vitia ⁊nūc qͥdē in ignē fert̉: quo adulterantiū corda ſucceſa ſūt: nūc in aqͣs .ſ. voluptatū vl̓ cupiditatū q̄ nō valent extingue̓ charitatē. AVG. de qͦ. euā. Ul̓ ignisad irā ꝑtinet: eo ꝙ alta pet̓at: aqͣ ad voluptates carnis. ¶RI. De incōſtātia aūt pctōris dr̄: Stultꝰ vtluna mutat̉. Et ē vide̓ in talibꝰ īpetꝰ quoſdā qͣſi operū bonoꝝ ſubreꝑe. aliqn̄ aūt qͣſi q̄dā abreptiōe ſpūsa paſſionibꝰ ꝯp̄hēdūtur ⁊ cadūt a ſtatu bono ī quoſtare putabant̉. Forſitā gͦ angelꝰ qͥ ſortitꝰ ē huiꝰ lunatici cuſtodiā pr̄ huiꝰ appellat̉: dep̄cans qͣſi ꝓ filiomedicū animaꝝ: vt liberet eū qͥ nō pōt ſanari a paſſione ꝑ verbū hūile diſcipuloꝝ chriſti: qꝛ nō recipiteoꝝ admonitionē valde ſurdꝰ. Et ideo opꝰ ē chriſtiſermo vt iam de cetero ſine rōne nō agat.¶ Tūc acceſſerūt diſcipuli eiꝰ ad ieſū ſereto ⁊ dixerūt: Quare nos nōpotuimꝰ eijcere illū? Dicit illiſ ieſꝰ:Propt̓ incredulitatē ueſtrā. Amenquippe dico nob̓: ſi habueritis fideꝫſicut granuꝫ ſynapis: dicetis montihuic: trāſi hīc ⁊ trāſibit: ⁊ nihil īpoſſibile erit uob̓. Hoc aūt genꝰ nō eijcitur: niſi ꝑ orationem ⁊ ieiuniū.HRI. Acceper āt diſcipuli a dn̄o ptātē ſpirituūīmudoꝝ. ⁊ qꝛ oblatū demōiacū curare nō potuerātvidet̉ ꝙ in dubitationē deuenerīt: ne forte gratiamq̄ erat eis tradita ꝑdidiſſent. ⁊ iō dicit: Tūc acceſ. adieſū diſci. eiꝰ ſecre. ⁊ dixerūt: qͣre nos nō po eij. illū?Int̓rogāt qͥdē ſingularit̓ non ꝓpter verecūdiā: ſꝫ qꝛd̓ ineffabili ⁊ magna re erāt eū īterrogaturi. Seqͥt̉:Dixit ill̓ ie. ꝓpt̓ incre. vr̄aꝫ / HLLA. Crediderāt qͥdē apl̓i: nōdū tn̄ erāt ꝑf ecte fidei. nā dn̄o ī mōte demorāte: ⁊ ipſis cū turbis reſidētibꝰ qͥdā tēpor eorūfidē retardauerat̉. CHRV. Un̄ manifeſtū ē hinc:qm̄ ⁊ diſcipuli in fine defirmati ſūt: ſꝫ nō oēs. colūne enī ille nō aderant .ſ. petrꝰ: iacobꝰ: ⁊ iohānes.HIE. Hoc ē aūt qd̓ in alio loco dn̄s dicit: Quecūqꝫī noīe meo petieritis: credētes accipietis. Ergo quotiēs nō accipimꝰ: nō p̄ſtātis ē impoſſibilitas: ſꝫ poſcentiū culpa. CHRV. Sciēdū tn̄ ꝙ ſicut multotiens accedētꝭ fideſ acciꝑe ſufficit affectū miraculi: itaml̓totiēs faciētiū miracula ſufficit virtꝰ: etiā nō credentibꝰ illis. etenī qͥ circa corneliū ex ꝓpria fide allexerūt gratiā ſpūſſcī. Ille aūt mortuꝰ qͥ ꝓiectꝰ ē inſepulchꝝ heliſei: ſola virtute corꝑis ſcī reſuſcitatꝰ ē.ꝯtigit autē ⁊ tūc diſcipulos infirmari in fide. imꝑfe

ctiꝰ .n. diſpoſiti erāt an̄ crucē: ⁊ iō fide̓ dicit hic eſſecām ſignoꝝ. Un̄ ſubdit̉: Amē qͥppe di. vo. Si ha. fi.ſic̄ gra. ſyna. di. mon. huic trā. hīc ⁊ trāſibit. HE.Putāt aliqͥ fidē grano ſymapis cōꝑatā ꝑuā dici: cuapl̓s dicat: Et ſi habuero tātā fidē vt montes trāſferā. magna ē gͦ fides q̄ grano ſynapis ꝯꝑat̉ GRE.x. mora. Granū qͥppe ſymapis niſi terat̉ neqd: virtuſeiꝰ agnoſcit̉: ſic ſi viꝝ ſcm̄ tritura ꝑſecutionis opprimat: mox in feruorē virtutis v̓tit̉ qͥcqͥd ī illo anteadeſpicabile infirmūqꝫ videbat̉. ¶ORI. Uel iō oīsfides grano ſymapis cōꝑat̉: qm̄ contēnit̉ qͥdē fidesab hoībꝰ: ⁊ modicū aliqͥd ⁊ vile apꝑet. Cū v̓o ꝯſecutū fuerit hmōi ſemē bonā aīam qͣſi terrā: fit arbormagna. Sic aūt magna ē p̄dicta lunatici infirmitas⁊ fortis ad curādū inter oīa mala vt mōti aſſil̓etur:nec expellat̉: niſi ꝑ oēm fidē eiꝰ qͥ paſſiōes hmōi ſanare voluerit. yCHRI. Un̄ ⁊ de trāſlatiōe mōtiūmētionē facit. Et vltra ꝓcedit dicēs: Et nihil īpoſ.erit vobis. KABA. Sic enī fides mētē nr̄am capacē doniſ celeſtibꝰ facit: vt qͥcūqꝫ volumꝰ: facilimea fideli dn̄o impetrare poſſim 7CHRI. Si aūt dixeris vbi apl̓i mōtes trāſtulerint? Illd̓ dicā: qꝛ multa maiora fecer̄t: mortuos pl̓imos ſuſcitātes. Dicūt̉.aūt pꝰ apl̓os ſcī qͥdā apl̓is mīores: mōtes nec̄itateīminēte trāſtuliſſe. Si āt apl̓oꝝ tꝑe mōtes n̄ ſt̓ trāſlati: hoc nō fuit qꝛ nō potuerūt: ſꝫ qꝛ noluerūt: vtilitate nō īminēte. Nec dn̄s dixit ꝙ hͦ eēt facturi: ſꝫꝙ hͦ face̓ poſſent. ꝓbabiliter tn̄ factū ē: ſꝫ ſcriptū nōeſt. neqꝫ enī oīa miracl̓a q̄ fecer̄t ſcripta ſūt. ¶ NE.Uel montis trāſlatio non eiꝰ ſignificat̉ quē oculiscarnis aſpicimꝰ: ſꝫ illiꝰ qͥa dn̄o trāſlatꝰ fuerat ex lunatico: qͥ ꝑ ꝓphetā corrūꝑe dr̄ oēm terrā I GLO.Ut ſit ſēſꝰ: Dicetꝭ mōti huic .i. ſuꝑbo diabolo: Trāſihīc .i. obſeſſo corꝑe. in altū marꝭ. i. in ꝓfundū inferni:Et trāſibit ⁊ nihil īpoſſibile erit vobis .i. nll̓a īcōmoditas īſanabil̓. AVG. de qͦ. euā. Ul̓ alit̓: Ne diſcipuli ī miracul̓ faciēdis extollerēt̉ ī ſuꝑbiā: āmonitiſūt potiꝰ ꝑ hūilitatē fidei qͣſi ꝑ ſynapiſ gͣnū elationēt̓renā q̄ mōtis noīe ſignificata ē curare trāſferre.RABA. Dū āt docet apl̓os quō demō debeat expelli: oēs inſtituit ad vitā: vt .ſ. nouerimꝰ gͣuiora q̄qꝫvl̓ īmūdoꝝ ſpirituū vl̓ hoīm tētamēta ieiunijſ ⁊ or̄onibꝰ eē ſuperāda: ⁊ illud deū quoqꝫ hͦ remedio ſingulari poſſe placari. vn̄ ſubdit: Hoc āt ge. nō eij. niſiꝑ ora. ⁊ ieiuniū CHRI. Qd̓ dic̄ nō ſolū de genēlunaticoꝝ: ſed ⁊ vniuerſo gene̓ demonū. Ieiuniū .n.ml̓tā ſapīaꝫ īpōit: ⁊ hoīeꝫ qͣſi āgelū de celo ꝯſtituit:⁊ īcorporeas ptātes īpugnat. Sꝫ ⁊ or̄one opꝰ ē: qͣſipͥncipaliori. Qui .n. orat vt oportet: ⁊ ieiunat: n̄ ml̓tꝭindiget: ⁊ ita nō fit auarꝰ: ſꝫ ad elemoſynā ꝓmptꝰ ē.Qui etiā ieiunat: leuis ē ⁊ vigilāt̉ orat: ⁊ ꝯcupiſcētias ꝑnitioſas extinguit: ⁊ ꝓpitiū deū facit: ⁊ aīam ſuperbā hūiliat. Qui gͦ orat cū ieiunio: duplices habꝫalas: etiā ipſis vētis leuioreſ. Neqꝫ enī oſcitat ⁊ torpet orās: qd̓ ⁊ multi patiunt̉: ſꝫ ē igne vehementior⁊ terra fixior: ideoqꝫ talis maxime demonijs aduerſat̉. nihil enī eſt hoīe decenter orāte potētiꝰ. Si ātinfirmū eſt tibi corpꝰ ad ꝯtinue ieiunādū: nō tn̄ adorandū. Et ſi ieiunare nō potes: potes tamē non laſciuire. nō ꝑuū aūt ē hͦ: neqꝫ multū a ieiunio diſtās.QRI. Si gͦ aliqn̄ oportuerit nos circa curationeꝫtale aliqͥd patientiū ꝑmanere: nō adiuremꝰ neqꝫ in