Mattheus
nis ieiunia debere cōmitti: lꝫ ſtatim dies penthecoſtes ⁊ ſpūſſcūs veniēs inducat nobis feſtiuitatē. Exhuiuſmōi occaſiōe teſtinionij montanꝰ priſca ⁊ maximilla: etiā pꝰ penthecoſtē faciūt quadrageſimaꝫꝙ ablato ſponſo filij ſponſi debeāt ieiunare. eccl̓ieautē conſuetudo ad paſſionē dn̄i ⁊ reſurrectionemꝑ humilitatem carnis venit: vt ſpiritalis ſagine ieiunio corporis p̄paremur/ CHRV. ī ho. Rurſus aūta cōmunibus ꝯfirmat hūc ſermonē cuꝫ ſubdit: Nemo aūt mittit cōmiſſurā panni rudis in veſtimentūvetus. tollit enim plenitudinē eiꝰ a veſtimēto: ⁊ peior ſciſſura fit: qͣſi dice̓t: nōdū effecti ſunt fortes meidiſcipuli: ſed adhuc multa indigēt cōdeſcēſiōe: nōdum ſunt ꝑ ſpiritū renouati. Sicut aūt diſpoſitꝭ nōoportet grauedinē imporiere p̄ceptoꝝ. Hoc autemdixit regulaꝫ dans ſuis diſcipulis: vt diſcipulos exniuerſo orbe terrarū cū manſuetudine ſuſcipiantREMI. Ueſtimentū vetus diſcipulos vult intelligi: quia nondū erant ꝑ oīa innouati. Pannū rudē.i. nouū appellat nouā gratiā .i. euāgelicā doctrinācuiꝰ quedā ꝑticula ē ieiuniū: ⁊ iō non ꝯueniebat vtſeuiora p̄cepta ieiunij illis cōmitterētur ne forte auſteritate ieiunij frangerentur: ⁊ fidem ꝑderent quāhabebant. ideo ſubdit: Tollit enī plenitudinē eiusa veſtimento: ⁊ peior ſciſſura fit. ¶GLO. Quaſi. d.Ideo rudis pannꝰ .i. nouꝰ nō debet poni in veſtimēto veteri: qꝛ tollit ſepe a veſtimento plenitudinē eiꝰ.i. ꝑfectionē: ⁊ tūc fit peior ſciſſura. Graue enī onusudi iniūctū: illud boni qd̓ pͥus inerat ſepe deſtruit.Y REMI. Duabꝰ aūt ſil̓itudinibus poſitis .ſ. nuptiarum ⁊ de panno rudi ⁊ de veſtimēto veteri: nūc tertiam ſil̓itudinē de vtribꝰ ⁊ de vino. Neqꝫ mittūt vinū nouuꝫ in vtres veteres. Utres veteres appellatſuos diſcipulos qͥ nōdū ꝑfecti erāt innouati. Uinūnouū appellat plenitudinē ſpūſſancti ⁊ ꝓfunda celeſtiū myſterioꝝ: que tūc diſcipuli ferre nō poterāt:ſed poſt reſurrectionē vtres noui facti fuerūt: ⁊ vinū nouū receperūt qn̄ ſpūſſcūs repleuit corda eoꝝ.Unde quidā dixerūt: Omnes iſti muſto pleni ſūt.VCHRI. in ho. Hinc ⁊ nos cām docuit humiliumv̓boꝝ que ꝯtinuo ad eos dicebat ꝓpter imbecillitatem ipſoꝝ. HIE. Uel aliter: Per veſtimentū vetuſ⁊ vtres veteres debemus intelligere ſcribas ⁊ phariſeos. particula veſtimēti noui ⁊ vinū nouū ſūt precepta euangelica ſentiēda: q̄ nō pn̄t ſuſtinere iudei:ne maior ſciſſura fiat: tale quid ⁊ galathe facere cupiebant: vt cum euāgelio legis p̄cepta miſcerēt: ⁊ invtribus veteribꝰ mitterēt vinū nouū. Sermo igitureuangelicꝰ apl̓is potius qͣꝫ ſcribis ⁊ phariſeis ē infūdendus: qui maioꝝ traditiōibꝰ deprauati: ſynceritatem p̄ceptoꝝ chriſti nō poterāt cuſtodire. GLO.Per hoc ergo ſignificat ꝙ apl̓i nō erāt in veteribꝰobſeruātijs detinēdi: quos oportebat gratie nouitate ꝑfundi 4 AVG. in ſer. d̓ qͣdrageſima. Uel aliter:Omnis qͥ recte ieiunat aūt animā ſuā ī gemitu or̄onis ⁊ caſtigatione corꝑis humiliat: aut ab illecebracarnali ſpiritalis ſapiētie delectatiōe ſuſpendit̉: devtroqꝫ aūt ieiunij genere dn̄s hic rn̄det. Nā de primo ꝙ habet anime humiliationem dicit: Non pn̄tfilij ſpōſi lugere. De illo qͥ habet epulū mentis: conſequēter locutꝰ ē dicens: Nemo mittit cōmiſſuraꝫpāni rudis. Deinde quia ſpōſus ablatꝰ vtiqꝫ nobis
eſt: lugendū eſt. Et recte lugemus: ſi flagramus yſiderio eius. Beati qͥbus licuit eū ante paſſionē tūhabere pn̄tē: interrogare ſicut vellēt: audire ſic̄ deberēt: illos dies cōcupierūt videre pr̄es ante aduentū eiꝰ: neqꝫ viderūt: qꝛ in alia diſpenſatiōe ſunt ordinati ꝑ quos vēturꝰ arnūciaret̉: nō a quibꝰ venieaudiretur. in nobis aūt illud impletū ē qd̓ ipſe dic̄.Ueniēt dies quādo deſiderabitis videre vnū d̓ dibus iſtis ⁊ nō poteritis. Quis gͦ hic nō lugebit: qͥ nōdicat: facte ſūt mihi lachryme mee panes die ac nocte cū dr̄ mihi quotidie: vbi eſt deuſ tuꝰ; Merit.apl̓us cupiebat diſſolui ⁊ eē cū chriſto. 7AVGdecon. euan. Quod ergo dixit mattheus: Lugere: vbimarcus ⁊ lucas dicunt Ieiunare: ſignificat de taliieiunio dn̄m locutū qd̓ ꝑtinet ad humilitatem tribulationis: vt illud alteꝝ qd̓ ꝑtinet ad gaudiū mentis in ſpiritalia ſuſpenſe: ⁊ ob hoc alienate a corꝑabus cibis: poſterioribus ſil̓itudinibꝰ ſignificaſſe intelligat̉ id on̄dens ꝙ circa corpꝰ occupatis: ⁊ ob hͦveterē ſenſū hn̄tibꝰ hoc genus ieiunij congruat.HILA. Myſtice v̓o ꝙ pn̄te ſponſo ieiunādi neceſſitatē diſcipulis nō eē rn̄det: pn̄tie ſue gaudiuꝫ: ⁊ ſacramētū ſcī cibi edocet: quo nemo ſe pn̄te .i. in ꝯſpectu mētis chriſtū habituri ꝯtinēs indigebit: quo eocarēs: ablato aūt ſe ieiunaturoſ eſſe dicit: qꝛ oēs nōcredētes reſurrexiſſe chriſtū: habituri non eſſent cibum vite. In fide enī reſurrectōis ſacramētū panisceleſtis accipit̉ HIE. Uel cū ꝓpter pct̄ā a nobisreceſſerit: tuc indicēdū ē ieiuniū: tūc luctꝰ ē recipiendus FHILA. Ponit etiā exempla: qͥbꝰ on̄dit infirmitates vetuſtate pctōrū ⁊ animas ⁊ corpora nougratie ſacramēta nō caꝑeARAB A. Cū autē dateſint diuerſe ſimilitudines ad idē: differt tn̄. veſtis .n.qͣ foris tegimur oꝑa bona ſignificat q̄ foris agimꝰvinū quo intus reficimur feruor eſt fidei ⁊ charitatis quo intus reformamur.¶¶ Hec illo loquēte ad eoſ: ecce pͥnceps unꝰ acceſſit ⁊ adorabat eum dicens: Dne: filia mea mō defūcta ē:ſed ueni impone manū tuā ſuꝑ eaꝫ:⁊ uiuet. Et ſurgens ieſus ſequebateū: ⁊ diſcipuli eius. Et ecce mulierque ſanguinis fluxuꝫ patiebat̉ duodecim annis: acceſſit retro: ⁊ tetigitfimbriā ueſtimēti eius. Dicebat .n.intra ſe: Si tetigero tm̄ ueſtimētuꝫeius: ſalua ero. At ieſus ꝯuerſus ⁊uidēs eā dixit: Cōfide filia: Fidestua te ſaluā fecit. Et ſalua facta eſtmulier ex illa hora.CHRY. in ho. Poſt ſermones opus adiunxit: inquo amplius phariſei obſtruerent̉: eo ꝙ qui aduēnit ad miraculū petendū archiſynagogus erat: ⁊ ſuctus magnus: quia puella vnigenita erat ⁊. xij. annoꝝ qn̄ incipit eſſe flos etatis. ⁊ ideo dicit̉: Hec illoloquente ad eos: ecce p̓nceps vnꝰ acceſſit. FAυC