p6 2S. 36qu inoueri. Eternītate vero mēſurant̉ que ūhabēt pͥncipiū neqꝫ finē. Et hec ſunt tn̄modo diuina. Inde Boctiꝰ vbi. sͣ. Et̓nitas inꝗtt interminabilis vite ſimul: ⁊ ſemel tota pofitio. Succeſſiua gͦ habuerūt pͥncipium: ⁊ habehūt finē. ꝑmanentia habuerūt pͥncipiū.: ſꝫ nōhabebūt finē: vt angeli: ⁊ aīc rōnales. Etnaaūt ut ipſa diuina nō habuerūt pͥnᵐ: ncqͣꝫ hahebūt finē. Quar̄ ꝯcludamꝰ ꝙ ſucceſſiua dicēnō pn̄t ego ſū: cū ſint ſemꝑ in ꝯtinuo motu: ⁊hinc ē ꝙ ꝗdā ph̓i dixerūt ꝙ nō poſſumꝰ d̓ eadē aqua nūcro currenti bibere ꝓpt ꝯtinuumflnxū. Inde inſtās pn̄s ē qͣſi īꝑceptibile. Iteꝫnec ꝑͥmanentia dice̓ pn̄t: ego ſū: qꝛ an̄ īſtans īceptionis ſue iſta ꝓpō ego ſū ſuit falſa. gͦ ſolūmo dīnis ꝑſonis ꝯuenit hoc ꝟbū ſum: qꝛ ſēde eis verū fuit dice̓: ego ſū: ⁊ nūqͣꝫ fui vel croniſi ꝑ reſpectū ad nos. In̄ in exodo legimus.Cū dn̄s Moyſen ad Pharaonē mitteret vidimitteret ppl̓m iſrl̓: ait. Illi dicas. Ille ꝗ eſtmiſit me. Et xp̄s ait. ego ſū ꝗ ſū. ꝟbū enī ſubſtantiuū ē: qͣre ⁊r̄ ¶ Ꝙtū ad ẜam dico ꝙ hocſunt in mnonomē ieſus hꝫ ꝗnqꝫ lr̄as: ex ꝗbus tanqͣꝫ ex ꝗnqꝫ ꝑtibꝰ integralibꝰ cōponit: qͦꝝ tres ſūt vocaſipū ſitbrules ⁊ due ſunt ꝯſonantes. vocales ſunt. .i. e. ⁊unt. Boiuiu. ꝯſonantes ſūt. s. ⁊ .m. Uocalis ẜm grāmaticos ē qͦ dat ſonū de ꝑ ſe. pōt enī eē ꝑfecta ꝑsvniꝰ dictionis: vt iſta lr̄a. a. ē ꝑfecta ꝑs hꝰ ꝟbi amo. Cōſonans aūt nō reddit ſonū d̓ ꝑ ſe:¶ Du Itlunqꝛ nō pōt ſine vocali eē ꝑfecta ꝑs alicuiuꝰ diciionis. ſꝫ bn̄ iūcta cū vocali. Iſta oīa patēt exptis ī grāmatica. Quid gͦ ſignificant ī hͦ nomine ih̓us duc ꝯſonātes: ⁊ tres vocaleſ. Certe due ꝯſonātes ī vno noīe ſignificāt hūanitaſetiones haplatē xp̄i ī vna ꝑſona. hūanitas .n. ex aīa ⁊ corꝑeē: ⁊ xp̄s verā hūit hūanitatē. gͦ verā aīaꝫ ⁊ carnē: vt exͣ d̓ here. c. cū xp̄s. Et rō ē: qꝛ ſicut conſonās nōſonot de ꝑ ſe. ita aīa n̄ ſonat ꝑſonaꝫxide ſamd̓ſe: nec corpꝰ ꝑſonā d̓ ſc. Et ēt ſic̄ ſi ꝯfonātesſimul iungāt̉ n̄ ſonāt d̓ ꝑ ſe: ſꝫ bn̄ iūcte cū vocali: ita aīa ⁊ caro nō ꝯſtituerūt vnā ꝑſonā ī xp̄onotli. netintēqꝛ tunc fuiſſent due ꝑſone. Sꝫ bn̄ iūcte cū ꝑſoip ciumtiſuntna dīna: tūc ille hō dictꝰ ē vna ꝑſona. Nā ꝑſona dīna abſtulit ab illa cōpoſitione aīe ⁊ corꝑis viꝫ ꝑſonalitatꝭ: qꝛ ſufficiēs erat ꝑſona ip̄adīna ſuſtētare duas in xp̄o naͣs .ſ. diuinā ⁊ humanā. In nob̓ āt ꝑſōalitas ſurgit ex ipſa vnion aīe ⁊ corꝑis: qꝛ aīa nō ē ꝑſona ꝑ ſe vt dicūt theologi ꝯmgr̄ꝫ ī. 2. ſnīaꝝ. Tres āt vocaī vno noīe ſignificāt tres ꝑſōas ī vna ſb̓a quē36admodū Abrahā tres vidit ⁊ vnū adorauit. ⁊Aquilinus ille diſcipulus clamat. tres ſūt ꝗ toſtimoniū dant in celo: pr̄ ꝟbū. ⁊ ſpūs ſcūs. ⁊bi tres vnū ſūt. Et ſic qͣlibet vocalis dat ſonūde ꝑ ſe. ita q̄libet ꝑſona dai fonū de ꝑ ſe .ſ. pr̄ ſilius ⁊ ſpūs ſcūs ꝑſona .n. ē rōnalis ſub̓a per ſeſonūs. Quare cōcludamꝰ ꝙ ih̓s inquātū deꝰꝑ ſe ſonat nō aūt inquātū hō. qꝛ ꝑſona dīna vr̄ꝑſonalitatis ab hūanitate retinuit vt dictum ēEt noͣ vlteriꝰ ꝙ hoc bn̄dictū nomē Ih̓s habꝫillas eaſdē lr̄as qͣs hꝫ hͦ nomen Iehuue. qd̓dicūt iudei nomē ineffabile. vn̄ nec illud ꝓfertur audēt: ſꝫ loco illiꝰ ſcribunt ⁊ proferunt hocnomē adonai. Reuera illud ē ineffabile: nonquidē quātū ad ſonū: ſꝫ quātū ad intellectū: qͥtres ille vocales in vno noīc trinitatē peſonarū in vna ſubā deſignāt. Et tante ꝟtutis ē hꝰnomē Ichuue. vt peritiſſimi aſſerūt hebreoꝝꝙ ſi diſtinguat̉ in tres dictōes: qͥlibet illaꝝ ſignificat idē qd̓ totum Ichuue. vt ſi dicat̉. Ic.hu. ue. qd̓libet illoꝝ ē nomē dei. Ic. enī ē qd̓deꝰ ſicqꝫ de alijs. vt īnuat̉ ꝙ qͥlibet ꝑſona diuina ſic̄ ⁊ ipſa naͣ ē vnꝰ deꝰ. Media aūt lr̄a .ſ. c.geminat̉. qꝛ media tm̄ ꝑſona geminū hꝫ in diuinitate reſpectū: qm̄ filiꝰ eſt a pr̄e: ⁊ ab ipſo filcū pr̄e ſpūs ſcūs. O mira ⁊ ꝓfuda ſapīa dei qͦꝫꝑpulchre ⁊ ſubtiliter redemptori nr̄o ẜm duasnas vnū nomē adinuēit. Quis ille tā prudēsqui ab altitudine iſtiꝰ bn̄dicti noīs nō ꝯfūdat̉.qͣre ⁊c̄. ¶ Quātū ad lertiā ꝟi. dico ꝙ tres aliprecipue vocati ſūt in veteri teſtō hoc nomineIh̓s. Prīo Ioſue ꝗ dr̄ ih̓s naue. Eccl̓. 46.Uir ſortis in bello Ih̓s naue. Scd̓o dr̄ Ih̓sfiliꝰ Iodech. vt pꝫ Aggei. 2. Tertio Ieſus filius Srach. Ecc. 46. ⁊ tn̄ iſti nō fuerūt tāte dignitatis fic̄ xp̄s. Sꝫ hoc ideo factū ē vt eſſentfigura veri Ieſu. Nā Ioſue vir fortiſſimusfuit ꝗ filios iſrl̓ introduxit extirpatis cananeisin terra ꝓmiſſionis. qd̓ fuit figura ſortiſſimiathlete xp̄i ꝗ ſua ſortitudine ⁊ potentia debellauit aereas ptātes: ⁊ tādē debellato ſathanaintroduxit nos in eternā gl̓iā: vt dcm̄ ē. sͣ. ꝙſaluator nr̄ ē. Itē ieſus filius Iodech fuit ſacerdos ꝗ edificauit tēplū. Et hͦ in figurā ſūmiſacerdotiſ xp̄i: ꝗ ſemetipſū obtulit. Iſa. liij. oblatus ē: qꝛ voluit. Itē ih̓s Sirachfuit doctoreximiꝰ in fſigurā veri doctoriſ icſu xp̄i ꝗ ſua doctrīa totū vniuerſū pluſtrauit. ⁊ hͦ iō qꝛ adhuctenellꝰ in medio doctoꝝ interrogantē ⁊ rn̄dē.tē inuenerūt illū parentes eiꝰ. Et ſic ſiqui ali