qͥr̄ ⁊cͣ. Etū ad ttiā ꝟi. dico ꝙ mgr̄i ī 3º. dī. 12.c. 3. hāc difficultatē q̄rit. vbi ſic ait. iō n̄ īmerito qͦrit̉ vtꝝ ille hō potuerit peccare l̓ n̄ eē deusSi .n. potuit peccare potuit damnari. ſi potuitdānari potuit nō eē deꝰ. gͦ ſi potuit peccare potuit nō eē deꝰ. qꝛ eē deū ⁊ poſſe velle īiꝗtatē ſileē nequeūt. h̓ diſtīctōe opꝰ eſt vtꝝ de ꝑſona .ſ.dīna agat̉: an de naͣ .ſ. hūana. Si .n. de ꝑſonaagit̉: māifeſtū ē ꝙ peccare nō potuit. Si ꝟo d̓na: diſtīguēdū ē vtꝝ agat̉ de ea ut ꝟbo vnitaan de ea tāqͣꝫ n̄ vnita ꝟbo. Nō ē ābiguū aīaꝫillā entē vnitā ꝟ̓bo peccare nō poſſe. Et ſineābiguitate verū ē: eādē ſi eēt nō vnita verbopoſſe peccare. h̓ ſūt ba mgr̄i. Ad qͦꝝ declarationē pono duas ꝯcl̓ones. Prima ꝯcl̓o ē. ꝙaīa xp̄i nt vnita ꝟbo peccare non poterat ꝑꝑplenitudinē gr̄e. Scd̓a ꝯcl̓o ē. aīa xp̄i ut vnitaV̓bo peccare non poterat. qꝛ erat ꝑfecte beataEt pōt addi tertiā ꝙ aīa xp̄i ī puris ſuis naͣlibꝰ a ꝟbo derelicta peccare poterat. Ꝙtū ad īmā noͣndū ꝙ gr̄a ī xp̄o qͣꝫtū ad pn̄s ſpectat habuit tres reſpectꝰ .ſ. cōictiōis ꝑſecutōis ⁊ efficiētis. Prīo habuit reſpectū ꝯiunctiōis. qm̄xp̄s nō ſolū dilectōe cognitiōe l̓ fruitōe deo cōiūctꝰ erat: ſꝫ hypoſtatice. ita ꝙ aīa nō erat ꝑſōaſꝫ ꝟbū erat hypoſtaſis .i. ꝑſona naͣe dīne ⁊ humane. q̄ ſuppoſitatio naꝝ ẜꝫ btm̄ Tho. ꝑte. 3q. 2. ar. i. ⁊ ī. 3º. ſnīaꝝ. di. i. ⁊ dn̄m Bona. ibiidē. ſil̓is ē ſuppoſitatiōi q̄ ſit ꝑ inſertōꝫ. Nā ſicut vnꝰ trūcꝰ duos ramos diuerſarū naͣꝝ fuſtētat inſertos. ſic dīna ꝑſona duas nas. ¶ Et ſic̄rami illi duarū naͣꝝ duas nō faciūt arbores: ſꝫvnā: ſic dule nae ī vna ꝑſona tāqͣꝫ ī vno trūcoīſerte nō faciūt plura ſup̄poſita: ſꝫ vnū. Et ẜꝫhāc ꝯiūctōꝫ xp̄m dicimꝰ eē deū. qꝛ vna ē ī xp̄oꝑſona dei ⁊ hoīs. Scd̓s reſpectꝰ dr̄ ꝑfectiōis.Nā ſic̄ de rōe for̄e ē ꝑſicē ſuū ſubiectuꝫ: ſic deratione gr̄e cū ſit q̄dā forma. plenitudo āt gr̄eerat ī xp̄o. Io. i. plenū gre. gͦ ipſū ꝑfecte ꝑficiebat. ꝑfecta āt ꝑfectio nō ſolū ī poſitiōe ꝟtutu⁊ ꝑfectiōe vſus eaꝝ ſiſtit: ſꝫ ēt ī remotōe oīs īꝑfectiōis acual̓ ⁊ habitual̓: q̄ ſit ut xp̄s nō ſolūꝟtutū oīuꝫ habūdātia plenꝰ eēt. ſꝫ ēt ab eo aliene erāt oēs īꝑfectiones actuales ⁊ hītuales.Tertiꝰ reſpectꝰ dr̄ efficiētꝭ. tāta .n. fuit gr̄e plenitudo ī xp̄o ut ēt effectiue ī alios habundaretIo. i. de plenitudīe eiꝰ oēs accepimuꝰ. Ex ꝗbpꝫ ꝙ ꝑꝑ pͥmū gr̄e reſpectū xp̄s peccare nō poterat: qꝛ cū ſic eēt deꝰ: ⁊ pcm̄ nihil aliud ſit niſireceſſus a deo. gͦ ſi ſic peccare potuiſſet: ſeꝗt̉a ſeipſo receffiſſet. Sil̓r ꝑꝑ ẜm reſpectū peccare nō poterat. qm̄ exquo ī ipſo gratie erat plenitudo ſeꝗt̉ ꝙ ab oī actu ⁊ habitu vitioſo eraalienuſ. ⁊ ꝑ ꝯn̄s nō ſolū erat in actu ⁊ vſu peccati pͥuatus: ſꝫ etiā aptitudine ad illud. i. Pe.i. ꝗ pcm̄ nō fecit: nec inuētus ē dolor in ore eiInquātū etiā tertio loco plenitudinē gratie inalios effecit peccare nō poterat. qm̄ ſi ꝑ gr̄amnos ꝗ partē gr̄e habemꝰ efficimur īpeccabileſa fortiori ipſe ī quo ē gr̄e plenitudo. Hic ꝗdāhāc gratie plenitudinē ꝯſiderātes aiūt qd̓ hora ſexta ī cruce pēdēs cū ſol retro ſpaculas xp̄iexiſteret vmbra xp̄i cauſauit ex parte dextera.q̄ tante refragātie fuit latronē a ꝑte illa tangēſgratiā quandā in eius aīa īpreſſit ut mox in ſereuerſus clamaret memēto mei dū veneris inregnū tuū. Ꝙtū ad ẜam cōcl̓onē ē noͣnduꝫ ꝙtota humana naͣ in pͥmo inſtāti ꝯceptōis aſſūpta ē a ꝟbo. ⁊ ꝑ ꝯn̄s vnita ꝟbo ẜm ſe totā utdicit magr̄ in. 3. di. 3. ⁊ iō aīa eius ut ſic vnitaerat ꝑfecte beate. beati āt peccare nō poſſunt.gͦ nec xp̄s. p̄s. beatus quē elegiſti ⁊ aſſūpſiſti.illud relatiuū quē hūanā naꝫ refert. Inde damaſcenꝰ. li. z. ait. ꝙ xp̄i corpꝰ ⁊ aia q̄ſi diuinitatis organa fuerūt. ⁊ iō ſic ea dirigebat ut nullomō peccare poſſent. ¶ Tertia cōcl̓o pꝫ ex dictismgr̄i: ut. sͣ. Sꝫ mgr̄ in. c. ꝗdā mouet vnū dubiū dicēs. Quidā tn̄ ꝓbare conātur eā etiam:vnitā ꝟbo poſſe peccare. qꝛ liberū arbitriumEtī ad pͥmhꝫ. ⁊ ita pōt flecti ī vtrāqꝫ ꝑtē. ⁊ rn̄det īmediarinei dicēte dicēs. Ꝙ friuolū ē: cū ⁊ āgeli libeꝝ arbitrimui boīs. ii ⁊ ꝟos defum hēant. ⁊ tn̄ gr̄a a deo ſūt ꝯfirmati ut peccaIſſipſū .n. deſere nequeā qͣꝫto magis gͦ ille hō cui ſpūs datꝰ ēiuius pene: ſꝫſine mēſura. h̓ ille. Ubi noͣ ꝙ liberū arbitriūnō ordinat̉ ad peccādū: īmo pcm̄ īcidit ex defectu eiꝰ. ⁊ iō peccare nō ſpecificat potētiā liberiarbitrij. vn̄ dr̄ h̓: potētiā hꝫ ad peccādū. n̄ ītelligit̉ ꝙ ꝑꝑ hͦ hē̄at libeꝝ arbitriū. ſꝫ ꝙ hēat ip̄mordinatū ad peccādū: ita ut peccare poſſit quāobrē ſic̄ xp̄s peccare nō potuit: ita nec hūit potētiā ad illud. vide btm̄ Tho. ī. 3. di. 12. ſꝫ ꝯͣ prAmbro. ſi xp̄ſ peccare nō potuit. gͦ nec mereriAudi Eccl̓. zi. c. ꝗ. potuit iꝗt trāſgredi ⁊ nō ētrāſgreſſus: facē mala ⁊ nō fecit. iō ſtabilita ſibona illiꝰ ī dn̄o. mgr̄ ſoluit dicens ꝙ h̓ aucͣtasaccipiēda ē ẜm mēbra: vl̓ ꝑtī de capite ⁊ partide mēbris. de capite illud: nō ē trāſgreſſus: n̄fecit malū. de mēbris illud: potuit irāſgredi ⁊face̓ malū. Iſta ſūt ꝟba mgr̄i. Ego āt dico ꝙduplex ē īpotētia .ſ. coactiōis ⁊ euacuationis.