Mattheus
hoībꝰ. Abierunt ī porcos: ⁊ ecce magno īpetu abijttotus grex p̄ceps in mare: ⁊ mortui ſūt ī aquis. Erubeſcat manicheus ſi de eadē ſubſtantia ⁊ ex eodemorigine hoīm beſtiarūqꝫ ſunt aīe: quō ob vniꝰ hoīsvel duoꝝ ſalutem: duo milia porcoꝝ ſuffocātur:CHRI̓. in ho. Ideo āt porcoſ demones occiderūt:qꝛ vbiqꝫ hoīes in meſticiā mittere ſtudēt: ⁊ de ꝑditione letāt̉. Dāni etiā magnitudo augebat eiꝰ qd̓ factū erat famā. a multis enī diuulgabat̉ .ſ. ab his quicurati erāt a porcoꝝ dominijs ⁊ a paſtoribꝰ. vn̄ ſeqͥtur: Paſtores aūt fugerūt: ⁊ veniētes in ciuitatemnunciauerūt oīa: ⁊ de his qui demonia habuerant:⁊ ecce tota ciuitas exijt obuiā ieſu. Sed cū decereteos adorare ⁊ admirari virtutē: emittebāt euꝫ a ſe.vn̄ ſeqͥt̉: Et viſo eo rogabāt eū vt trāſiret a finibꝰ eorū. Intuere aūt ⁊ chriſti māſuetudinē pꝰ virtutem:qꝛ enī bn̄ficia adepti abigebant eū: nō reſtitit ſed receſſit: ⁊ eoſ qͥ indignos ſe nūciauerūt eiꝰ doctrina dereliquit: dans eis doctores liberatos a demonibus⁊ porcoꝝ paſtores YAVG. Uel ꝙ rogant vt trāſeant fines eoꝝ: nō de ſuꝑbia hoc faciūt: ſed de humilitate qua ſe indignos dn̄i pn̄tia iudicabāt. ſicut ⁊ petrus ait: Exi a me dn̄e: qꝛ vir pctōr ſū RAB A. Interp̄tatur aūt geraza colonū eijciēs: vel aduena propinquās: hoc ē gentilitas que diabolum a ſe eiecit.Et que pͥus longe: mō facta ē ꝓpe: poſt reſurrectionem viſitata a chriſto ꝑ predicatorē. AMBROſuper lucam: Duo quoqꝫ demonici figuram populi gentilis accipiunt: quoniam cum tres filios noegenerauit: cham: ſem: ⁊ iaphet: ſem tm̄ modo familia in poſſeſſionē accita ē dei: ex duobꝰ aūt alijs nationū populi pullularūt/ HILA. Unde extra vrbem .i. extra legis ⁊ ꝓphetarū ſynagogam duos homines in monumentis demones detinebāt: duarūſcilꝫ gentiū origines: intra defūctoꝝ ſedes ⁊ mortuorū reliquias obſederāt: efficienteſ p̄tereūtibꝰ viamvite pn̄tis infeſtāʸ RAB A. Uel nō īmerito ī monumentis illos habitaſſe ſignificauit: qͥd enī aliudſūt corꝑa ꝑfidoꝝ niſi quedā defunctoꝝ ſepulchra: īquibus nō dei ſermo: ſꝫ aīa peccātis mortē recluditur. Dicit aūt: Ita vt nemo poſſit trāſire ꝑ viam illā.qꝛ an̄ aduētū ſaluatoriſ inuia gētilitas fuit. Uel perduos iudeos ⁊ gētes accipe qui nō hn̄t in domo .i. īꝯſcīa ſua nō requieſcebāt. In monumētꝭ manebāt.i. in oꝑibꝰ mortuis delectabāt̉: nec ſinūt ꝑ viā fideiquā viā iudei impugnāt aliquē tranſire. HILA.Occurſus aūt eoꝝ ꝯcurrētiū ad ſalutē volūtas iudicatur. videntes aut demones nō ſibi iā locū in gentibꝰ derelinqui: vt patiat̉ habitare ſe in hereticis dep̄cant̉: qͥbus occupatis: in mare .i. cupiditatē ſecularē demonū p̄cipitāt̉ inſtinctu: cū reliquaꝝ gentiuminfidelitate moriūt̉. Uel porci ſūt qͥ luculentis delectāt̉ actibꝰ. nam niſi qͥs porci more vixerit: nō ī eūdiaboli accipiūt ptātē: aut ad ꝓbandū tm̄ nō ad ꝑdendū accipiēt: Qd̓ aūt in ſtanguū p̄cipitati ſūt porci: ſignificat etiā ꝙ liberato ppl̓o gentiū a dn̄ationedemonū in abditis agūt ſacrilegos ritꝰ ſuos qͥ chriſto credere noluerūt: ceca ⁊ ꝓfunda curioſitate ſubmerſi. Qd̓ aūt paſtores porcoꝝ ſugiētes iſta nūciāt:ſignificat quoſdā ⁊ pͥmates impioꝝ quāqͣꝫ chriſtianam legē fugiāt: potētiā tn̄ chriſti ſtupēdo p̄dicarenō ceſſant. Qd̓ aūt magno timore ꝑcuſſi: rogant vt
ab eis diſcedat: ſignificat multitudinem vetuſta ſivita delectatā honorare quidē ſe nolle chriſtiaꝫlegē diuidūt: ꝙ eā implere nō pn̄t. Uel vrbs illa iudaici populi habuit ſpeciē que chriſti oꝑibꝰ auddn̄o ſuo obuiam pergit: prohibens ne fines ſuosbēqꝫ ꝯtingeret. neqꝫ enī euāgelia recepitꝭ/ Ca.T aſcēdēs ieſus ī nauiculaꝫtrāſfretauit ⁊ uenit ī ciuit¶tē ſuā. Et ecce offerebāt eiꝑalyticū iacentē in lecto. Uidēſ aūtieſus fidē illoꝝ: dixit palytico: Cōfide fili. Remittūt̉ tibi pct̄ā tua. Eecce ꝗdā de ſcribis dixerūt intra ſe:Hic blaſphemat. Et cuꝫ uidiſſetiſus cogitatōes eoꝝ dixit: Ut ꝗd cogitatis mala ī cordibꝰ ur̄is? Quid ēfacilius dicere: dimittunt̉ tibi pctātua: an dicere: ſurge ⁊ ābula? Ut ātſciatis qꝛ filiꝰ hoīs hꝫ ptātē in terradimittendi pctā: tunc ait palytico:Surge tolle lectū tuū ⁊ uade in domū tuā. Et ſurrexit ⁊ abijt ī domūſuā. Uidētes aūt turbe timuerūt:⁊ glorificauerūt deū qui dedit poteſtatem talem hominibus.CHRY. ī ho. Mōſtrauit ſuꝑiꝰ xp̄s ſuā v̓tutē ꝑ doctrina qn̄ docuit eos vt ptātē hn̄s ꝑ leproſū qn̄ dixit: Uolo: mūdare. ꝑ cēturionē qͥ dixit: Dic v̓bo ⁊ ſanabit̉ puer meꝰ. ꝑ mare: qd̓ v̓bo refrenauit. ꝑ demones qͥ eū ꝯfitebant̉. Hic aūt rurſus alio maiori mōinimicos eiꝰ cogit ꝯfiteri eqͣlitatē honoris ad patrēvn̄ ad hͦ on̄dēdū ſubdit̉: Et aſcēdēs ī na. trāſfr. ⁊ vein ci. ſuā. Nauigiū āt intrās ꝑtrāſit: qͥ pede mare poterat ꝑtrāfire. nō .n. ſꝑ mirabilia volebat face̓: ne incarnatōis noceat rōnū IOHAN. ep̄s: Creator ātreꝝ orbis t̓re dn̄s pꝰ ea qͣꝫ ſe ꝓpt̓ nos nr̄a āguſtauī carne: cepit habe̓ hūanā patriā: cepit ciuitatiſ iudaice eē ciuis: ꝑentes habe̓ cepit: ꝑentū oīm ip̄e paresvt attrahe̓t charitas quoſ diſꝑſerat metꝰ; CHRIin ho. Ciuitatē aūt ſuā h̓ capharnaū dic̄. alia enī euſuſceꝑat naſcētē .ſ. bethleē: alia eum nutriuit .ſ. naꝫaret: alia aūt habuit ꝯtinue habitātē .ſ. capharnauAVG. d̓ cō. euā. Ul̓ alit̓: Qd̓ mattheꝰ h̓ ſcribit d̓ ciuitate dn̄i: marcꝰ āt d̓ capharnaū: difficiliꝰ ſolueret:ſi mattheꝰ nazaret noīaret. nunc v̓o cū potuerit ipſagalilea dici ciuitas xp̄i: qꝛ ī galilea erat nazaret: nicvniuerſū regnū romanū ī tot ciuitatibꝰ ꝯſtitutū or̄mō romana ciuitas. Quiſ dubitauerit vt venies ī galileā dn̄s recte dice̓t̉ veniſſe ī ciuitatē ſuā ī quocūqeēt oppido galilee: p̄ſertim qꝛ ⁊ ip̄a capharnaū extollebatur ī galilea: vt tāqͣꝫ metropol̓ habēt̉. vl̓ ciuitatē eiꝰ. HE. Nō aliā ītelligamꝰ qͣꝫ nazaret. vn̄ ⁊nazarenꝰ appellatꝰ ē. FAVG. d̓ cō. euā. Et ẜm hocdicimꝰ mattheū p̄termiſiſſe q̄ geſta ſunt poſteaqͣꝫ