Martheus
inuidia. vnde ſequitur: Et ſtupebant omnes turbe⁊ dicebant: Nunquid iſte eſt filiꝰ dauid? GLQ.Ob mīaꝫ: ⁊ beneficia filiū dauid p̄dicāt. RABA.Turbe aūt q̄ minꝰ erudite videbant̉: dn̄i. ſꝑ facta mirātes: illi ꝯͣ vel q̄ negare nequiuerāt ſiniſtra interp̄tatiōe ꝑuertere laborabāt: qͣſi hec nō diuinitatis: ſꝫīmūdi ſpūs oꝑa fuiſſēt .i. beelzebub qͥ deꝰ erat acharon. vnde ſeqͥtur: Phariſei aūt audientes dixerunt:Hic nō eijcit de. niſi in beel. pͥn. demōioꝝ/ REMI.Beelzebub āt ipſe ē beel ⁊ baal ⁊ beelphegor. Belfuit pr̄ nini regis aſſyrioꝝ. Baal deꝰ ē: qꝛ in excelſocolebat̉. Beelphegor a loco .i. a monte phega. Cebub ſeruus fuit abimelech filij gedeonis qͥ occiſislxx. fratribꝰ edificauit tēplū baal: ⁊ ꝯſtituit eū ſacerdotē in ipſo ad abigēdas muſcas q̄ ibi cōgregabāt̉ꝓpter nimiū cruorē victimaꝝ. zebub nāqꝫ muſca dicit̉. Beelzebub ergo vir muſcarū interp̄tat̉. vn̄ ꝓpt̓ſpurciſſimū ritū colendi dicebant eū eſſe pͥncipē demōioꝝ. nihil gͦ ſordidiꝰ īueniētes qd̓ dn̄o obijcerēt:dicebant eū ī beelzebub eijcere demonia. Et ſciēdūꝙ non ē legendū ꝑ. d. vel. t. in fine vt quedā mēdoſe exemplaria habent: ſed ꝑ. b.¶ Ieſus aūt ſciens cogitatiōes eorū dixit eis: Oē regnū diuiſū cōtraſe deſolabit̉: ⁊ oīs ciuitas uel domꝰdiuiſa cōtra ſe nō ſtabit. Et ſi ſathanas ſathanā eijcit: aduerſus ſe diuiſus ē: quō ergo ſtabit regnuꝫ eius⁊HIE. Phariſei oꝑa dei p̓ncipi demonioꝝ deputabant: quibꝰ dn̄s nō ad dicta: ſed ad cogitata rn̄ditvt vel ſic cōpellerēt̉ credere potentie eius qͥ cordisvidebat occulta. vn̄ dr̄: Ieſus aūt ſciēs cogi. eoꝝ di.eis. CHRY. Suꝑiꝰ qͥdē ⁊ d̓ hͦ chriſtū accuſauerātqꝛ in beelzebub eijceret demonia: ſꝫ tūc quidē eosnō increpauit ꝯcedens eis ⁊ a pluribꝰ ſignis cognoſcere eiꝰ v̓tutē: ⁊ a doctrina dice̓ eiꝰ magnitudinem.ſed qꝛ ꝑmanebāt eadē dicētes iā īcrepat eos qͣꝫuiseoꝝ accuſatio valde irrōnabilis eſſet. Inuidia autēnō q̄rit qͥd dicat: ſed ſolū vt dicat. neqꝫ tn̄ chriſtꝰ eosꝯtēpſit: ſꝫ rn̄det cū decenti māſuetudine: docēs nosmites eē inimicis ⁊ non turbari: etiā ſi talia dicantque nos ī nobis nō recognoſcimꝰ: neqꝫ hn̄t aliquārōnē. In quo etiā on̄dit mendacia eē q̄ ab ipſis ſūtdicta. neqꝫ ē demoniū habentis tantā on̄dere manſuetudinē ⁊ cogitatiōes ſcire. Et quia valde irrōnabilis erat eoꝝ ſuſpitio ⁊ multitudinē timebant nonaudebāt publicare chriſti accuſationē: ſꝫ ī mēte voluebant. Propt̓ qd̓ dicit: Sciēs cogitatōes eoꝝ. Ip̄āt accuſationē nō quā in rn̄dendo inde ponit neqꝫdiuulgat eoꝝ neqͥtiā: ſolutionē aūt inducit: ſtudiuꝫenī eius erat ꝓdeſſe peccantibꝰ: nō publicare. Nonaūt rn̄det eis a ſcripturis: qꝛ nō attēderēt alit̓ exponentes: ſꝫ a cōibꝰ opinionibꝰ. Nō eniꝫ ita exteriorap̄lia corrūpūt: ſicut ea q̄ interiora. hoc enī fit in corporibꝰ ⁊ ī oībꝰ rebꝰ: ſꝫ interim a magis cognitis exēpla duc̄ dicēs: Oē regnū ꝯͣ ſe diuiſuꝫ deſolabit̉. Nihil enī ē in terra regno potētiꝰ: ſꝫ tn̄ ꝑ altercatōꝫ perit. Quid aūt dicendū ē de ciuitate vel d̓ domo? ſiuemagnū ſiue ꝑuū fuerit ꝯͣ ſeipſum pugnans perit.HILA. Un̄ domꝰ ⁊ ciuitatis eadē eſt hic rō q̄ eſt
regni. ꝓpt̓ qd̓ ſeqͥt̉: Et oīs ciui. vel do. di. ꝯͣ ſe: nōbit YHI E. Quō enī ꝯcordia ꝑue res creſcunt: ſic piſcordia maxime dilabūt̉ 7HILA. Sermo aūt pediues ē ⁊ vel ſimpliciter intellectꝰ vel inſpectꝰ inrius ad oēm ꝓfectu ē neceſſariꝰ. Relictis gͦ his q̄ aqcōem ītelligētiā patēt: cauſiſ interioribꝰ īmoremuRn̄ſurꝰ enī dn̄s ad id qd̓ de beelzebub dictū erat inipſos qͥbꝰ rn̄debat rn̄ſiōis ꝯditionē retorſit. lex enia deo ē: ⁊ regni iſrl̓ pollicitatio ex lege ē: ſi regnū legis ꝯͣ ſe diuidit̉ diſſoluat̉ neceſſe ē: ⁊ ſic iſrl̓ amiſit ⁊legē qn̄ impletionē legis in chriſto plebs legis inpugnat. Sed ciuitas hic hierl̓m indicat̉: q̄ poſtqͣꝫ indn̄m ſuū furore plebis exarſit ⁊ apl̓os eiꝰ cū credertiū turbis fugauit poſt diuiſionē non ſtabit: atqꝫ irqd̓ ꝑ hāc diuiſionē mox ꝯſecutū eſt: ciuitatis illiꝰnūciat̉ excidiū. Deinde aſſumit: Et ſi ſatha. ſatha. eijcit: aduer. ſe diui. ē: quō gͦ ſta. reg. eius? HIE. Icſdiceret: ſi ſathanas pugnat ꝯͣ ſe ⁊ demō inimicuseſt demoni: deberet iā mūdi venire ꝯſūmatio. Nechn̄t in eo locū aduerſarie ptātes quaꝝ int̓ ſe belluꝫpax hoīm ē YGLO. Neceſſaria gͦ complexiōe eosarguit. vel enī chriſtꝰ in virtute dei demones eijcit:vel in pͥncipe demonioꝝ. ſi in virtute dei fruſtra calūniant̉: ſi in pͥncipe demonioꝝ regnū eiꝰ diuiſū eſt.nec ſtabit. ⁊ iō a regno eiꝰ recedant: qd̓ īnuit ſibi eoelegiſſe: dum in ſe nō credūtV CHRV. Uel ſic: Sidiuiſus eſt imbecillior factꝰ ē ⁊ perit. ſi aūt perit: qͣliter pōt aliū ꝓijcere. HILA. Uel alit̓: Si ad diuiſionē ſuā coactꝰ eſt demon vt demones ꝑturbaret:hinc quoqꝫ eſtimādū ē plus ī eo qͥ diuiſerit qͣꝫ ī hisqui diuiſi ſūt eē virtutis. ergo regnū diaboli diuiſiene facta a chriſto eſt diſſolutū HI E. Si aūt putatꝭo ſcribe ⁊ phariſei ꝙ r̄ceſſio demonū obediētia fit īpͥncipē ſuū vt hoīes ignorātes fraudulēta ſimulaton deludāt̉: qͥd poteſtis dicere de corpoꝝ ſanitatibus qͣs dn̄s ꝑpetrauit; Aliud ē ſi mēbroꝝ quoqꝫ debilitateſ ⁊ ſpiritaliū v̓tutū īſignia demōibꝰ aſſignetꝭ.¶ Et ſi ego ī beelzebub eijcio demones: filij ueſtri in quo eijciūt? Ideoipſi iudices ueſtri erunt. Si aūt egoin ſpū dei eijcio demoneſ: igitur peruenit in uos regnū dei.CHRV. Poſt primā ſolutionē venit ad ſecundā:pͥmā manifeſtiorē dicens: Et ſi ego in beelzebub eijcio demones: filij veſtri in quo eijciūt? Ideo ipſi iudices veſtri erunt. HIE. Filios iudeoꝝ vel exorciſtas legis gētis illiꝰ ex more ſignat: vel apl̓os ex eorū ſtirpe generatos. Si exorciſtas: qꝛ ad inuocatione dei eijciebāt demones: coartat phariſeos interrogatiōe prudēti: vt ꝯfiteant̉ ſpūſſcī eē opꝰ eoꝝ. Si expulſio inquit demonū ī filijs veſtris deo: nō demonibus deputat̉: qͣre in me idem opꝰ nō eandē hꝫ etcāꝫ? ergo ipſi veſtri iudices erunt: nō ptāte: ſꝫ cōꝑatione: dum illi expulſionem demonū deo aſſignat:vos pͥncipi demonioꝝ. Sinautē ⁊ de apoſtolis dictū eſt: quod ⁊ magis intelligere debemus: ip̄i erūtiudices eoꝝ: quia ſedebūt in. xij. ſolijs iudicātes. xij.tribus iſrael. FHILA. Iccirco autem digne iudices ſūt in eos ꝯſtituti qͥbus id dediſſe chriſtꝰ aduerſus demones ptātis reꝑit̉ qd̓ ip̄e ē negatꝰ habuiſſe.