Ps Faſic in ſpūali mr̄imonio qn̄ aīa traducit̉ in ſpōſiſui domū .ſ. ih̓u xp̄i dat̉ ſibi dos vt ornamētuꝫſit ⁊ decor mr̄imonij ſpūalis. In hͦ tn̄ differūtqm̄ dos mr̄imonij corꝑalis ē de bonis exterioribꝰ. dos aūt matrimonij ſpūalis ē de bonis īterioribꝰ. pͣs. O īs gl̓ia eiꝰ ſilie regis ab intus⁊c̄. vn̄ dos ſpūalis ſic deſcribi pōt. Dos ſpūalis eſt ꝑpctuꝰ aīc ⁊ corꝑis ornatꝰ vite ſufficiēs.in eterna btītudine iugit̉ ꝑſeuerās quā pōit ētbtūs Tho. vt. sͣ. Sꝫ ꝯͣ inꝗes pr̄ Amb. Naꝫdos in mr̄imonio corꝑali dat̉ a muliere: vl̓ abaliqͦ loco eiꝰ ſpōſo ſuo. ſꝫ ꝗd dare nos xp̄o ſponſo nr̄o poſſumꝰ. īmo ⁊ ipſe ſponſam accipitⁱ ⁊dotat. Iſa. lxj. Induit me veſtimētis ſalutꝭ qͣſi ſpōſam ornatā monilibꝰ ſuis. An ipſū dicemus raptorē ⁊ aīe violatorē vt opporteat ei aſſignare dotē. abſit hͦ aīa mea a ſpōſo tuo. Nōenī ſpōſā accipit niſi ꝯſentiētē. nō ꝗdē in inhoneſtiſſimo ⁊ turpi actu: ſꝫ in mīa ⁊ gl̓ia. Nā ⁊ẜm canones nō dr̄ raptor qn̄ ei puella cōſentitex de rap. c. pe. cū glo. vbi ponit glo. caſū ī terminis ſic dicēs. Quidā miles volēs ꝯͣhere cūpuella ꝗdā parētes eā illi dare nolebāt: tādemde cōſenſu puelle eā rapuit: ⁊ cū ea ꝯͣxit ⁊ carnaliter eā cognouit: q̄ poſtea mōaſteriū intrauit: miles tāqꝫ ſuā vxorē petit: qͥ ſine licētia ſuipoſt carnalē copulā intrare monaſteriū nō potuit. dicebat ꝟgo ꝙ nō tenebat̉ ei tāqͣꝫ viro achere qꝛ eā rapuerat. ⁊ raptor cū rapta ꝯͣhere n̄pōt. Ad hoc rn̄det papa ꝙ nō fuit raptꝰ cū ip̄acōſenſerit. ⁊ pꝰ mr̄imoniū ꝯͣctū ⁊ cōſūmatū religionē intrare nō potuit viro inuito: licꝫ rapta fuerit. q̄re ſi hoc cōſtiterit dꝫ ei reſtitui. hecglo. ibi ad lrām. Quare ad ꝓpoſitū nō te aīamea ſpōſus dulciſſimꝰ xp̄s vnqꝫ rapiet ſi noncōſenſeris: ſꝫ ſi ꝯſentis te libēter accipiet ī vxorē O ſec. 2. Deſpōſaui te mihi in fide: deſponſaui te in mīa ⁊ miſeratiōibꝰ: deſpōſaui te mihi in ſempiternū ⁊c̄. Propter ea aīa noͣ ꝙ licꝫhoc ſit veꝝ de cōi iure: ꝙ dos a ſponſa: vel abaliqͥ eiꝰ noīe ſponſo det̉: qn̄qꝫ tn̄ cōuenit econehꝫ ſul̓uerſo. ⁊ hoc ꝑmaxime qn̄ grādis ē amor ſpōſiſſū ſaciatad ſpōſam. ⁊ ſpōſa pauꝑ ſit. vn̄ ⁊ ſponſus illādotat: quam dic̄ a ſpōſa accepiſſe ⁊ cōtentat̉ dedote. ſic ⁊ ꝓpoſito ex grandi amore ſponſi adſponſā fidele dat̉ dos a xp̄o: ⁊ cōtentat̉ cuꝫ adciꝰ honorē ⁊ gloriā cedat Apoc̄. 19. c. Baudeamus ⁊ cxultemꝰ ⁊ demꝰ gloriā ei: qm̄ vener̄tnuptie agni: ⁊ vxor eiꝰ p̄parauit ſe ⁊ datū ē illivt cooꝑiat ſe biſſino ſplēdēte ⁊ cādido. Biſſi-S50nū .n. iuſtificationes ſūt ſcōꝝ. h̓ ibi. qͣre ⁊cͣ. Etſic pꝫ pͥma nr̄a cōcl̓o. 2ª breuiter pꝫ. qm̄ in felici gloria ⁊ ſpūali mr̄imonio nō ſūt aliqͣ onera⁊ ꝑ ꝯn̄s dos btīs nō dat̉ in ſubleuamētū onoris mr̄imonij. Apoc̄. 21. Abſterget deꝰ oēꝫ lachrymā ab oculis eoꝝ ⁊ mors nō erit vltra neqꝫ luctꝰ neqꝫ clamor neqꝫ dolor erit vltra q̄ pͥnia ābierūt. ⁊ dixit ꝗ ſedebat in trono. ecce noua facio oīa. qͣre iſta ſufficiāt ꝓ pͥmo puncto¶ Ꝙͣtū ad ẜm dico ẜꝫ bt̄m Tho. vbi. sͣ. ꝙ d̓ hͦduplex ē opinio. Quidā .n. aiūt ꝙ dos ⁊ btītudo nō realiter: ſꝫ rōe tm̄ differāt. nā dos reſpicit ſpūale mr̄imōiū: qd̓ ē inter xp̄m ⁊ aīaꝫ r̄āt btītudo. ſꝫ ꝯͣ dic̄ p̄dictꝰ doctor btītudo .n. īoptīa hoīs oꝑatōe ꝯſiſtit qͥ iūgit aīam ſuo vltimo fini. nō aūt dos. qm̄ dos ē hītꝰ l̓ diſpoſitōvl̓ alia queuis qͣlitas que ordinat̉ ad hꝰ ī ꝑſcetāoꝑationē: ita ꝙ dos potiꝰ ad btītudinē ordīet̉qͣꝫ ſit btītudo vel eiꝰ ꝑs. Sꝫ ꝯͣ inꝗes: nā viſiodei clara. ē anīe btītudo: vt ex p̄cedenti ꝟitateapꝑet. ſꝫ viſio ē vna dos aīe: vt videbit̉ etiamintra. gͦ ⁊c̄. Dico ꝙ viſio dupl̓r ꝯſiderat̉. vnomō ꝓ ipſo actu viſiōis. ⁊ ſic nō ē dos: ſed ipſabtītudo. Alio mō ꝓ hītu a qͦ talis oꝑatio clicit̉i. ꝓ ipſa gl̓ie qͣlitate qͣ aīa dinitꝰ illuſtrat̉ ad deūclare vidēdū. ⁊ ſic ē doſ ⁊ pͥncipiū btītudīs nōaūt ip̄a btītudo. Sil̓r eēt rn̄dēdū de fruitōe: qꝓ actu accepta ē ip̄a btītudo: ſꝫ ꝓ hītu .i. ꝓ diuina chaaritate qͣ cleuat̉ ad deū toto corde diligendū: ſic ē aīe dos. qͣre ⁊c̄. ¶ Ꝙͣtū ad tertiumdico ẜm cūdē ꝙ xp̄o nō cōpetit hr̄e dotē: nonꝗdē ꝓut deꝰ vt māifeſtū ē: nec ēt vt hō qm̄ inter ſponſū ⁊ ſpōſam reꝗͥrit̉ diſtinctio ꝑſonarūſꝫ xp̄i hoīs ⁊ xp̄i dei vnā ē ꝑſona. vt pꝫ 3º ſnīarū. di. 5. gͦ ibi nō ē dos. nō gͦ cōueniunt doīesxp̄o ſub rōe dotis. tn̄ qͣ dotes dicūt̉ eī excellentiſſime cōueniūt. Ex qͣ apꝑet ꝙ hūana naͣ ꝑtcōiūctionē ad dīnā pōt dici ſpōſa dei: cū nō ſitibi ꝑſonaꝝ diſtinctio qͥ de neceſſitatē reꝗͥrit̉ inter ſpōſū ⁊ ſponſā. ⁊ ſi qn̄qꝫ ſpōſa dicat̉: hoc ēꝑꝑ aliqͣ qͥ ſpōſe accidūt. vt ſic̄ ſpōſa ſuo ſponſovnit̉: ſic ⁊ hūanitas illa inſeꝑabiliter ē vnitadīne ꝑſone. Itē ſic̄ ſpōſa ſponſo inferior ē ⁊ aſponſo regigit̉: ſic illa hūanitas ꝟbo īferior ē⁊ a ꝟbo regit̉. Et ſic pꝫ ꝙ viſio fruitio ⁊ delcātio in xp̄o ſūt in eo ꝑfectiſſime: ſꝫ nō ſub rōedotis nec hn̄t nomē dotiſ. Ꝙͣtuꝫ ad qͣrtū ſil̓rdico ꝙ angelis ꝓpͥe nō ꝯueniūt dotes: cū ipſinō hēant rōnē ſponſe. int̓ ſponſū: .n. ⁊ ſpōfamē naͣe ꝯformitas. ⁊ iō hūana naͣ dt̄ ſpōſa xp̄i qꝛ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten