p̄deſtiatōis ſubtilē inueſtigationē. Scē pͥdeſtinationis poſſibilem ruinationē.¶ De diuīa ꝓuidētia ¶ Cōſideratio pͥma.Ancte p̄deſtīatōiſ pͥº an̄cedēte p̄uiſionē videamꝰ. Ubi tres ꝯcl̓o. ſaciamꝰPª ꝯcl̓o ē iſta. Tāta ē cūctoꝝ creatoꝝ ſūmi dei diligēs cura vt nihil dari poſſit:aut īuēiri ꝙ ſua ꝓuidēª n̄ regat̉ ⁊ gubernet̉12 ꝯº ē iſta Oīa mala: vt guerre: peſtilē⁊cͣ. dīna ꝓuidēª euēiūt. Etſi ill̓ ꝑticl̓arit̓ nō ꝓuidet: n̄ tn̄ dicēdꝰ ē male ſeculū gubernar̄. :ꝯcl̓o ē iſta. Etſi ꝯͣcta dīna ꝓuidēª gub̓nēt̉ nētn̄ īcōſonū ſi aliqͣ dicāt̉ a cau ⁊ a fortūa ꝯtīge̓.Ꝙ cūcta dīna ꝓuidēª gubernant̉:ꝯcl̓o pͥTcipe pͥmaꝫ ꝯclu. ⁊cͣ: vt sͣ. Pro cꝯcl̓onis d̓clarōeᶠ treſīꝗramꝰ ꝟi. Pē. Quidē ꝓuidēª dei. 2ª. Qūo d̓ꝰcūctꝭ rebꝰ ꝓuidē ītelligat̉. 3ª ꝟi. Quo dīnaꝓuidēª dr̄ adīpleri. Accipe pͥmā .ſ. ꝗd ē ꝓuidēª dei. Dico ẜꝫ Boe. ī. 4. de ꝯſo. Prouidēª ē illa ipſa dina rō ī ſūmo oīuꝫ pͥncipe ꝯſtituta: qͥ cūcta diſpōit. Quā diffinitiōeꝫ btūsTho. ī ſū. ꝯͣ gētiles declarāº diffinitionē fatia Boctio datā: ſie expōit dicēs. Ordīaº reꝝī finē ẜꝫ ꝙ ē ī mēte dina nōdū rebꝰ ip̄ſſa ꝓuidēª ē. ẜm ꝟo ꝙ ē explicata ī rebꝰ fatū dr̄. EtDama. li. ij. c. xliij. Prouidēª īꝗt ē volūtasdci ꝑꝑ quā oīa q̄ſt ꝯuēiētē d̓ductionē ſuſcipiunt. Et aug. lxxxiij. q. 4. ait. Prouidēª ē lexct̓na īcōmutabilit̓ manēs: qͥ in oīa mutabiliapulcherria gub̓natiōe moderāt̉. Et Boe. vts. Dcꝰ īꝗt ex alta ꝓuidēᵉ ſpecl̓atōe r̄ſpic̄: ⁊ ꝗcꝗd vnicuiqꝫ ꝯuēiat cogͦſcit̉. ⁊ qͣ cōuc̄ire nouitaccōmodat. Qūo h̓ ſiāt: ⁊ qūo dīna rō ⁊cͣ.Qūo dīna rō res ordīet ī finē: on̄di Breg.li. xij. moꝝ ſr̄ illo ꝟbo Iob. xiij. Cōſtituiſtiī mīos eiꝰ: ꝗ p̄teriri nō poter̄t dicēs. Nulla qͣī hͦ mūdo hoībꝰ ſiūt abſqꝫ oīpotētis dei occulto iudiº euēiūt. Nā cūcta deꝰ ſecutura p̄ſciensan̄ ſecl̓a: decreuit qͣlit̓ ꝑ ſecl̓a diſpōant̉. Statutū ꝗppe qͣꝫᵐ hūc mūdi ꝓſꝑitas ſeqͣt̉: l̓qͣꝫᵐ aduerſitas feriat: ne elcōs eiꝰ: aut īmoderata ꝓſꝑitas eleuet: aut nimia aduēſitas gͣuet. Statutū qͦꝫ ē qͣꝫᵐ ī ipſa vita mortali tꝑal̓r viuat.⁊cͣ. h̓ illc: In̄ dn̄s ait Mat. vj. Iic ſolliciti ſitis aīe vr̄e ꝗd māducetꝭ: aut corꝑi vr̄o ꝗd īduamini. None plꝰ corpꝰ qͣꝫ eſca ⁊ īfra. Reſpicite volatiliaceli: qm̄ n̄ ſerūt neqꝫ nent. ⁊ tn d̓paſcit illa. Ex ꝗbꝰ apꝑet ꝙ oīa dīna ꝓuidētiagubernēt̉: ſiueſi neēª ſiue ꝯtīgēª: ſiue naͣliaſiue libera: ſiue bōa ſiue mala: ſiue caſualia fiue fortuita. Sap. xiiij. Tu āt pr̄ oīa gub̓nasprudēª. ⁊ Hier̄. x. Qui fec̄ iꝗt terrā ī fortitudine ſua preꝑat orbē in ſapīa ſua: ⁊ extēdit celos prudēª ſua. Ad vocē ſuā dat ml̓:itudinēaqͣꝝ ī celo ⁊ eleuat nebulas ab extrēitatibꝰ t̓refuigura ī pluuiā fec̄: ⁊ educ̄ vētos de theſaurꝭſuiſ. h̓ ihi. In̄ aug. li. 8. 3. q. ait. Sūmo d̓o cūcta bn̄ admīſtrāte: q̄ ſcc̄ nil īordīatū ī vniuerſo: nil īiuſtū ē: ſiue ſciētibꝰ nob̓ ſiue neſciētioꝰqͣr̄ ⁊c̄. E ſic pꝫ pͥª ꝟi. Fª ꝟi. ē qūo deꝰ oībꝰrebꝰ ꝓuidē ītelligat̉. Pro cꝰ declarōe noͣndūpͥº ẜm. b. tho. i. ꝑte ſūᵉ. q. xxij. ꝙ oē bonū qd̓ī rebꝰ creatis ē creatū ⁊ finitū ē. Tale āt ē duplex .ſ. bonū ẜm ſubāꝫ: ⁊ bonū ordīs. Bonūẜꝫ ſubāꝫ ē ꝙ deꝰ creatiſ bōitatē īpreſſit: Ben̄.pͥº. Uidit cūcta qͣ fecerat ⁊ erāt valde bōa .ſ.ẜꝫ ſubām. Bonū ordīs ē ꝙ oīa creata ad bonū finē ordīauit. nō .n. ſuffice̓t vt bōa oīa creaſſet ẜm ſubāꝫ niſi ēt ad boᵐ finē ordīaſſꝫio noͣndū ẜm cūdē ibidē: ⁊ vt ēt ꝓbat. xiiij. ꝙar. v. ꝙ deꝰ ē cā reꝝ ꝑ ītellectū. vn̄ ī hͦ dr̄i noſtrū ſcir a ſcia d̓i: qm̄ ſcia nr̄a cāt̉ a rebꝰ: ⁊ ſcīadei ē cā reꝝ. Si gͦ deꝰ res ꝑ ītellectū cāt ncc̄e ēvt ordo reꝝ ī fīe ſit ītellcm̄ dei pexn̄s. h̓ āt ordo reꝝ ī finē vt ē ītellcm̄ dn̄o pexn̄s ꝓuidētiadr̄. ⁊ ſic ꝓuidēª ē ꝑs prudēᵉ: cꝰ ē ꝓpͥuꝫ ordīaialiqͣ ī finē: vt ēt dic̄ ph̓s. vj. ethi. ¶ 3º noͣndūẜm eūdē ꝙ ordīare aliqͣ ī finē cōtīgit duplicit̓vnoº qꝛ talia ordināt̉ in ſinē ſui ipſiꝰ. ⁊ hͦ mōhō dr̄ prudēs ꝗ ſuos actꝰ recte ordīat ad fineꝫvite ſue. ⁊ hoc mō nulla ē ī deo ꝓuidēⁱ l̓ prudētia: qꝛ nihil ē ī deo ordīabile ī finē: īmo oīsordīant̉ ī ipſū: cū ſit vltimꝰ oīuꝫ ſinis. Alioˢdicūt̉ ordīari ī finē reſpcū ſibi ſubditoꝝ: vt ſemilia: regͣ l̓ ciuitates. ⁊ ſic pr̄ filios ⁊ faliā caſtigādo: docēdo monēdo dirigēs ī ſinē bodr̄ prudēſ. Sil̓r dn̄i iuſte ⁊ ſcē ī tiore dn̄i ppl̓igubernātes prudētes dicūt̉. Mat. 24. F idelẜuꝰ ⁊ prudēſ quē ꝯſtituit dn̄s ſr̄ fāiliā ſuā. Ethͦ mō dr̄ eē ī deo ꝓuidēª: qꝛ p̄dicatiōibꝰ lectōnibꝰ: iſuirarōibꝰ: caſtigatiōibꝰ ⁊ filibꝰ poīcsdirigit ī finē. Et ſic pꝫ ẜa ꝟi. ¶ 3ª ꝟi. ē qūodina ꝓuidēª dr̄ adīpleri. Ad hͦ dico ẜꝫ cūdēꝙ lꝫ diſpō reꝝ ī fine ſit a deo: tn̄ execuº illiusdiſpōniſ ⁊ ordīs ē a r̄bꝰ creatꝭ. nā lꝫ deꝰ ꝗbuſdā cauẜ ẜm tutē ꝓducēdi qͦ ſdā effectꝰ d̓derit. tn̄ cū ī ſuo ītellcū hēat rōnē ēt mīmoꝝ qͥ fiunt: ncc̄e ē ꝙ ordinē illoꝝ effectuū ī ſua rōehūerit. ⁊ ſic n̄ ſolū res. ſꝫ ēt ordo iſpaꝝ ī fine