diuio. In de pe. di. v. c. frēs. circa mediū caſoluit Br̄an ea. di. 4. Iſta videt̉ etiā ſentiredn̄s Bona. ī. 4. ſnīaꝝ. di. 22. qr̄ ⁊cͣ. Secūdfructꝰ dr̄ ꝑfectiuꝰ. Nō minorē h̓ inꝗrūt dilectiſmortali pctō expletā: neceſſe ſit iterari. Et huioqōni diſtīguēº rn̄det dicēs ꝙ aliqͣ ſt̓ ſatiſfactiodibilitatio. ⁊ ex el̓ynis largis: ſub̓e diminutioſicqꝫ de ſil̓ibꝰ. Ethas nō oꝫ reiterari. qꝛ qͣꝫtuꝫad illud qd̓ de eis manci. ꝑ pnīaꝫ ſequētē accopte fiūt. Satiſ factiōes ꝟo qͥ n̄ relīquūt aliquēeffectū ī ſatiſfaciēte: poſtqͣꝫ actꝰ trāſijt r̄citer ādoſt̓. ſic̄ pꝫ ī or̄one ⁊ ſil̓ibꝰ. Nā actꝰ īterior ꝗ totalit̓ traſijt: nullo mō viuificat̉ ꝑ ſequētē pnīaꝫiō oꝫ ꝙ reiteret̉. Hec rn̄ſio ē ſcī Tho. Alanꝰꝟo ⁊ Guil. addūt ꝙ tal̓ tenct̉ ad ſuſcipiēdumpnīaꝫ ſiue ſatiſfactiōꝫ: n̄ tn̄ ē ei īponenda pnīatāta ac ſi nullā feciſſet. qꝛ p̄ſupponēdū ē ꝙ ꝑꝑtalia iniūcta qͥ fecij lꝫ ex charitatē dn̄s maioreꝫei ꝯtritionē dederit: q̄ ē magͣ ꝑs. ſatiſfactionisSūmatī qͦ ad dubiuꝫ iſti dicūt ꝙ ſatiſfactiōes īſt̓ riterāde. qꝛ qͣꝫtuꝫ ad id qd̓ de eis remanet ꝑpnīaꝫ ſequēte accepte fiūt. Satiſſatiōes qͥ effectū n̄ r̄līquūt: poſtqͣꝫ actꝰ trāſit r̄iterāt̉. Iſta ceric dicta vidēt̉ īpugnare aliꝗbꝰ alijs ſuis dictisFrāgēti fidē fides frāgat̉ eidē: ſꝫ de hͦ dixi indn̄icali v̓bi. sͣ. His oībꝰ obmiſſis: qꝛ iſta n̄ itacōit acceptāt̉: modernoꝝ theologoꝝ expōemvideamꝰ. Dicūt gͦ ꝙ pct̄ā n̄ redcūt qͣꝫtū ad culpā. qꝛ iā fuer̄t iotal̓r ī ꝯfeſſiōe ānihilata: nec redeūt q̄ ad penū ſēſus. Planū ē .n. ꝙ ſi ꝗs nūcꝯfeſſus: pꝰ ꝯplciā ſibi iniūctā pnīam recidiuer⁊ moriat̉: ī īferno n̄ puniet̉ etnal̓r niſi ꝓ recidiuio. ⁊ ſi pͥoꝝ pctōꝝ ſufficiētē pnīaꝫ nō feciſſet:ī īferno ꝓ ill̓ tm̄ tꝑalit̓ puniret̉ ꝓ reſiduo: qͣ pēitētia expleta: tm̄ ī īferno pena eina ſēſus puniret̉ ꝓ recidiuio. Redeūt āt qͦ ad penā dāni. qꝛſic ex recidiuio illo et̓nal̓r dānabit̉: ac ſi oībusꝓctis gͣuatꝰ eēt. qꝛ ut dictū ē. ꝗ ī vno offendii factꝰ ē oīuꝫ reꝰ. Uerūtn̄ recidiuiū ml̓iū aggrauatur ꝑꝑ ingratitudinē ī quā incurrit ex tali recipl̓i ſic dr̄. Un̄ ſcriptū ē .ſ. Iacobi. ij. Qui totālegē obẜuauerit: offēdat āt ī vno: ſactꝰ ē oīumreꝰ .ſ. qͣꝫtū ad vitā et̓nā. Sic̄ .n. ſi pctīs oībuseēt īuolutꝰ: ita ſi ī vno tm̄ maneat. et̓ne vite ianuā nō ītrabit ⁊cͣ. h̓ ibi. ⁊ ſt̓ ꝟba Inrio. Et itaſimi ſacri doctores ꝟitatē. Querit .n. beatusTho. ī. 4. di. xv. vtrū ſatiſfactōcꝫ iniūctā. ſꝫ innes ex ꝗbꝰ ī ſatiſ faciēte remāet aliꝗs effectꝰ: ētpoſtqͣꝫ actꝰ trāſijt. Sic̄ ex ieiunio manet corꝑispenitēte effectū r̄līquētes: ut ieiuniū ⁊ el̓yna: n̄

querebat̉ ꝙ illoꝝ triū mādixitbtūs Tho. ꝙ cl̓ynairtualiter alia duo ꝯtincicū corpꝰ macerat̉ qͣſi ꝟz l̓ pnīaꝫ ſibi īpoſitā abio. qꝛ voluntaria ē ſꝫ nōeuiſſet totā pnīam ſibi ino pena corrn̄dente illi peEt pꝰ tp̄s aliqd̓ nō puni⁊ moriēs cū mortali ⁊ veſetna ꝓ veniali. Iſta eſtī eiꝰ dicta ꝯſiderēt̉: ipſent̓ ſatiſface̓ ⁊ mereri gr̄aꝫaliud dicit niſi voluntariāhac vita a ſacerdotē in ream peccator portare ꝓ ſuiſiūctā. Quocunqꝫ gͦ pnīamrcrat. qꝛ or̄o ꝟtual̓r ieu autētōe ītellectꝰ ad dela ſt̓ ꝟba eiꝰ ad lr̄aꝫ. ex ꝙerliꝗt̉ ī penitente aliꝗsiſijt .ſ. corꝑis d̓bilitatio ⁊ē. Maiorē certe ſentiesvna hora genuflexiōis īliꝰ diei. Itē idē beatusan̄ oꝑa ſcā ī pctō mortalict̉. ⁊ dic̄ ꝙ n̄: ⁊ rō qꝛ nōciꝑata. ⁊ ꝑ ꝯn̄s n̄ po⁊ ita ē ī rei ꝟitate quōte de ſatiſfactōe qͥ relinīaꝫ pot̓it viuificari.liꝗt̉ ex ieiunio corꝑistatio ē qͦddā bonuꝫ: ⁊licitū nec īꝑatū ut ꝑ cactō mortali: quō gͦ ꝑ ſeuificari n̄ ītelligo. Si tupinio iudicio meo ꝟiorponā ꝟba eiꝰ ad lr̄aꝫ aitio ꝙ quē ꝟe ſemel penitūcūqꝫ poſtea recidiuetā vnicā ſatiſfactōeꝫ īplēitate meliꝰ ē: qꝛ nō tātuꝫī īpleat eā voluntarie ⁊penā. ſꝫ nō me̓t̉ gram.iſfactio recōciliās ⁊ pla⁊ſeꝗt̉ ponēº exᵐ. Si alilet p̄ciſe ẜꝫ leges abſcitꝭ ſuffici regi: nec ẜꝫ lege̓. ⁊ tn̄ n̄ r̄cipit cū ī gr̄aꝫpꝰ nouū pem in qͣ recidi