operatus ē ſalute ī medio t̓re. Et ad Heb. x.Sciuel oblatꝰ ad ml̓toꝝ exhauriēda pctā. 2fine pctō apꝑebit expectātibꝰ ſe in ſalutē eoꝝfidē. ⁊ Apoc̄. 7. Salꝰ deo nr̄o ꝗ ſedet ſuꝑ tronō ⁊ agno ⁊c̄. Itē ih̓s dr̄ ſalutaris. qꝛ ꝑ modū ſalutatōis cōceptꝰ ē. Luc̄. i. Aue gr̄a plenaItē ꝑ modū ſalutatiōis a ppl̓is honorabatur.Math̓. 9. O īs ppl̓s vidēs ih̓m ſtupefactꝰ eſt⁊ recurrētes ſalutauer̄t eū. Itē ꝑ modū ſalutaris fuit a iudeis illuſuſ. Mat. 26. c. ImponūtIeſu plectētes coronā ſpincā: ⁊ ceperūt ſalutare cū. ¶ ¶ Tertio ih̓s dr̄ ſaluator. Mat. 2. Ip̄eenī ſaluū faciet ppl̓m ſuū a pctīs eoꝝ. p̄s. Ditrige me in ꝟitate tua: qꝛ tu es deꝰ ſaluator me⁊ te fuſtiuui tota dic. Iſa. 45. Rorate celi deſuꝑ ⁊ nubes pluāt iuſtū: aꝑiat̉ t̓ra ⁊ germineſaluatorē. ⁊ ibidē e tules deꝰ abſcōditꝰꝯ: doiſrl̓ ſaluator. ⁊ Danicl̓. 6. Ip̄c ē liberator atqꝫfaluator faciens mirabilia ⁊ ſigͣ in celo ⁊ in traꝗ liberanit Danielē de lacu leonū. ⁊ Iacha..Exulta ſatis ſilia ſyo iubila ſilia hicrl̓m. Eccerex tuꝰ veniet tibi iuſtus ⁊ ſaluator. ⁊ Luc̄. 2.Ecce euāgelizo vobis gaudiū magnū. qꝛ natē nobis hodie ſaluator mūdi. ꝗ ē xp̄s dn̄s ī ciuitate Dauid. ⁊ Io. 4. Ipſi audiuimꝰ ⁊ ſcimqꝛ hic ē ſaluator mūdi. 2 ad Titū pͦ. Apparuitgrā dei ⁊ ſaluatorꝭ nr̄i oībꝰ hoībꝰ erudiēs nosvt abnegātes īpietatē ⁊ ſecularia deſideria: ſobrie pie ⁊ iuſte viuamꝰ in hͦ ſeculo expectantesbtām ſpem ⁊ aduētū magni dei ſaluatorꝭ nr̄i.⁊. c. 3. ait. Apꝑuit benignitas ⁊ hūanitas ſaluatoris nr̄i dei: nō ex oꝑbꝰ iuſtitie q̄ fecimꝰ ſẜꝫ ſuā mīam ſaluos nos fecit. ⁊ ad Eph̓. 3. ſaluatorē expectamꝰ ꝗ reformabit corpꝰ hūilitatꝭnr̄c cōfiguratū corꝑi claritatꝭ ſue. Alexandetn̄ de alis. in. 3. dic̄ ꝙ Ih̓s tripliciter pōt diciſaluator .ſ. a potētia ſaluādi ab hītu ſaluādi. ⁊ab actu ſaluandi. Si cōſiderat̉ vt a potētia ſaluandi: tūc dic̄ ꝙ hoc nomē Ieſus conuenit eiab eterno. Si ab habitu ſaluādi: tūc cōuenit eiex ꝑte: ⁊ īpoſitū fuit ei ab angelo. Luce .i. Docabis nomē eiꝰ Ieſum: qd̓ vocatū ē ab angelo pͥuſqͣꝫ in vtero cōcix eret̉. Si ab actu ſaluandi. ſic ꝯuenit ēt ei ex tꝑe: ſꝫ īoppoſitū ē ei a Ioſeph. Mat. 2. Uocabis nomē eiꝰ Ieſū. Ipſeenī ſaluū faciet ppl̓m ſuū a pctīs eoꝝ. qͣre ⁊cͣ. ⁊hec tibꝰ ſufficiāt ꝓ pͥnti ꝟi. ¶ Quātū ad tertiāj. dico ꝙ magis hoc nomē Ieſus conuenitqꝛ nullū aliud tā dīne ⁊ humane naͣe dignitatēoſtendit ſicut hoc bn̄dictū nomē Ih̓s. Sed deaelhoc in cōcluſione ſequēti. qͣre ⁊cͣ.ſiDecōpōne hꝰ noīs Ih̓s. ¶ Cōcl̓o ſecūdaCcipe ẜam cōcl̓onē. vꝫ. Quāta fit mijxiiirabilis noīs ih̓u altitudo: on̄dit ⁊ declarat eiꝰ mirabilis cōpoſitio. vbi tresinquiramꝰ ꝟi. vꝫ ¶ Prima ꝟi. eſt iſta. Exxiiquot ſyllabis cōponit̉ hoc bn̄dictū nomē ih̓s.jxtiScd̓a eſt. Ex ꝗbꝰ lr̄is cōponat̉. ¶ Tertia ē.j. i. xjAn aliꝗ alij reꝑiant̉ vocati hoc noīe ih̓sijfuſemꝑ intū ad pͥmam dico ꝙ hoc nomē Ieſus hꝫ duasijlititerūt q noſyllabas: vt oſtendat̉ ꝙ in xp̄o ſāt due nature.gpitſatſſ. humana ⁊ dīna. Diuina ex patre de qͦ natuseſt ſine matre. Humana ex matre de qͣ natusircgoſieſt ſine patre. Audi naturā humanā. Uerbigo ſū ſuu falſa.caro factum ē. ⁊ habitauit in nobis. audi namſnu ꝯutnithac ꝟbūſum:diuinā. In pͥncipio erat verbū. ⁊ verbuꝫ eratqſibūē: ego ſū: ⁊ nūqͣꝫ ſui voapud deum Item audi naturā humanā. Patitimos. In̄ in exodo legitter maior me eſt. audi nam dinam. Ego ⁊ parlirtuad Pharaonē minervnum ſumꝰ. Item audi naͣm humanā. Triyſit ait. Illi dicasſtis ē anima mea vſqꝫ ad mortē. audi naturāixipi. ego ſū ꝗͣ ſū. ꝟbū endīnam. Poteſtatē habeo ponendi aīam meāiniit Eiū ad fam dico ꝙ⁊ iterū ſūmēdi eaꝫ. Sicut ergo duc ſyllabe ſūtin vno noīe ita due nature ſuppoſitant̉ in vnoiumitas: et ꝗbus tanqͣꝫ ciiporit: qꝝ tres ſūt voſuppoſito. qꝛ non due ꝑſone. ſꝫ vna ſub duabꝰimies. vocales ſunt. i.naturis in xp̄o exiſtit. vt patuit ſupra ſabbatotertie dn̄ice. in pͥma cōſideratione. Uis tu aīaniſi a. m. Bocalis ẜm gricara videre magnitudinē huius nomīs. ih̓usnidepſe. pōt eni eē ꝑſcadeclina illud. O grāmatice: quō declinat̉ ih̓srimiſſa lra. a. ē ꝑfecta ꝑs hͦdicit ipſe ꝙ Doctrinale dicit. Dat Ieſus vmmauit nō reddi ſonū d̓.quarto. v reliquis ſemper habeto. In nomīeturmuilicē ꝑfecta ꝑs alicuiudei declina illud. Ecce. Noīatiuo hic Ieſusinici vocali. Iſta oīa paBenitiuo huius ieſu. Datiuo buic icſu. Acnificanticuſatiuo hunc ieſū. Uocatiuo o ieſu. Ablatioint iinues: ⁊ tres vocaleſab hoc ieſu. Tres ergo inflectiones habet .ſ.ijmonoīe ſignfficāt heIeſus ieſu. ⁊ icſū. Prima finit̉ in .s. 2ª in. u.julias .n. ex aīa ⁊ c̄tertia in. m. Iunge mō ſimul litteras has .ſ.s. u. m. quid queſo ſonat. Sum. ieſum .i. egona. Et rōeſū deus. Ie .n. apud hebreos idē ſonat quodſe iuaiadeꝰ. Ie. igit̉ ſum .i. ego ſū deꝰ. Nulla .n. resdicere poteſt ſū in veritate ꝓpria: niſi ſolꝰ dequia omne tempꝰ deo preſens eſt. nec in eo p̄teritū aut futurum cadit. Succeſſiua enī tempore menſurant̉. quia tēpus eſt menſura metus. 4. phiſicoꝝ. Permanētia aūt menſurāt̉euo: Quodlibet .n. ꝑtinens ſiue ſit ſubſtantiaſiue accidēs dūmō a mutationē quacūqꝫ preſcindat̉ mēſurat̉ euo. ita ꝙ ſub̓m cui ē cui ternū. vn̄ Boetiꝰ 3º de ꝯſo. O ꝗ ꝑpetua mūdūrōne gubernas. Terraꝝ celiqꝫ ſator qui tempꝰ ab euo. Ire iubeſ. ſtabiliſqꝫ manēs das cū
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten