Smo octauꝰqd̓ potuit: ⁊ diſpoſuerit quātū valuit: qꝛ ſine fide īpoſſibile ē placere deo ¶ Scd̓o reꝗͥrit̉ firma ſpes: vt .ſ. ſꝑet ꝙ nullū ſit adeo graue peccatū qd̓ mīa dei deleri nō poſſit. Augu. Quigaudet inꝗt in ſpe tenebit ⁊ rē. ꝗ aūt ſpem nōhabet ad re ꝑuenire nō pōt. Tertio requirit̉ardens amor. vt .ſ. peniteat amore dei: ⁊ nontimore pene aūt affiictiōis. Ex ꝗbꝰ poſtea aīahāc ꝯcl̓onē collige ꝙ ſi oīum nr̄m mēbra ꝟterent̉ in culpis: ſil̓r ⁊ maris arena ⁊ ſtelle celi⁊ arboꝝ frōdes: ⁊ lapilli terre: ⁊ oīa ſil̓r mineralia: ⁊ tu aīa tribꝰ illis ꝯditiōibꝰ humiliterdn̄o mīam ⁊ veniā poſtules: tm̄ gratioſus ⁊benignꝰ ē: ꝙ oīa ſolo illo actu pctā relaxabit.nec vltra illoꝝ memorabit̉: vt notant aucͣtes.Ezech̓. 18. sͣ. in pͥma ꝟitate pͥme ꝯſideratōisO gratioſus ⁊ exuiſceratꝰ amo̓ ⁊cͣ. Ad argumenta aūt in oppoſitū dico ꝙ dolere de pctīsdupliciter cōtingit. vno mo: qꝛ inde ſeꝗt̉ penalis leſio: ⁊ ꝓprie nature detrimētū alio mōqꝛ ꝯſiderat̉ offenſa dei: ⁊ dīne iuſtitie rectitudo ¶ Primo intelligūt̉ argumēta in oppoſitū facta. Nā dolēt iniqui: dolentqꝫ dānati depctīs. nō ꝓpter dei offenſam: ſꝫ ꝓpter penaseoꝝ. De pctō āt in ſpm̄ ſcm̄ dico ꝙ ꝓprie talepctm̄ finalis īpenitētia ē. Et hoc veꝝ ē nō dimitti: nec facit ad ꝓpoſitū. qꝛ final̓r īpenitentes nō dicūt ſuā culpā: qd̓ ad mīam cōſequendā de neceſſitate requirit̉. Sꝫ ſi quis de pctīsdolet. qꝛ .ſ. incurrit dīnā oſſenſam ꝓculdubionulla eſt tā grauis culpa que per pnīam ⁊ deimīam nō deleat̉ quare ⁊cͣ. Et h̓ ſufficiant propreſenti concluſione.Tcipe tertiā ꝯcl̓onē. vꝫ. Nō tm̄ pctāꝓpͥa pn̄t pnīa lauari. ſꝫ ex charitate ētaliēa purgari. Ad cꝰ declaratōeꝫ tresinꝗramꝰ ꝟitates. ¶ Prīa ꝟi. ē iſta. vtꝝ pnīaſit pͥma ꝟtutū ¶ Scd̓a ꝟi. ē vtꝝ pnīa ſit fundamētū oīuꝫ ꝟtutū ¶ Tertia ꝟi. ē vtꝝ ex charitate vnꝰ ꝓ alio poſſit pnīaꝫ face̓ ¶ Ꝙtū ad pͥmā ꝟi. dico ẜm btm̄ Tho. in. 4. di. 14. ꝙ virtutes oēs ſil̓ infudit̉ q̄ntū ad habitus. Sed ꝙvna dicat̉ prior alt̓a hͦ ē ẜꝫ ordinē ꝯſideratū inearuꝫ actibꝰ cū āt ꝑ actꝰ ipſaꝝ ꝟtutū nō tendatin deū oꝫ ordinē ꝯſiderari ẜm ordinē eoꝝ qͣ īmotu ſūt. Motū aū volūtatis cuiuſmōi ē motus ꝟtutū moraliū p̄cedit motꝰ cognitiōis. qꝛappetibile imaginatū vl̓ ītellectū mouet appetitū: vt dr̄ in tertio de aīa. Et iterum extimatio eſt poſſibilitatis: qꝛ electio que eſt pͥncipa-Os BmoGodluꝰ 8ºlis motus virtutis non ſit de impoſſibili extīmatio. Motus autem appetitus in duobꝰ cōſiſtit .ſ. in fuga mali: ⁊ ꝓſecutione boni. Hecaūt duo diuerſimode ordinant̉. qn̄qꝫ enī quisfugit malū ꝓpter deſideriū boni. qn̄qꝫ autemecōtra. Et hic motus ē vt plurimū in reuerſione pctōris ad deū ꝑ pnīam. Et ꝑꝑ hoc motusfidei p̄cedit motū pnīe: qꝛ accedētē ad deū ocredere. ad Hebre. xi. Et iteꝝ motꝰ ſpei cōiūctus motui timoris ꝑ quē fit extimatio d̓ poſſibilitate venie cōſequēde. Et iō dicit Breg. ꝙpenitēs mouet̉ inter ſpeꝫ ⁊ timorē: deinde vtin pluribꝰ ſeꝗt̉ motꝰ pnīe: ⁊ deinde motꝰ charitatis ⁊ aliaꝝ ꝟtutū ꝑ ordinē. Qn̄qꝫ ēt mo.tus amoris motū pnīe p̄cedit: ſꝫ ille amor nonē charitatis. qꝛ charitas nō recuperat̉ niſi perꝯtritionē de pctīs p̄cedētibꝰ: qͥ ē motꝰ pnīe ꝟtutis. Et ẜm hoc dicendū ꝙ pnīa pͥor eſt quibuſdā .ſ. charitate ⁊ ſequētibꝰ ipſā ⁊ poſterioralijs .ſ. fide ⁊ ſpe. hec beatus Tho. ad lrām.¶ Ꝙtū ad ẜaꝫ ꝟitatē dico ꝙ fūdamētū in ſpiritualibꝰ dr̄ ad ſimilitudine in tēporalibꝰ ſiuein corporalibꝰ. Corꝑale aūt fundamētū duashꝫ ꝓprietates. pͥma ē ꝙ ipſū ē pͥma ꝑs edificialia ē ꝙ per fundamētū totū edifciū ſuſtentat̉Sil̓r dicit̉ in ſpūalibꝰ: ꝙ aliquid pōt dici fundamētū: aut rōne pͥoritatis: aut rōne ſuſtentationis vel cōſecutionis alioꝝ aut rone vtriuſqꝫ. Si rōne pͥoritatis. ⁊ hͦ duplicit̓: aut qͣꝫtuꝫad diſciplinā ſpūaliū: aut qͣꝫtū ad vitam ſpūalēSi qͣꝫtū ad diſciplinā ſpūaliū: ſic illa que pͥmooccurrūt docenda in fide xp̄iana dicūt fundamentū ¶ Quātū vero ad vitam ſpūalē: ſic fides dr̄ ſimpliciter fūdamentū primū: ⁊ pnīa ⁊timor in genere eoꝝ qͥ ad fugā mali ꝑtinēt. Etcharitas qͣꝫtū ad ꝓfectionē boni ē pͥmū fūdamētū. ad Eph̓. 4. In charitate radicati ⁊ fundati. Si autem cōſiderat̉ fundamētū qͣꝫtū adrationē ſuſtētatiōis: tūc in ꝓſperis humilitaserit fundamētū. in aduerſis ꝟo fortitudo. Inrecedendo a malo dixi ꝙ timor ⁊ pnīa ſūt ſundamentū: ſꝫ diuerſimode. qm̄ timor eſt primūfundamentū in iſto genere: qd̓ ē recede̓ a malo. Sꝫ pnīa ē pͥmū fundamentū qͣꝫtū ad hancſpēm que ē recedere a malo. Et io timor precedit etiā penitentiā: ſicut pͥncipia generis precedūt principia ſpeciei. qͣre ⁊cͣ. Hec ẜm btm̄Tho. vbi. s. ¶ Quantū ad tertiā itatē dicoꝙ tanta eſt benignitas dei ꝙ qn̄ vnꝰ nō poteſtpnīam facere de ſuis pctīs: ſi erit aliquis qui
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten