tū: neqꝫ lignū: pōt cui placet ſue boniatis dona ꝯcede̓: ſed deꝰ ē agēs illiminatū: nec ligatū: gͦ cui placet pōt ſue bonitatꝭ ⁊ gl̓ie dona cōcede. maior ē no. Mat. 20. Amice nō facio tibi iniuriā: tolle qd̓ tuū ē ⁊ vade: minor ē manifeſta: qm̄ deꝰ nec limatꝰ ē. īmo īfinitꝰ: nec ligatꝰ: imo nulli obligatꝰ ē: ⁊ ꝑ ꝯn̄s pōt gl̓iamſuā dare cui placer: qͣre ſi paulū apl̓m fecit: ⁊ n̄aliū: vocauit magdalenā: ⁊ nō te ꝗd inde: ſufficiat tibi: ꝙ plus qͣꝫ mercaris accepiſti. grandis gͦ dicētiuꝫ ſic ingͣtitudo: qͦre me nō fecit ſic⁊ ſic: tot diuitias dedit huic ⁊ nō mihi ⁊cͣ. Cogita pauliſꝑ qͣre te fecit aīal ⁊ nō lapidem: qͣrehoīem ⁊ nō aſinū ⁊ ſil̓ia. cui .n. deꝰ obligatuserat vt ſic vel ſic face̓t. ¶ 2º ꝓbat̉ ſic: qd̓ ex gr̄adat̉ ad libitū dari ⁊ donari pōt: ſꝫ vita et̓na datur ex gr̄a: gͦ ad libitū dari pōt: maior eſt notaMat. 20. An nō licꝫ mihi face̓ qd̓ volo: mīorpꝫ ꝑ Aug. ꝯͣ Pelagiū: gͦ ⁊cͣ. Et ꝯfirmat̉ teſtimonio Pauli ad Ro. 8. Exiſtimo inꝗt ꝙ n̄fuit ꝯdigne paſſiōes huiꝰ ſcl̓i ad futurā gl̓iamqͥ reuelabit̉ in nobis: gͦ gl̓ia dat̉ gͣtis. ſi daturgratꝭ: gͦ ad dantis ſtat arbitriū: gͦ ⁊cͣ. ¶ 3º heceadē ꝟitas ꝓbat̉ exº: ⁊ pͦ exº ph̓i. Sic̄ .n. maͣcū ſit vna in oībꝰ gnabilibꝰ ⁊ corruptibilibꝰ expͦ phͦ. nō pōt aſſignari rō: qͣre vna eius ꝑs ſutſub forma hoīs. alia ſub forma eꝗ: niſi diuinavolūtas. Sil̓r qͣre deꝰ hūc eligat: hūc reprobetnō ē alia rō niſi dīna volūtas. Audi Paul.loquētē de Eſau ⁊ Iacob: ad Ro. 9. Cū .n. īꝗt nondū nati fuiſſent: aut aliꝗd egiſſent boniaut mali: ſed ẜm electionē ꝓpoſitū dei mane̓tnō ex oꝑibꝰ: ſꝫ ex volūtate dictū ē ei .ſ. Iſaac:qꝛ maior ẜuiet minori ſic ſcriptū ē. Iacob ꝗdēdilexit. Eſau ꝟo odio hūit. h̓ ille. 2º ꝓbat̉ exartificiali: ⁊ hͦ ponit btūs Tho. ꝑte pͥma. q. 23dicēs. Sic̄ ad ꝯplemētū vniuerſi reꝝ diuerſigradꝰ reꝗͥrūt̉: qͣrū aliqͣ altū: aliqͣ īſimū tenēt gͣdū ī vniuerſo: ⁊ ob hͦ multa mala ꝑmittit deꝰ īvniuerſo: vt dictū ē in pͥma ꝑte huiꝰ ẜmōis ſicī toto hūano gnē̓ voluit deꝰ aliꝗbꝰ ſuā bonitatē on̄dē ſeu repn̄tare ꝑ modū miſericordie ꝑcēdo: ⁊ hos dr̄ p̄deſtinare. aliꝗbꝰ illā repn̄tareꝑ modū iuſticie puniēdo: ⁊ hos dr̄ reprobareSil̓r pōt dici ꝙ non pōt alia aſſignari rō: qͣreiſte lapis ſit ī ꝑte illa ꝑietis: ⁊ ille ī alia: niſi volūtas artificis ſit: ⁊ qͣre h̓ ſit p̄deſtinatꝰ: ille nōnalla ē alia rō niſi diuina volūtas. ad Ro. 9.Nō ē volētis neqꝫ currētis: ſꝫ dei miſerētis.¶ 3º hͦ pōt ꝓbari exº vitri. Sic̄ .n. nō pōt aliarō aſſignari: qͣre artifex ex eadē maſſa vitri hͦvas fecit ꝓ criſmate ſcō: vl̓ ad tenēdū vinū inmēſa regis. aliud ꝟo vas fecit ī ꝯtumeliā: ⁊ īhonorē: vt vrinale vel ſil̓e niſi volūtas mgr̄iSic nec ī ꝓpoſito qͣre deꝰ hūc eligat: hūc reprobet. nulla ē alia rō niſi dīna volūtas. qͣre ⁊cͣ. ⁊ſic pꝫ pͥma hꝰ ꝯcl̓onis ꝟitas. ¶ 2ª ꝟi. ē ſi aliqͣ p̄n̄t eē euidētia ſigna p̄deſtinatōis ⁊ reprobatōis. Breuit̓ dico ꝙ ſic̄ de ꝯdigno nulla eſtalia cā p̄deſtinatiōis aut reprobationis niſi diuina volūtas: ſic nec de ꝯdigno ſūt aliqͣ hmōiſigna. Nullū .n. ē ꝯdignū on̄ſiuū ſignū p̄deſtinatōis aut reprobatiōis. ſꝫ de ꝯgruo dico ꝙpn̄t eē ſigna ꝓbabilia quedā. Quattuor .n. ſigna Alex de ales de p̄deſtinatōe ſcōꝝ int̓ cet̓aponit. Primū ſigᵐ dr̄ preꝑantis. 2ᵐ ſignū diꝯfirmātis. 3ᵐ ſignū dr̄ approbātꝭ. 4ᵐ ſignuꝫdr̄ ſtabiliētis. ¶ Accipe pͥmū ſignū qd̓ dr̄ preꝑantꝭ. nā gl̓oſus deꝰ cū oīa vl̓r diligat. pͣs. Nhil odiſti eoꝝ q̄ feciſti. hīc ē ꝙ pͥmo ⁊ pͥncipaliter gr̄am ſuā oībꝰ cōicādum parat: tā bono qͣꝫmalo: tā iuſto qͣꝫ īpio. Mat. 5. Solē ſuū oririfacit ſuꝑ bonos ⁊ malos. ¶ 2ᵐ ſignū dr̄ cōfirmātꝭ: qm̄ cōicata gr̄a gͣtis data vl̓ iter oībꝰ tūcbn̄ illa vtētibꝰ ꝯfirmat illaꝫ ⁊ auget. Male āvtentibꝰ nec ꝯfirmat nec auget: īmo paulatidecreſcit. Sap. 12. c. Odio ſūt deo īpiꝰ ⁊ īpietas eſꝰ C3ᵐ ſignū dr̄ approbātis: qm̄ cernēsdeus hunc gr̄a gratis data ⁊ aucta ꝑſeuerant̉bn̄ vti illā bn̄ approbat ad vite et̓ne meritū: ⁊ſūme hunc talē amat. alteꝝ ꝟo male vtētē eaipſa gr̄a ⁊ ꝑſeuerant̉ n̄ approbat eā: nec amatSap. 12. vt. sͣ. ¶ Quartū ſigᵐ dr̄ ſtabiliētis:qm̄ deꝰ videns hūc ꝑſeuerātē ī mente ſua firmat illi dare vitā eternā. Huic ꝟo in malo ꝑſeueranti ꝓponit firmit̉ dare penā eternā. p̄sRetribuet mihi dn̄s ẜm iuſticiā meā ⁊ ẜꝫ puritatē manuū meaꝝ retribuet mihi. Et ꝓuerx. O pꝰ iuſti ad vitā: fructꝰ āt īpij ad pctm̄. qͣre⁊cͣ. ⁊ ſic pꝫ 2ª ꝟitas. ¶ 3ª ꝟi. ē an̄ ꝑ hͦ ꝙ deushūc eligit. illū ꝟo reprobat. ſit apd̓ deū ꝑſonarū acceptio. ⁊ certe apparet ꝙ ſic. Audi apl̓mad ro. 9. Cui vult īꝗt miſet̉: ⁊ quē vult īduātſnīa iſta clara ē. Abſit hͦ aīa vt ꝑtialē deū dicamꝰ. Nō .n. ītelligēdū ē vt deꝰ ita quēqꝫ īduret qͣſi peccare cogat. ſꝫ tm̄ qꝛ ꝗbuſdā pctōribꝰmiẜicordiā iuſtificatōis ſue nō largit̉: īduraredr̄. nō qꝛ cōpellat vt peccent: ⁊ eoꝝ miẜet̉ ꝗbgr̄aꝫ nō eē p̄bēdā eꝗtate occultiſſima: ⁊ ab humāis ſēſibꝰ remotiſſima iudicat. Propiea ē
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten