ad Thi. v. Si ꝗs maxime fuoꝝ domeſticorūcurā nō habet: fidem negauit .ſ. oꝑe. ad Thitum primo. Conſitent̉ ſe noſſe deū factis antēnegāt: ⁊ ē infideli deterior 2ª. Pe. ij. Melierat eis viam veritatis nō agnoſcere. qͣꝫ poſtagnitā retrorſū verti. Et ita ẜm magis vl̓ minus affintatis ⁊ parētele gradū prior ⁊ potior⁊ potior ſit propinquoꝝ amor. Et non loquorde alijs reſpectibꝰ. quoniā accedere poſſet aliqua rō diligibilitatis in ꝓxīo extraneo: qͣ magis diligeret̉ qͣꝫ pr̄. Prouer. xviij. Uir amicabilis ad ſocietatē: magis erit amicꝰ qͣꝫ fraterattēdo igit̉ lineā conſanguinitatis ⁊ affinitatis. Sed ad declarationē dictorum: tres voloinquirere veritates. vꝫ. Prīa ver itas eſt anquis magis teneat̉ diligere filium qͣꝫ patremSecunda an filius teneatur magis dilige̓ patrem qͣꝫ matrem. Tertia an filius magis teneatur diligere vxorem qͣꝫ patrē ⁊ matre. Quātū ad primā dico ꝙ dilectio inter affines ⁊ parentes ⁊ filios poteſt attendi: aut penes cōiūctionem ad ſeipſum: aut penes rōem notabilioris beneficij. Si primo modo: tunc tenemurmagis filios diligere qͣꝫ patreꝫ: qm̄ nobis magis coniuncij ſunt. Si ſecundo modo. tunc ēecōuerſo. qm̄ eminētiꝰ beneficiū a parētibꝰ qͣꝫa filijs ſuſcipimus. Ad cuius declarationemnotandū ẜm beatū Tho. ẜa ẜe. q. xxvi. ar. ix.in corpore qōnis. Ꝙ gradus dilectiōis ex duobus penſari pōt. vno modo ex parte obiectialio mō ex ꝑte ſubiecti. Ex ꝑ e obiecti illd̓ magis diligitur quod habet maiorē ⁊ nobilioreꝫrationem boni. qꝛ bonum eſt obiectum amoris: ut diximus in ſecunda concluſione primepartis. Et ẜm hanc rōnē pater magis diligēdus eſt qͣꝫ filius. qꝛ rationē habet eminentioris boni ⁊ ſimilioriſcum deo. quoniam deusanimam: pater corpus preſtat. ⁊ ideo magisdiligēdꝰ. Ex ꝑte vero ſubiecti .i. illiꝰ ꝗ diligitillud magis diligit̉ quod eſt diligenti coniunctius. Et ẜm hoc dicit philoſophus. viij. cthicoꝝ. ꝙ eſt magis diligēdus filius qͣꝫ pater. ⁊hoc quadruplici ratione: ut patet ibidē in tex.Prima qꝛ filius eſt aliquid patris. pr̄ autemnon eſt aliquid filij. idco magis hō filiuꝫ diligit tanqͣꝫ aliꝗd ſui: qͣꝫ patrē qui nō eſt aliquidſui. Unde dicit ph̓us ibidem ꝙ filius ē qͣdampars generantis ſeparata. totum autem contiuet in ſe partes: ⁊ nō ecōuerſo. ⁊ ideo magnāꝓpinquitatem habēt ad ipſum totum. Parsenī licet ſit aliquid totius: non tamen eſt idenipſi toti: ſicut pars tota cōcludit̉ in toto qꝛ magis rōnabile ē ꝙ ꝑentes magis diligāt filiosqꝫ parētes. Scd̓o qꝛ hō magis ſcit hē̄ ſuū filiūqꝫ hūc eſſe ſuum patrem. ⁊ ideo magis diligitfiliū qͣꝫ patrem. Unde arguatur ſic de intention ph̓i ut ſupͣ. Tanto rationabiliꝰ ē ꝙ aliꝗsamet: quanto magis nouit dilectionis cauſaꝫSꝫ cā quare pater amat filiū eſt qꝛ eſt aliquidſubſtātie eiꝰ: ⁊ hec eſt magis ſibi nota qͣꝫ filioqꝛ magis noſcit pr̄ hūc eē ſuū filiū qͣꝫ ecōuerſog magis pater diligit filium: qͣꝫ filius patrem.Tertio qꝛ maiorē ꝯiunctionē habet cū filio qͣꝫcū patre: ut pꝫ quarto qꝛ diuturnus amat filiūqͣꝫ patrē. Nā pr̄ ſtatim īcipit diligere filiū: patrē aūt poſt aliqd̓ tempꝰ. Dilectio aūt quantodiuturnior ē: tanto ſeruētio ⁊ fortior. Eccl̓. ix.Nō derelinquas amicū antiquū: nouus autēnō erit ſil̓is illi. Et ſic pꝫ prīa ꝟitas. Quantūad ẜaꝫ dico ẜm btm̄ Tho. vbi ſupͣ ⁊ ẜm ph̓mvbi ſupͣ: ꝙ ꝑ ſe loquēdo pater magis amādusē qͣꝫ mater. cōparādo eos ad inuicē ut pͥncipiaquedā naturalis originis. qꝛ pater ē pͥncipiuꝫꝑ modū agentis. mater vero per modū patiēgenit alicrtis ⁊ materiā miniſtrātis. Miniſtrat enī mr̄priē gente ⁊.materiā corporis informē. virtus aūt formatiua q̄ ē in ſemine patris: illā materiā informat⁊ diſponit illā ad forme intellectiue ſuſceptionē. Et iō pr̄ inquātū pater magis diligēdꝰ eſuum: qm̄lis ab initiō: vtqͣꝫ mr̄. Et pōt cōparari pater vni qui domumni. Et. c. iiij.formatā largiret̉. Et mr̄ vni ꝗ tibi daret materiā: ut lapides cemētū ⁊cͣ. Nō virtus generatiua in ſemine patris corpus humanū formatcū oībus organis ⁊ mēbris de materia illa ſāguinis quā miniſtrat mr̄. ⁊ ideo pr̄ dat domii. corpus formatū: mr̄ aūt materiā tm̄. iō maia regni ⁊ ſugis diligēdus eſt pater qͣꝫ mater. Pōt iamēqn̄qꝫ quedā ex quedā ex cōſequēti ratio diueruus dr̄ chatomilialum.ſitatis inter eos ſuboriri: ut bonitatis vel malitie: ꝙ qn̄qꝫ mater magis diligat̉: ⁊ qn̄qꝫ patergulare do⁊ qnqꝫ neuter: ut dicit ph̓us. viij. ethicoꝝ. Adquē intellectū beatus Ambroſius ait. ꝙ bonidomeſtice ſunt malis filijs preponēdi. Undeformalit̓ ita dicamꝰ. Si ꝗͥs patrē ſceleratum ⁊peſſimū haberet: matrē vero timētē deum tūcin dilectione preponēda ē mater patri. Si atpater bonus eſſet: mater vero inhoneſta: nulli dubiū ꝙ pr̄ preponēdus eſſet duplici ratiōetum ratiōe pͥncipij naturalis originis: tū rōebonitaus ⁊ virtutis. Si autē ambo mali cēnt