tiōe pccōꝝ nr̄oꝝ. ꝑꝑ qd̓ ſuꝑ Hieruſalē fleuiIo. 19. Si loꝗmur de dolore ex carne ꝓueniēte ī aīaꝫ: tūc dieo ꝙ aīa pōt ꝯſiderari ut rō ⁊ utna. ſi ut rō tūc paſſiōes q̄ aīe attribuūt̉ deliberationē ꝯſequūt̉. ⁊ ſic aīa xp̄i n̄ patiebat̉ corꝑieiꝰ patiēti. ſꝫ letabat̉. qm̄ multū caripēdebat qcorpꝰ qd̓ īformabat ꝓ hūani generis ſalute pateret̉. Si āt aīa ꝯſiderat̉ ut naͣ ſit cū habeat naleꝫ inclinationē ⁊ appetitū ad corpꝰ ſic ꝑfectioac ſuū ꝑfectibile: ſic cōpatiebat̉ carni patienti.Anima .n. nō ordinat̉ ad corpꝰ ẜm potētiasſenſibiles tm̄: qꝛ hͦ ēt brutis ꝯuenit: ſꝫ ordinat̉ẜꝫ ſe totā: ⁊ ꝑ ꝯn̄ſẜm oēs potētias ⁊ ꝑ ꝯn̄s ꝑitalē ꝯiūctiōꝫ ⁊ appetitū ad corpꝰ neceſſario hꝫad ipſā delectatiōꝫ: triſtitiā. ꝯpaſſionē ⁊ hmōiEx qͦ ſcꝗt̉. ꝙ aīa xp̄i ꝯpatiebat̉ corpori ut naͣ.n̄ cōpatiebat̉ eidē ut rō. Itē ꝙ gaudiū aīe xp̄iut rō erat ꝑꝑ ꝯiūctionē gratuitā cū ipſa diuinitate: ſꝫ dolor ꝑꝑ naͣlem coniunctionem ipſiuscū carne. Hoc ſentit dn̄s Bonauē. in. 3. di16. Et hec ſufficiāt ꝓ ẜa cōcluſione.¶ De diuerſitate volēdi in xp̄o. Concl̓o ẜa.Ccipe ẜaꝫ ꝯcl̓onē. vꝫ. Lꝫ xp̄s ꝑſe ceēt deꝰ: n̄ tn̄ ſꝑ oīa voluit qͥ ipſe deus.vbi tres inꝗramꝰ ꝟi. v. ¶ Pª eſt iſta:vtꝝ ī chriſto eēt plures volūtates ſic̄ ſūt naͣeplures. ¶ ª ē iſta. an̄ ſꝑ chriſtꝰ voluerit inqͣꝫtūhō oīa q̄ voluit deꝰ. ¶3ª ē iſta: an chriſtꝰ ſꝑ īqͣꝫtū hō obtinuerit qͥ a deo poſtulauit. Ꝙtū ad pͥmā rn̄deo ẜꝫ mgr̄ꝫ ſnīaꝝ i. 3. di. 17. c. i. vbi dicit ſic. q̄circa ābigēdū nō ē diuerſas in chriſtofuiſſe volūtateſ iuxͣ duas naͣs .ſ. volūtatē dīnā⁊ hūaniā. ⁊ hūana volūtas ē effectꝰ rōis l̓ affectꝰ ſenſualitatis. ⁊ aliꝰ ē affectꝰ aīe ẜm rōeꝫ aliẜꝫ ſenſualitatē vt̓qꝫ tn̄ dr̄ hūana volūtas. Et īfra. ideoqꝫ ſic̄ ī nob̓ ē duplex affectꝰ .ſ. mētiſ ⁊ſenſualitatꝭ: ita ī chriſto debuit eē geminꝰ affectꝰ. ⁊ ml̓tis auctoritatibꝰ ꝓbat ī capitul̓ ſequētibꝰ ī chriſto fuiſſe duas volūtates .ſ. dīnam ⁊hūanā. Dn̄s āt Bona. ī. 3. di. 17. ſic p̄dictasvolūtates ordinat. qm̄ affectꝰ volūtatꝭ dīne odinat̉ ad actū cognitiōis ītellectꝰ dīne ⁊ affectvolūtatis hūane ordinat̉ ad actū cognitiōis ītellectꝰ hūani. Cognitio .n. actꝰ ītellectꝰ affectōactꝰ volūtatis. Hec āt diuerſitas potētiaꝝ ſūmit̉ ex diuerſitate naͣꝝ: ut pꝫ ꝑ dicta. In̄ Damaſcenꝰ li. 3. qͦꝝ īꝗt ſubſtātia .i. na ē cadē hoꝝvolūtas ē eadē: qꝝ ꝟo diuerſa volūtas horūdiuerſa ſb̓a. ſꝫ ī chriſto fuerūt due diuerie naͣeſ. dīna ⁊ hūana. gͦ due diuerſe volūtates .ſ. di-uina ⁊ humana. Quidā āt diſtinguūt ꝙ volūtas pōt tripl̓r ꝯſiderari .ſ. ui volūtas: ui potētia: ⁊ ut actus volēdi. vide sͣ feria. 4. 2. dn̄ice īẜa ꝯſideratiōe ꝯcl̓one pͥª. Et iſta ſufficiant. qͣꝫtu ad iſtā ꝟitatē. ¶ Ꝙtu ad ẜam dico ẜm Bo.ut sͣ ꝙ cōformitas volūtatis ad volūtatē ī duobus cōſiſtit. In volito ⁊ in rōe volēdi. Cōſormitas ī volito ē qn̄ diuerſe volūtates vnum ⁊idē volunt. Cōformitas in rōe volendi ē qn̄diuerſe voluntates idē eodē mō volūt: vel altera illarū ſi ē inferior vult illud eo mō qͦ ſuꝑor ad ipſā vult eā velle. Cōformitas in volitonō ē d̓ neceſſitate: tā ꝙ ſi volūtas ſuꝑior vnūvelit illud de neceſſitate voluntas īferior velledebeāt. īmo qn̄ vellēt ꝯͣriū. Sꝫ ſufficit ꝯformitas ī mō volēdi dico gͦ ad ꝓpoſitū ꝙ oēs volūtates ī xp̄o ꝯformes erāt ī mō volēdi: lꝫ diſcordarēt ī volito. vnaq̄qꝫ .n. volūtas qd̓ ſuū eratvolebat. vn̄ ut dicit Hugo dīna voluntas qd̓iuſtū erat voluit. volūtas rōnis iuſtitie ꝯſenſit⁊ iuſtitiā approbauit. volūtas pietatis ꝯdoluit miſerie: ⁊ volūtas carnis iuſtitiā hō accuſabat: ſꝫ penā recuſabat. Nec tn̄ ſeꝗt̉ ꝙ dato ꝙaliud ⁊ aliud vellēt: eſſent iſte voluntates ſimipl̓r diſcordātes. qꝛ ꝯueniebāt ī rōe ⁊ mō volēdi. qm̄ volūtas īferior eo mō volebat quo mōvolūtas ſuꝑior .ſ. volūtas rōis ⁊ volūtas dīnanireianvolebat eā velle. Ꝙ magr̄ ſnīaꝝ ī. 3. di. 17. ꝑplures aucͣtates on̄dit. Audi. Aug. ſuꝑ illudſpūt caripͣs. qͦaduſqꝫ iuſtitia ꝯuertar̄: xp̄s īꝗt ī paſſiōepmc ſola. Exduas expreſſit voluntates in ſe ẜm ſuas naͣs.inio al̓ n̄ſAit enim pr̄ ſi fieri poteſt tranſeat a me calixiſte. ecce habes hominis volūtatē. Quam cōtinuo ad dīnā dirigēs ait. verūtn̄ nō ſicut egovolo. ſꝫ ſic̄ tu vis. h̓ ille. audi ⁊ Ambro. li. detri. Scriptū ē īꝗt pr̄ ſi poſſibile ē trāſfer calicēhūc a me. ꝟba xp̄i ſi ſꝫ quō ⁊ ī qͣ ſorma dicant̉aduerte hoīs ſb̓aꝫ gerit hōis ſūpſit affectū. n̄qͣſi deꝰ ſꝫ qͣſi hō loꝗt̉. Suſcepit ꝗdē volūtatemnr̄aꝫ mea ē volūtaſ qͣꝫ ſuā dixit cū ait. n̄ ſic̄ egovolo ſꝫ ſic̄ tu. cū āt dixit oīa q̇ hꝫ pr̄: mea ſt̓. qꝛnihil excipit̉ fine dubio: qͣꝫ hꝫ pr̄ eādē ⁊ filiushꝫ volūtatē. h̓ ille. Audi ⁊ ipſā ꝟitatē Io. 16.Nlō veni face̓ volūtatē meā: ſꝫ voluntatē eiꝰ ꝙmiſit. qꝛ̄. ⁊cͣ. Et h̓ ſufficiāt ꝓ pn̄ti veritate. ¶Qtū ad t̓tiā ꝟi. dico ꝙ ī his q̄ petijt xp̄s volūtate ſenſualitatis non ſꝑ fuit exauditꝰ. ut pꝫ deoratiōe ſcā ī orto. ſꝫ q̄ petijt volūtate rōis ſꝑ fuit exauditꝰ. vn̄ dicit magr̄ ut sͣ ait. Ex affectuhūano ſenſualitatis ꝗdē nō rōis illud voluit