humilitate alicui veniā ſperare nō lꝫ: Non gͦvbi taciturnitas ē cōfeſſionis: venia ſperādaeſt criminis. hec ibi. Idē ꝑꝫ eodē. c. quē penitet. ⁊. c. qͣꝫuis. ⁊cͣ. ¶ Quarto reqͥrit̉ verecundia. de pe. di. quē penitet. vbi dr̄ parū antemediū capl̓i. Laboret .n. mens patiēdo erubeſcētiam. Et qm̄ ꝟecūdia magͣ ē pena: ꝗ erubeſcit ꝓ xp̄o ſit dignꝰ mīe .ſ. vt nō pūiat̉ et̓naliter. vn̄ pꝫ ꝙ quāto pluribꝰ cōfitebit̉ in ſpe venie turpitudinē crimīs tāto faciliꝰ ꝯſequit̉ gratiā remiſſiōis. h̓ ibi. Sed btūs Tho. in. 4. di.19. Et cōiter oēs decretiſte mouēt ſuꝑ predicto bo laboret. hanc difficultatē. Vtꝝ ſacerdos poſſit abſoluere eā cū qua peccauit. ⁊ ſil̓rdicēdū de oībꝰ cū quibꝰ ē ꝑticeps in crimine.Et breuit̓ oēs vnanimit dicūt ꝙ nō debet eaꝫabſolue̓: qꝛ tollit̉ ei erubeſcētia q̄ eſt magna ꝑspnīe vt dictū eſt. Unde dꝫ eā ad aliū ſacerdotem mittere: ⁊ hͦ honeſtiꝰ eſt. Et hoc on̄dit ꝑoptime Hugolinꝰ ſuꝑ. c. oēs qͦs. 30. q. j. ⁊ facit ad hͦ. c. placuit. q̄ſo audi ꝗd dicat dictum. c.oēs. O ēs inꝗt qͥs in pnīa ſuſcipimus: ita nr̄iſpūales ſūt filij: vt qͦs vel nobis ſuſcipiētibꝰ vl̓ſub trine merſionis vocabulo mergētibꝰ: vnda ſacri baptiſmatꝭ regnauit. Silueſter qͦꝫ ammonet vnūquēqꝫ ſacerdotē: vt nullꝰ cā fornicatiōis ad ſuā penitētē accedat: qꝛ ſcriptū eſt.O ēs qͦs ī pnīa accipimꝰ ita nr̄i filij ſūt vt batiſmate ſuſcepti. Qua ꝓpt̓ ſi ꝗs hͦ ſcelꝰ ꝑpetrauerit: nō ſolū dignitatis honorē amittat: verūetiā vſqꝫ ad exitu vite iugi pnīe ſe ſubdat h̓ ille. Et. c. ſe. dr̄. Si ꝗs ſacerdos cuꝫ filia. ſpūalifornicatꝰ fuerit: ſciat ſe gͣue adulteriū cōmiſiſſe⁊cͣ. h̓ ibi. Si tn̄ illā abſoluerit: ſoluta ē dic̄ btūſTho. vt. sͣ. Et h̓ ſufficiāt ꝓ ſcd̓a cōditione confeſſionis. ¶ 3ª conditio dr̄ feſtinatiōis. Eccl̓.5. Ac tardes ꝯuertiad dn̄m: ⁊ ne differas dedie ī diē. ſubito .n. venit ꝓ vēiet ira illiꝰ: ⁊ ip̄etꝑe vindicte diſꝑdet te. Et rō ẜm Breg. ē: qꝛpctm̄ qd̓ ꝑ pnīam nō delet̉ mox ī aliud trahit.Et iō qͣꝫtocitius poſſibile eſt exoneret̉. Nō tn̄ẜm glo. de pe. di. 5. c. j. ꝙ ꝗ peccat ſtatī cū pōtpnīam faciat ⁊ ꝯfiteat̉. ⁊ hͦ cū peccatū manifeſtum ē. de pe. di. 3. c. ille rex. vbi dr̄. ille rex .ſ.Dauid tātus ac potēs: nec exiguo ꝗdē momēto manere penes ſe delicti paſſus ē conſcīami. remorſū cōſcīe de peccato: ſed pͥmatura .i. tēpeſtina cōfeſſione atqꝫ immēſo dolore redditpctm̄ ſuū dn̄o .ſ. dicēdo. Peccaui. ⁊ īfra. Maturitas itaqꝫ venie ꝓfundā regis fuiſſe pnīaꝫdeclarauit: quē tanti ef roris offenſā traduxit:i. deleuit. hͦ ibi. Et ſūt ꝟba Ambroſij. Si ātpctm̄ ſit occultum ⁊ ꝯterit̉: nō credo cum peccare ſi differat oris cōfeſſionē vſqꝫ ad pnīe tēpus deputatū. h̓ glo. Tamē ſaluberrimū ē cito cōfiteri. qͣre ⁊c̄. ¶ 4ª conditio dr̄ frequentationis: qd̓ duobꝰ modis pōt ītelligi. Primovt ſit frequēs .i. ſic̄ frequent̓ in peccatū incidimus: ita ꝑ pnīam reſurgamꝰ. de pe. di. 3. ſeptiēs. Septies inꝗt ī die cadit iuſtꝰ ⁊ reſurgitSi cadit. quō iuſtꝰ: ſi iuſtꝰ: quō cadit. Sꝫ iuſtivocabulū nō amittit ꝗ ꝑ pnīam ſemꝑ reſurgitEt nō ſolū ſepties: ſꝫ etiā ſeptuageſies ſeptiēsdelinquenti ſi ꝯuertat̉ ad pnīam pctā donant̉h̓ ibi. Cui .n. minꝰ dimittit̉ minus diligit. hecibi. Aliud audi. c. eadē di. adhuc īſtāt. vbi ſicdr̄. Adhuc īſtāt ꝑfidi: qm̄ ſapiūt plꝰ qͣꝫ oporteat. nō ſobrij: ſꝫ excedētes mēſurā .ſ. ſapiēdi datā ab apl̓o. ad Ro. 12. c. Nō plꝰ ſaꝑe qͣꝫ oporteat ſaꝑe. dicūt .n. etſi ſemel peccātibꝰ poſt baptiſmū valeat pnīa: nō tn̄ ſepe vel ſꝑ peccantibus ꝓderit iterata. Alioꝗn remiſſio .ſ. pctī adpctm̄ eēt incitatio. Dicūt .n. Quis non ſemipeccaret ſi redire ſemꝑ poſſe. Dicūt enī dn̄mincitatorē mali ſi ſemꝑ penitentibꝰ ſubuenit.etiā ei pctā place̓ ꝗbus ſemꝑ preſto eſt gratia.errāt aūt: īmo cōſtat ei pctm̄ multū diſplicere:qui ſꝑ preſto eſt ea deſtruere. Si .n. amaret eanō ſꝑ deſtrueret: ſꝫ cōſeruaret atqꝫ vt ſua munera ſꝑ foueret. Semꝑ deſtruit pctā qͥ inuenitne ſoluat̉ qd̓ crcauit: ne corrūpat̉ qd̓ amauit.Et infra videmꝰ adhuc quottidie in eccleſia:ſepe febricitantes: ſepe languidos: ſepe paſſionibꝰ captos liberari .ſ. in corꝑe vt appareat totiēs opus miſerentis: quotiēs cōfeſſio fit penitētis. Quo .n. corpꝰ qd̓ viliꝰ ē: ⁊ ab ipſo diſſimiliꝰ .ſ. qͣꝫ aīa ſepe ſanaret: ⁊ aīaꝫ digniorē etredēptā nō totiēs liberaret: medicū ſe vocat.Luc̄. 5. ⁊ non ſanis. ſed male hn̄tibꝰ oportunū. Sed qͣlis hic medicꝰ qui malū iteratū neſciret curare. Et infra. Quapropt̓ climinādꝰeſt ab eccl̓ia ꝗ vnqꝫ peccātibꝰ neget indulgentiā ⁊cͣ. Et ſunt ꝟba Aug. Et ſic pͥma expoſitio pꝫ. Alio mō pōt exponi ꝙ confeſſio ſit frequēs .i. ꝙ pctā qͥ ſemel ꝯfeſſus ē frequent ꝯfiteat̉. Hoc tn̄ nō ē de neceſſitate niſi ī caſibꝰ/buſdā: vt docet̉ ꝯcl̓one ſequenti. Eſt tn̄ ꝑoptimū ꝯſiliū. Valet nāqꝫ reiteratio tal̓ ad remiſſionē pene ⁊ gre augmētatōnē: vt de pe. di. j.quē penitet. circa mediū capl̓i. vbi dr̄. quanto