Ca. III.
Hoc āt tēpꝰ lucas ꝑ t̓renas ptātes exp̄ſſit cū dixit:Anno. xv. Sed intelligere debemꝰ mattheū cū diceret: In diebꝰ illis: in multo lōgiori ſpacio accipivoluiſſe. mox .n. ut narrauit regreſſū d̓ egypto xp̄mqd̓ vtiqꝫ tꝑe pueritie vel infantie factū eſt: vt poſſitſtare qd̓ lucas de illo cū. xij. eēt annoꝝ narrauit. cōtinuo intulit: In diebꝰ āt illis: nō vtiqꝫ pueritie tm̄illiꝰ dies inſinuās: ſꝫ oēs dies ab eiꝰ natiuitate vſqꝫquo p̄dicare cepit iohānes FREMI. Perſonā on̄dit cū dic̄. Uenit iohānes .i. manifeſtauit ſe qͥ tādiupͥꝰ latuerat/ CHRY̓. in ho. Sꝫ qͣre neceſſariuꝫ fuitvt iohānes chriſtu p̄ueniret: opeꝝ teſtimonio xp̄mp̄dicante. pͥmo qͥdē vt hinc chriſti dignitatē diſcas:ꝙ ſic̄ pr̄ ita ⁊ ipſe ꝓphetas hꝫ: ẜm illud zacharie: Ettu puer ꝓpheta altiſſimi vocaberis. deinde vt nullā cām inuerecūdie iudeis relinqͣt: qd̓ ⁊ ip̄e demonſtrat dicēs: Uenit iohānes neqꝫ māducās neqꝫ bibens: ⁊ dicūt demoniū hꝫ. venit filius hoīs māducans ⁊ bibēs: ⁊ dicūt: Ecce hō edax. Sꝫ ⁊ aliter neceſſariū erat ab alio pͥus dici q̄ de xp̄o erāt: ⁊ nō abipſo: alias iudei qͥd dixiſſent qͥ pꝰ teſtimoniū ioh̓isdixerūt: Tu teſtimoniū ꝑhibes d̓ teipſo. teſtimoniūtuū nō ē veꝝ REMI. Officiū ſubiugit cū dic̄: Baptiſta. in qͦ dn̄i viaꝫ p̄ꝑauit. niſi enī baptizari hoīesꝯſueſcerēt: baptiſmū xp̄i abhorrerēt. Studiū on̄dit:cū ait: Predicās RAB A. Quia ēt xp̄s p̄dicaturerat: poſtqͣꝫ enī viſū fuit idoneū tēpꝰ .ſ. circa. xxx. annos īcipiēs p̄dicatōꝫ ſuā: viā dn̄o p̄ꝑauit REMI.Locū ſubiungit dicēs: In deſerto iudeē. MAX:.Ubi ad p̄dicatiōꝫ eiꝰ nec inſolēs turba ꝓſtreperet:nec infidelis auditor rediret: ſꝫ hi tm̄ audire poſſentqͥ p̄dicatiōꝫ cura diuini cultꝰ expeterēt. HIERO.ſuꝑ Iſaiā: Uel in hoc ꝯſiderādū ē ꝙ ſalutare dei ⁊gl̓ia dn̄i nō p̄dicat̉ in hierl̓m: ſꝫ in ſolitudine eccl̓ie⁊ in deſerta gētiū multitudine. HILA. Uel etiaꝫad iudeā venit deſertā dei frequetatiōe nō ppl̓i: vtp̄dicatiōis locꝰ eoꝝ qͥbꝰ p̄dicatio erat miſſa ſollicitudinē teſtaret̉ 4GLO. Uel typice deſertū ſignificat vitā a mūdi illecebris ſegregatā qͥ penitētibuscōpetit. AVG. in li. de pnīa. Niſi aut peniteat aliquē vite veteris: nouā nō pōt inchoare. ¶HILA.Et iō pnīam regno celoꝝ appropinquāte ꝓnūciat:ꝑ quā ē reditꝰ ab errore: recurſus a crimīe: ⁊ pꝰ viioꝝ pudorē ꝓfeffio deſinēdi dicēs: Pnīam agite.CHRl̓. ſuper matth̓. Ubi manifeſtat in ipſo pͥn.cipio: qͥa benigni regis ē nūcius: nō .n. pctōribꝰ minas intendebat: ſꝫ indulgētiā ꝓmittebat. Solēt reges nato ſibi filio indulgētiā in regno ſuo donare:ſꝫ an̄ trāſmittūt acerbiſſimos exactores. Deꝰ āt nato ſibi filio volēs donare indulgētiā pctōꝝ: p̄miſitqͣſi exactorē exigētē ⁊ dicētē: Pnīam agite. O exactio q̄ nō facit pauꝑes: ſed diuites reddit. Nā cū qͥsdebitū iuſticie ſue reddiderit: deo nihil p̄ſtat: ſꝫ ſibilucꝝ ſue ſalutis acqͥrit. Pnīa .n. cor eoꝝ dat: ſenſusillumīat: ⁊ ad ſuſceptionē chriſti p̄ꝑat hūana p̄cordia. vn̄ ſubiūgit: Appropinqͣbit enī regnū celorum.HI ERO. Prius baptiſta iohānes regnū celoruꝫp̄dicat: ut p̄curſor dn̄i hoc honoretur puilegio.CHRl̓. ī hō. Ideoqꝫ qd̓ nūqͣꝫ iudei audierat neqꝫetiā a ꝓphetꝭ celos ⁊ regnū qd̓ ibi ē p̄dicāt: ⁊ nihilde cetero de terra dicit: Sic gͦ ex nouītatē eoꝝ q̄ dicunt̉ exigit eoſ ad querēdū qͥ p̄dicat̉. REMI. Re
gnū aūt celoꝝ quatuor modis dr̄ chriſtꝰ: ẜm illudLuce. iij. Regnū dei intra vos ē. Scā ſcriprura: ẜmillud Matth̓. ij. Auferet̉ a vobis regnū dei: ⁊ dabitur genti faciēti fructū eiꝰ. Sancta eccl̓ia: ẜm illudMatth̓. xxv. Sil̓e ē regnū celoꝝ decem v̓ginibus.Suꝑnū ſoliū: ẜm illud Matth̓: viij. Multi veniētab oriēte ⁊ occidēte: ⁊ recūbent in regno celoꝝ. ⁊ hͦtotū hic pōt intelligi. ¶GLO. Dicit aūt. Appropinqͣbit enī regnū celoꝝ: qꝛ niſi appropinqͣret nemo redire poſſet: qꝛ infirmi ⁊ ceci: via q̄ ē chriſtꝰ carebāt.A VG. de con. euan. Hec āt v̓ba iohānis alij euāgeliſte p̄termiſerūt. Iā v̓o qd̓ ſeqͥt̉: Hic ē qͥ dictuſ ēꝑ Iſaiā ꝓphe. di. Uox clamā. in deſer. rec. facite ſemitas eiꝰ. ambigue poſitū ē: nec elucet vtꝝ ex ꝑſona ſua euāgeliſta cōmemorauit: an ad hec vba eiuſdē iohānis ſecutꝰ adiūxerit: ut totū hoc ioh̓es dixiſſe intelligat̉: Pnīam agite: appro. enī reg. celoruꝫ.Hic ē .n. ⁊cͣ. Neqꝫ enī hoc mouere dicit̉ qꝛ nō ait:Ego ſū: ſꝫ Hic ē. Nā ⁊ mattheꝰ dixit: Inuenit hoīeꝫſedētē in telonio: ⁊ nō dixit: Innenit me. qd̓ ſi ita ēnō ē miꝝ ſi ⁊ interrogatꝰ qͥs diceret de ſeipſo: ſicutnarrat ioh̓es euāgeliſta rn̄dit: Ego vox clamātis īdeſertōY GREGO. ī ho. Scit̉ aūt qꝛ vnigenitꝰ filius v̓bū pr̄is vocat̉: ſꝫ illud: In pͥncipio erat v̓bū.Ex ipſa āt nr̄a locutōe cogͦſcimur: qꝛ vox ſonat utv̓bū poſſit audiri. Aduētu itaqꝫ dn̄i ioh̓es p̄currēsvox dr̄: qꝛ ꝑ eiꝰ myſteriū patris v̓bū ab hoībꝰ auditurVCHRV. ſuꝑ matth̓. Uox etiam ē ſonꝰ ꝯfuſusnullū ſecretū cordis on̄dēs: ſꝫ hoc tm̄mō ſignificāsqꝛ vult aliqͥd dicere ille qͥ clamat. Uerbū aūt ē ſermo myſteriū cordis aperiēs. Ad hec vox inter homines ⁊ aīalia cōis ē: verbū aūt ē hoīm tm̄. Ideo gͦiohānes dictꝰ ē vox nō verbū: qꝛ ꝑ eū deꝰ ſua ꝯſilianō demōſtrauit: ſꝫ hoc ſolū ꝙ deꝰ aliqͥd facere ī oībus meditabat̉: poſtea aūt ꝑ filiū ſuum pleniſſimemyſteriū ſue volūtatis aperuit RA BA. Qui recte vox clamātis ob fortitudinē p̄hicatiōis dr̄: Tribus aūt modis clamor accidit: hoc ē ſi lōge poſitꝰē cui loqͣt̉: ſi ſurdus: ſi ꝑ indignatiōeꝫ. et hec hūanogeneri accider̄t. ¶GLO. Eſt igit̉ ioh̓es qͣſi vox verbi clamātis. v̓bū enī clamat ī voce .i. xp̄s ī iohanne.EDA. Sic̄ etiā ⁊ clamauit ī oībus qͥ a pͥnciploaliqͥd diuinitus dixerūt: ⁊ tn̄ iſte ſolꝰ ē vox: qꝛ ꝑ eūpn̄s v̓bū on̄ditur qd̓ alij lōge nūciauerūt/ GRE.Ipſe aūt ioh̓es ē clamās in deſerto: qꝛ derelicte acdeſtitute iudee ſolacium redemptoris annūciat.REMI. Quātū aūt ad hiſtoriā attinet: ī deſerto clamabat: qꝛ remotꝰ erat a turbis iudeoꝝ. Quid auteꝫclamet: inſinuat cum ſubiūgit: Parate viam dn̄i.CHRY. ſuꝑ matth. Sic̄ enī magno regi ī expeditionē vēturo p̄ꝑatores p̄cedūt qͥ ſordida abluūt: dirupta cōponūt: ſic ⁊ dn̄m nr̄m p̄ceſſit ioh̓es: qui abhūanis cordibus pnīe ſcopis pctōꝝ ſordes eijceret:⁊ que diſſipata fuerūt ſpiritaliū p̄ceptoꝝ ordinatōecomponeret. GREGO. in hō. Oīs aūt qui fidemrectam ⁊ bona oꝑa p̄dicat: dn̄o ad corda audiētiūviā parat: Rectas dn̄o ſemitas facit: dū mundas inanimo cogitatiōes ꝑ fermonē bone p̄dicatiōis format. GLO. Uel fides ē via quā verbū ad cor deſcendit: cū mores ī meliꝰ mutat̉: fiunt ſemite recte¶ Ipſe aūt iohānes hēbat ueſtimē