notatis apparet quō mīa in nob̓ ſit: ſꝫ nō quōin deo ꝓpterea dico ꝙ cū oē dicēs ꝑfectioneꝫin creaturis ſit ponēdū ī deo. vt ſepiſſime on̄dimꝰ. ⁊ mīa inqͣꝫtū dicit eflurū bonitatꝭ ſī alterū dicit ꝑfectionē: ⁊ ẜm ꝙ dicit ꝯpaſſionē ſiuedolorē d̓alienis miẜijs dic̄ īꝑfectionē. manifeſtū ē ꝙ mīa ī deo ſolū erit ẜm pͥmū reſpectū⁊ nō ẜm aliū: in creaturis aūt vtroqꝫ mō. Etiō qn̄qꝫ doc. diffiniūt mīam tm̄ vt ē in̄ creaturis. Sic̄ ⁊ Breg. 20. li. mora acciꝑe vr̄: dumdicit ꝙ mīa a miẜo corde dicta ē. Claꝝ enī eſtꝙ deꝰ cor miſeꝝ neqͣqͣꝫ hr̄e p̄t. qm̄ vt ponitur7. ethi. Baudet ip̄e deꝰ ſimplici ⁊ puriſſimadelectatiōc. Dicit̉ gͦ d̓s miſericors. qꝛ miẜiasnr̄as lauet ⁊ abſtergit. p̄s. Qui ꝓpitiat̉ oībꝰiniꝗtatibus tuis ⁊cͣ. Sꝫ dices h̓ pr̄ Amb. īſuigit vna maxīa difficultas. Uidet̉ enī ex hͦ concludi poſſe ꝙ dīna bōitas ⁊ dina mīa ſint eiuſdē rōnis. hͦ aūt falſū. gͦ illud ex qͣ ſeꝗt̉ ꝙ ē ipſadoctrina tua. ꝙ aūt ſequat̉ probo. Nā ꝑ te diuina mīa n̄ dicit aliud niſi affluxū bonitatꝭ inalterū. hͦ aūt ē d̓ rōne bonitatꝭ qm̄ bonū eſt ſuiipſius cōicatiuū gͦ ⁊cͣ. ꝙ aūt hͦ ſu falſuꝫ probo.qm̄ ꝗcūqꝫ ſūt eiuſdē rōnis ſūt eiuſdē ambitusſꝫ mīa ⁊ bonitas nō ſūt eiuſdē ābitꝰ. qm̄ bonitas dīna cōicat̉ oībus creaturis. nō āt mīa: qnō in lapidibꝰ piſcibus ⁊ hꝰ i. propͥe enī creatuAfire rōnales capaces dīne mīe ſunt. Nā eū mīamiſeriam reſpiciat: ⁊ mīa ſi ꝯͣria feliciati. ⁊ felicitas nō poſſit eē niſi rōnabili creaturarū. ſeꝗt̉ ꝙ nec mīa eē p̄t niſi reſpectu earūdē. Quiddicis ad hͦ pr̄ Amb. Aīa mea tibi dico ꝙ qͣꝫnis dīna mīa ſit dīna bonitas: nō tn̄ eꝯͣ. additenī mīa qͥdā ad dīnā bonitatē. Ubi noͣ ẜm boatū tho. in. 4. di. 46. ꝙ dīna mīa differi a dīuabonitate ī tribꝰ. ⁊ ipſe poſtea addit qͣrtum.Pº differt in t̓mino. qm̄ dīna mīa reſpic̄ terminū a ꝙͣ ſꝫ dīna bonitas terminū ad quemNā mīa reſpicit remo ionē defectus: ⁊ ꝑ ꝯn̄sfacit d̓ deficiente ꝑfectū qd̓ ē propͥuꝫ ipſius deſꝫ bonitas reſpicit cōicationē ꝑfectiōs: qꝛ bonū ē ſuiip̄ius cōicatiuū: ⁊ ſic ſolūmō reſpic̄ terminū ad quē. Iſta dr̄ia iudicio meo nō ē ſufficiēs. qꝛ tā ī cōicatione bonitatis qͣꝫ ī remotiōedefectus ꝯſiderat̉ t̓minꝰ a qͦ ⁊ terminꝰ ad queꝫIō accipiamꝰ aliū dr̄iam: q̄ ē ꝙ dīna mīa ꝓpͥeloqͥndo ꝑtinet ad dīnā ꝓuidentiā: qͣ cōicat bona ſua creaturis rōnabilibꝰ tm̄. cū ip̄c tm̄ ſint hfelicitatis capaces: ſꝫ bonitas reſpicudīnā ꝓnidentiā ꝓut cōicat ſua dona oībus creaturis ſtatu ꝑmanſiſſet. gͦ decentiſſimū luit vt iuua-ilatiōꝫ qͣndā īportat ꝓidet̉ inqͣꝫ cū ꝓuidēs altefuā: ⁊ ſic mīa nō pōt eēmiſerie eſti mationē hꝫnitas aūt īportat cōicascuilibet crcature boniīt mīa. ¶4ª dria quā acnou et debitū ab eo cuiari miſericord īcuipiānō remouet debiti ratt̉. vn̄ bonitas ſe hꝫ cōit⁊ mīc: qͣre rcͣ.ōe dīne mīc. ¶ Confi. 2Ecundo loco miſendiuinecordie opportunā accōmodatioidcamꝰ. Ubi tres ꝯcl̓onesigimꝰ vꝫ. ¶ Pª ꝯcl̓o ē iſtadīnā meminerimꝰ boniſingulare colligemꝰ: ꝙirreret iā miſeris: filiuꝫignatus ſit. 2ª ꝯcl̓o eſtnēſurēt īmēſitriē: ⁊ ariſroſitatē: nullꝰ tn̄ dyamemerū numerantē dīnānēſitatē potuit reperiredei mīa ſcripte ſt̓ reuoleāip̄aꝫ dīnā mīaꝫ r̄ꝑiemnīa dei pr̄is in mittendo ſi¶ Concluſio .i.Tcipe pͥmā ꝯcl̓onē vꝫ. vt. sͣ. vbi tresinꝗramꝰ ve. vꝫ. ¶ Pˣ ve. eſt iſta. aneꝰ potuiſſet alit̓ ꝑ mīaꝫ iuuare hūanāoſtatice ſe viuēdo. 2ª ve. qͣre n̄facere: ſic̄ ꝑ ſeip̄m peccauen deꝰ potat aſſume̓ oāꝫ ihunē Ade. ¶ Ꝙtū ad pͥmāiōis ē mgr̄ ī. 3. diſtī. 20. ⁊a. ca. x. ⁊ cōit oēs ꝙ deoēt: nullus fideliū igͦrareoſſibilē. audi ꝟba mgr̄iona. vt. sͣ. hāc ꝯgruenei qͣꝫ ex ꝑte nr̄a. Ex pario ꝑſuadet vt deꝰ ſuo vototur: qm̄ deus ⁊ naͣ nihil acelo ⁊ mundo. ſed deꝰ iōueretur cuncta enim ꝓptern aūt ꝓpter ſe: vt referi augu. ſꝫ nūqͣꝫ ad hͦ ꝑueniſſet hō qͣꝫdiu in ruine
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten