Ca. XIII.
Aū enī venerit finis mūdi: tūc verū ſecernēdoꝝ piſciū iudiciū demōſtrabit̉: ⁊ qͣſi in quodā qͥetiſſimoportu boni mittēt̉ in vaſa celeſtiū māſionū. malosaūt torrēdos ⁊ exiccandos: gehēne flāma ſuſcipiet.Intellexiſtis hec oīa? Dicūt ei:Etiā. Ait illis: Ideo oīs ſcriba doctus ī regno celoꝝ ſimilis eſt homīpatrifamilias: ꝗ ꝓfert de theſauroſuo noua ⁊ uetera.ICHRV. Recedentibꝰ turbis dn̄s diſcipulis in parabolis lōqͥt̉: ex quibꝰ ſapiētiores ſūt facti: ita ꝙ intelligūt que dicūt̉. Quo circa dicit eis: Intellexiſtishec oīa: dicūt ei: Etiā HI E. Ad apoſtolos enī ꝓprie ſermo ē: quos nō vult audire tm̄ vt ppl̓m: ſꝫ etiam intelligere vt magiſtros futuros CHRY. Deinde qꝛ intellexerūt: rurſus eoſ laudat. vn̄ ſequiturAit illiſ: Ideo oīs ſcriba do. in re. ce. ſi. ē hoī pr̄ifa. qͥꝓfert de theſau. ſuo no. ⁊ veterā LA VG. xx. de ci.dei: Non dixit Uetera ⁊ noua. qd̓ vtiqꝫ dixiſſet niſimaluiſſet meritoꝝ ordinē ſeruare qͣꝫ tēpoꝝ. Manichei etiā dū ſola dei ꝓmiſſa noua tenere ſe arbitrātur: remanēt in vetuſtate carnis: ⁊ nouitatē īducūterroris. ¶ AVG. de que. euan. Utꝝ aūt iſta cōcluſion exponere voluit quē dixerit theſauꝝ ī agro abſcōditū: qm̄ ſcē ſcripture intelligūt̉ que noīe duoꝝteſtamētoꝝ noui ⁊ veteris ꝯcludūt̉: an on̄de̓ voluit eū doctu habēdū in eccl̓ia qͥ etiā ſcripturas veteres ꝑabolis explicatas intellexerit: ab iſtiſ nouis accipiens regulas: qꝛ ⁊ iſta dn̄s ꝑ ꝑabolas enūciauitvt ſi ipſe in quo illa cōplent̉ ⁊ manifeſtant̉: ꝑ ꝑabolas adhuc loqͥt̉ donec paſſio eiꝰ velū diſcindat: vtnihil ſit occultū qd̓ non reuelet̉: multomagis illa q̄tā lōge de illo ſcripta ſūt ꝑabolis oꝑta eſſe nouerimus: q̄ cū iudei ad litterā accipiāt: noluerūt eſſe docti in regno celorū. GRE. Sed ſi ꝑ nouū ⁊ vetusqd̓ dicit̉: vtrūqꝫ teaſtinentū accipimꝰ: Abraam doctū fuiſſe denegamus: qͥ noui ⁊ veteris teſtamenti⁊ſi facta nouit: mīme v̓ba nūciauit. Moyſen quoqꝫ docto patrifamiliaſ cōꝑare nō poſſumꝰ: qꝛ etſi teſtamentū edocuit vetus: noui tn̄ dicta nō ꝓtulit. Sꝫin eo qd̓ hic dr̄: intelligi valet: qꝛ nō de his qͥ fuerātſed de his qui ī eccl̓ia poterāt loq̄bāt̉: qͥ tunc noua⁊ vetera ꝓferūt: cū vtriuſqꝫ teſtamēti p̄dicamēta v̓ocibꝰ ⁊ moribꝰ loquūtur. HILA. Diſcipulis enī ēlocutus: quos ſcribas ꝓpter ſcientiā nūcupat: eo ꝙintellexerint ea q̄ ille noua ⁊ vetera .i. in enāgelijs ⁊lege ꝓtulit q̄ ſunt ⁊ eiuſdē patriſfamilias: vniuſqꝫvtraqꝫ theſauri: ipſos etiā ſub patriſfamilias noīe ſibi cōꝑat: eo ꝙ doctrinā de ſpūſſancti theſauro ſuonouoꝝ ac veterū ſūt adepti HIE. Uel apl̓i inſtructi ſcribe dicūt̉: qͣſi notarij ſaluatoris: qui verba illiꝰ⁊ p̄cepta ſignabāt in tabulis cordiſ carnalibꝰ regnorū celeſtiū ſacramētis: ⁊ pollebant oꝑbꝰ pr̄iſfamilie: eijciētes de theſauro doctrinaꝝ ſuaꝝ noua ⁊ vetera: vt qͥcquid in euangelio p̄dicabāt legis ⁊ ꝓphetarū vocibꝰ cōprobarēt. Un̄ ⁊ ſpōſa dicit in canticocāticoꝝ: Noua cū veteribꝰ fratruelis meꝰ ẜuaui tibi.GLO. Uel aliter: Uetꝰ ē ut ꝓ culpa hūanū genin eterna pena intereat: ⁊ nouū ut ꝯuerſus ī regnuꝫviuat. Prius aūt de regni ſil̓itudine theſauꝝ īuētuꝫ
ac margaritā bonā ꝓtulit: poſtmodū inferni penasde maloꝝ cōbuſtione narrauit ad que in cōcluſiōeſubiūgit: Ideo doctꝰ ſcriba. Ac ſi dicat: Ille ī ſanctaeccl̓ia doctꝰ p̄dicator ē: qͥ ⁊ noua ſcit ꝓferre de ſuauitate regni: ⁊ vetuſta dicere de terrore ſupplicij: vtvel pene terreāt quos p̄mia nō inuitant:¶ Et factū eſt cū ꝯſūmaſſet ieſusꝑabolas iſtas: trāſijt inde. Et ueniens in patriā ſuā docebat eos in ſynagogis eoꝝ: ita ut mirarēt̉ ⁊ dicerent: Un̄ huic ſapientia hec ⁊ uirtutes? Nōne hic ē fabri filiꝰ? Nōnemater eiꝰ dicit̉ maria: ⁊ frēs eiꝰ iacobus ⁊ ioſeph ⁊ ſimō ⁊ iudas: ⁊ ſorores eiꝰ nōne oēs apud nos ſūt? Un̄ergo huic oīa iſta? Et ſcandalizabātur in eo. Ieſus aūt dixit eis: Nōeſt ꝓpheta ſine honore niſi in patriaſua ⁊ ī domo ſua. Et fecit ibi uirtutes multaſ ꝓpt̓ incredulitatē illoꝝ.HIE. Poſt parabolas quas dn̄s ad ppl̓m ē locutus: ⁊ quas ſoli apl̓i intelligūt: trāſijt in patriā ſuamvt ibi apertiꝰ doceat. Et hoc ē qd̓ dr̄: Et factū ē cumcōſū. ieſus ꝑa. iſtas trāſijt inde ⁊ ve. ī pa. ſuā do. eosin ſyna. eoꝝ. AVG. de con. euā. A ſuꝑiori ſermoneꝑabolaꝝ iſtarū ſic trāſit: vt nō on̄dat ꝯſequētiſ ordinis neceſſitatē: p̄ſertim qꝛ marcꝰ ab iſtis ꝑabolis nōin qd̓ mattheꝰ: ſed ī aliud intendens in qd̓ ⁊ lucas:ita cōtexuit narrationē vt credibilibꝰ on̄dat̉ hoc eēpotiꝰ ꝯſequēter geſtū qd̓ ipſi duo ꝯſequēt̓ adiūgūtde naui .ſ. in qua dormiebat ieſus: ⁊ de miraculo expulſoꝝ demonioꝝ: q̄ mattheꝰ ſuꝑius recolens int̓poſuit. CHRV. Patriā āt eiꝰ h̓ naͣzaret vocat: nō enīfecit v̓tūtes multas: ſed ī capharnau fec̄ ml̓ta ſigna.ſꝫ doctrinā eis on̄dit nō minorē admirationē hn̄teꝫqͣꝫ ſigno REMI. In ſynagogis auteꝫ docebat: vbiplurimi ꝯueniebat: qꝛ ꝓpter multoꝝ ſalutē de celisdeſcēdit ad terras. Seqͥt̉: Ita vt mirarēt̉ ⁊ dicerēt:vn̄ huic ſa. hec ⁊ v̓tutes? Sapīa refert̉ ad doctrinā:v̓tutes v̓o ad miraculoꝝ oꝑatōꝫ HI E. Mira ſtultitia nazarenoꝝ: Mirāt̉ vn̄ hēat ſapīam ⁊ v̓tutes. ſꝫerror in ꝓmptu ē: qꝛ fabri filiū ſuſpicant̉. vnde ⁊ dicūt: Nōne hic ē fabri filiꝰ 7CHR. Per oīa gͦ erātinſenſati vilipēdētes eū ab eo qͥ eſtimabat̉ eē pr̄: qͣꝫuis ml̓ta hoꝝ exēpla hn̄teſ ī ātiqͥs tꝑibꝰ ⁊ patꝝ ignobiliū nobiles vidētes filios: etenī dauid cuiꝰ dā agricole ieſſe fuit filiꝰ: ⁊ Amos cuiꝰ dā paſtoris ⁊ ip̄e paſtor. Oportebat .n. ꝓpt̓ hͦ maxīe eū honorare: qm̄ atalibus exiſtens talia loquebat̉. etenī hoc erat manifeſtum: quoniā non ex humana diligentia erat: ſꝫex diuina gratia AVG. in ſer. de nati. Eſt aūt pat̓chriſti faber deꝰ: qͥ totius mūdi oꝑa fabricatꝰ ē. Archā noe diſponebat. moyſi tabernaculū ordinauit.archam teſtamēti inſtituit. Fabrū dixerī qͥ mētē rigidā explanat: ac cogitatiōes ſuꝑbas excidit. HILA. Fabri etiā h̓ erat filiꝰ ferrū igne vincētis rōne: