Syio ſephͦ. Si talis erit finis ⁊ tale iudiciū: vbi extrēagaudij luctꝰ occupat: nūꝗd p̄ſerēda ſūt in hͦ ſeculo mala bonis. Audi Gre. ī ol̓ia. Sꝫ nosvolumꝰ gaudere cū ſcīs: ⁊ tribulatiōes mūdinolumꝰ ſuſtinere cū ill̓. Qui enim ſctōs martyres vel inqͣꝫtū potuerit: noluerit imitari: adeoꝝ btītudinē n̄ potit ꝑuēire. Sic enī ⁊ apl̓usPaulꝰ p̄dicat. d. Nō coronabit̉ niſi ꝗ legitīecertauerit: h̓ ille. O pr̄ ambro. ⁊ ꝗs ē ꝗ poſſitbtōꝝ martyrū veſtigia ſeꝗ: ꝗ inqͣꝫ tā fortꝭ: taꝫaīoſus: tā ſollers. Audi Hiero. ī epl̓a. Nullꝰ labor durꝰ: nullū tp̄s lōgū videri dꝫ: gͦ gl̓iaei̓nitatꝭ acꝗ̄rit̉. Audi Criſo. ſuꝑ Math̓. Siꝗs viā laborioſā exiſtimat ſue deſidie ē accuſator. Si eniꝫ pelagi fluctꝰ nautꝭ: ſi tēpeſtates:hiemes: agricol̓: ſi vulnera cedeſqꝫ militibꝰ ſigrauiſſimi ictꝰ: plageqꝫ pugilibꝰ leues vidēt̉⁊ tollerabiles ſt̓: ꝑꝑ ſpē tꝑaliū ac ꝑcūtiū comodoꝝ: ml̓tomagꝭ cūcelū p̄parar̄ ī pͥmiū nihil exp̄ſeniibꝰ aſꝑitatibꝰ dēat ſentire. Maxīe labores mitigat: ī benignū venire finē: ne aſpiciatꝙ via aſꝑa ē: ſꝫ qͥ ducit: nec aliā qꝛ lata: ſꝫ vbideſinit ⁊c̄. Et h̓ ſufficiāt qͣꝫtū ad pͥmā veritatēīmētis ſeꝘtū ad ẜaꝫ ve. vbi querit̉ an aīe ſuis poſtiudiciū reunite corꝑibꝰ: maiorē qͣꝫ an̄ gl̓iaꝫ hēant. Dico ẜm dn̄m Bona. ī. 4. di. 49. ꝙ cūbtīiudo aīarū qͥddā ſit gaudiū ꝑ eēntiā ꝙ quadrupl̓r pōt ītelligi ī btīs tūc tꝑis gaudiū augmētari p: qꝛ aut de maiori bono gaudebūt autqꝛ ex maiori hītu ⁊ effectu: aut qꝛ d̓ pl̓ibꝰ gaudebūt: aut qꝛ intēſiori actu ⁊ eodē̄ hītu. Dicitſic. Scī ꝑꝑ eoꝝ vnionē ad corpꝰ nō magꝭ gaudebūt. pͦ mō qꝛ maiori non pn̄t gaudere bonobtī tā in aīa ſolū qꝫ ī aīa ⁊ corꝑe ſil̓: qꝛ vtroqꝫmō īfinito bono gaudēt: ⁊ vnū infinitū nō ēmaiꝰ alt̓o. ſil̓r nec v̓o mō. nā gr̄a hītꝰ ē aīe. Etcū idē ſit hītus aīe ſeꝑate ⁊ corꝑi vnite ẜꝫ taleꝫhītū nō ē gaudiū maiꝰ. Si ꝟo gaudiū maiu3º mō ītelligat̉ ſic magꝭ gaudebit: qꝛ de pl̓ibꝰqꝛ de gl̓ia ꝓpͥi corꝑis ⁊ oīuꝫ btōꝝ corpoꝝ: ſil̓r.⁊ 4º mō magꝭ gaudebit. Nā cū aīa ſeꝑata ſꝑappetat ſuo vniri corꝑi: vt dic̄ Aug. Ꝙ appetitu inꝗt corꝑis retardat̉: ne tota ītentōe feratī ſūmiū bonū: ⁊ tal̓ retardatio ſit īꝑfectior quedā: ⁊ oē īperſeciū ad ſuū ꝑfectū reducat̉: nec̄eē vt cū fuerit vnita corꝑi ītenſiꝰ gaudeat eodēhītu manēte qͦ pͥꝰ. Et huiꝰ ſnīe ēt ē btūſ Tho.ī. 4. di. 49. Nō enī hītus gr̄e auget̉: ſꝫ ī vnion aīe ad corpꝰ oē īpediēs aīam remouet̉: ⁊ita intenſiori actu gaudēt eodē hītu manēte q̄Cl. 6pͥus. Sꝫ dic queſo vn̄ hꝫ ortū gl̓ia corpoꝝ btōrū an̄ a ſeipſis: an ab aīa: Dicit dn̄s Bona.vbi .sͣ. ꝙ gl̓ia btōꝝ corpoꝝ in ſuis dotibꝰ cōſiſtit qͣs dn̄s ill̓ largit̉. Un̄ ſi ꝑ poſſibile aīa acorꝑe ſepararet̉. adhuc corpꝰ illud lucidū: agile īpaſſibile ⁊ īmortale eēt. Perficiunt̉ tn̄ illedotes ꝑ aīam in ip̄m corpꝰ: vn̄ ſicut in pn̄ti vita aīa in corpꝰ influit: ꝑ quā influentiā corpcoloratiꝰ ē durabilius ꝟtuoſiꝰ ⁊ agilius qͣꝫ ſitcū ab eo aīa ſeparat̉: ſic ⁊ in ꝓpoſito aīa gl̓oſainfluēs in corpꝰ: oēs illas dotes ꝑficiet. Et ꝑꝯn̄s ſi ꝑ poſſibile corpꝰ eēt ſeparatū: ſuas haberet dotes: ſed nō ita ꝑſcete cū aīa illi vnita ēqͣre ⁊c̄. ¶ Ꝙtū ad tertiā veritatē dico ꝙ ſi habet̉ reſpectus ad obiectū beatificū: ſic nō ſuntdiuerſi beatitudiuis gradꝰ. Acceperūt enimoēs in via laborātes ſingulos denarios. mathei. 20. Sed qͣꝫtū ad ſubiecta btītudinis: bn̄ſunt diuerſi gradꝰ. Unūqd̓qꝫ enī ẜm ꝙ pergr̄aꝫ ⁊ lumē gl̓e ē magꝭ diſpoſitū: tāro ꝑfectigl̓iaꝫ ſuſcipit. ⁊ hͦ ī nuitdn̄s cuꝫ ait. In domopr̄is. m. m. m.ſ. Et h̓ ſufficiāt ad pn̄tē ꝯcl̓ocꝫDe innouatiōe oīum creaturaꝝ. ¶ Cōclu. 3.Cccipe t̓tiā ꝯcl̓onē vꝫ. Ultīmo extremi iudicij fine dato: ſicut cunctoꝝ fuitcreatoꝝ facta ꝑfecta purgatio: ita poſttudicium erit oīum congrua facta innouatiovōi tres inquiramus ve. vꝫ. Prima veritasSi eſt aliqua rō on̄ſiua ꝙ mundꝰ pꝰ indiciū d̓beat innouari. Scd̓a veritas ē iſta: an in taliinnouatione corpoꝝ ſuperccleſtiū motꝰ ceſſabit. Tertia veritas ē iſta: an plāte ⁊ aīalia bruta debeant innouari. ¶ Ꝙtū ad pͥmam veri.ꝙ mundi debeat poſt iudiciū fieri īnouatio p̄tꝓbari auctoritate rōe ⁊ exēplo. ¶ Auc̄tate ſicAudi Iſa. 65. c. Ecce ego creocelos nouos:⁊ nouā terrā ⁊ nō erunt in memoriā pͥora ⁊c̄.Audi ⁊ Io. apoc̄. 21. Uidi celum nouum: ett̓rā nouā. pͥmū enī celū: ⁊ tra pͥma abijt: ⁊ mare iā nō eſt ⁊c̄. Scd̓o rōne breuit̓ ſic. Nā cū ꝓpter hoīem fcāſūt. vt .ſ. hoī famularent̉. congruū eſt: vt hoīe inuocato: oīa ſimilit̓ ei famulantia innouent̉. Sed hoc vt dicit btūs Tho.in. 4. di. 49. non intelligit̉ qͣꝫtum ad ſb̓am ſꝫqͣꝫtum ad qͣlitatē ⁊ operationē: qm̄ terra erit ſꝫcut criſtallus: aer clarior: ignis ⁊ aqͣ puriores⁊c̄. Et hoc tm̄ ẜm beneplacitum dīne voluntatꝭ que oīa innouabit ad cuiuſdā hoīs glorieꝑfectionē. ¶ Terto pꝫ hec ve. exēplo: hm̄ ſiut dn̄i terrraꝝ qͣꝫto fiunt in maiori ſtatu tāto