irmitate. Apoc̄. pͥ. Lauit nos a peccatis nr̄isin ſanguine ſuo. Iacebat gͦ. ml̓titudo .ſ. patrūſcōꝝ languētiū ꝓpter longā morā incarnatioretnis cecoꝝ: ꝓpter carētiā veri luminis aridoꝝꝓpter defectu veri amoris expectantiū aqͣ mode cetū .i. miſſionē eterni ꝟbi in carnē. In quibꝰſacratiſſimis verbis tres de noua ⁊ veteri lege cōfiderationes faciamus. vꝫ.Antique ⁊ noue legis neceſſitatē.Ben̄Antique ⁊ noue legis vtilitatem.eterniAntique ⁊ noue legis terminabilitatē.¶ De neceſſitate noue ⁊ antique legis Cōfideratio prinia.Rimo antique ⁊ noue legis neceſſitao Ote videamꝰ. vbi tres cōcl̓ones ſubiūgamꝰ. vꝫ. Prīa ꝯcl̓o ē iſta. Ronadili de cā gl̓ioſus deus qui fruſtra nihil agit:ſacr̄a antique legis ꝯſtituit ⁊ ordīauit. Scd̓acōcl̓o eſt iſta. Lꝫ ſacramenta antique legis exrōnabili cā fuerunt inſtituta: nō tn̄ oī temporefnerunt neceſſaria. ¶ Tertia cōcl̓o eſt iſta. Etſi lex ſcripta fuerit noue legis fuguratiua nontn̄ omnia noua ſacramenta in veteri lege fuerunt demonſtrata.¶ Quare ſacr̄a fuerūt īſtituta. Cōcl̓o pͥma.Tcipe pͥmā ꝯcl̓onē ⁊cͣ. vt. sͣ. vbi tresinꝗramꝰ ꝟitates. vꝫ. Prima ꝟi. ēiſta. Quare deꝰ ſacr̄a antiqͥ legis inſtituit. Scd̓a ē iſta. Quare ſacr̄a noue legis ſuperadiūxit. Tertia ꝟi. ē iſta. An ſacr̄a antiqͥlegis ad totū ppl̓m ſe extēderēt an̄ ad aliqͣs ꝑſonas ſpāles tm̄. ¶ Quātū ad pͥma ꝟitatemdico ẜm btm̄ Tho. pͥª ẜc. q. cij. ꝙ inſtitutōiscā ſacr̄oꝝ antique legis fuit duplex .ſ. ordīatiopopuli in dīnū cultū: ⁊ remotio ab idolatria pͥma rō ē moralis. ſcd̓a lr̄alis. Et addat̉ tertiarō .ſ. vt eſſent figura myſterioꝝ xp̄i. ⁊ dr̄ rō figuralis. Tres gͦ ſunt rōnes quare ſacr̄a antiq̄legis inſtituta ſūt .ſ. rō moralis. rō litteralis: ⁊tertia dr̄ rō figuralis. ¶ Prima rō dr̄ moralis: vt .ſ. ppl̓s in dīnū cultū ordinaret̉. Namcū oīs hō in vita de cōi lege ſit ad malū magisqͣꝫ ad bonuꝫ maxime inclinatꝰ: vt in ꝓhemiodecretoꝝ. ⁊. 21. q. i. c. oīs etas. ⁊ in autētica demonachis. §. ſi quis igit̉. col. i. Neceſſe eratvt homo per aliquid iuuaret̉: ⁊ ad deū amandū ⁊ colendū induceret̉: hoc aūt recte ſcm̄ fuitper illa ſenſibilia ſigna ⁊ ſacr̄a. qm̄ excitabant̉ de quo īper illa ad ſeruorē ⁊ deuotionē. ⁊ per ꝯn̄s addīnā dilectionē. quare ⁊cͣ. ¶ Scd̓a rō ē litteraīt talia ſacramēta: vt ppl̓siqͣꝫ fideliſſimus diſtingueam pͥmꝰ patriarcha. ⁊ pria dn̄o vocatus ⁊ ſeparatꝰ:exiens. pͥmus a dn̄o circūciſionis ſignū accepit. Ad Ro. 4. Signū accepit circūciſionē: ſignaculū iuſticie fidei: qd̓ ⁊tradidit iudeis omnibꝰ in ſignū vere fidei. Etrit pactū in carne veſtra in feduscircūciſio die octaua. qꝛ an̄tenellus erat: nec quaſiat̉: īmo nec aīalia anteNec vltra octauū diemaliꝗ ſignū circūciſionismuliereſ circūcidebāt̉uantū ad culpā ⁊ reatuma viro ⁊ nō a muliere d̓ī efficiens in generatiōeīminiſtrat. Sꝫ qualiteriui in ſcripto nr̄o ſuꝑ ẜodata ē in remediū peccau. ⁊ per ꝯn̄s ille a qͥ ortūbuit circūcidi. ⁊ hic fuuralia ſacrificia purga.i. Offerebant̉ enī. 14.2. Sil̓r ⁊ alia ſacr̄a ſuaꝫit. quare ⁊cͣ. ¶ 3ª ratioa cnī ſūt talia. ſacramētau xp̄i p̄figurarēt. Namiximꝰ: ablutionē corrue fiendā per xp̄m figuilus dicit xp̄m miniſtrūtiō cū terminata iam fittra de bapiiſ. c. 3. §. adid aūt taliter rn̄demusni ſucceſſit. Abſit enī vtincidamꝰ. que perperāāgelio: ⁊ circūciſionē cūin ẜꝫ apoſtolū dicētē addimi xp̄s: nihil vobis ꝓſa pͥma ī capl̓o. trāſlatoic̄ ſic glo. Quidā hebreiegē tn̄ ſeruare volebantcuſtodiri: ⁊ circūciſionemdie ad litterā ſeruari nonniliter de alijs ſacr̄is vnūcp̄i figurabat: vt eſus agnitada ſcā clare dicemꝰ. Et ſicpatet pͥma ꝟitas. ¶ Quantū ad ẜam ꝟitateꝫdico ꝙ mgr̄ ſnīaꝝ. in. 4. di. i. in. c. triplici au
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten