Druckschrift 
Quadragesimale de floribus sapientiae
Einzelbild herunterladen
 

tum beniuolū faciamꝰ. Et modū oſtēdit dicens. A noſtra ꝑſona inꝗt beniuolētiaꝫ ꝯͣhemꝰ .i. ī vnū fiemꝰ: ſi nr̄m officiū .i. qd̓ fecerimꝰ ſine arrogātia .i. ſine ſuꝑbia laudabimusaut in publicā qͣles .i. vtiles fuerimꝰ: aut inparētes: aut in amicos: aut ī eos audiūt aliꝗd reſcramꝰ. hec oīa ad ipſaꝫ de quaagit̉ fint accōmodata .i. ad ꝓpoſitū nr̄m comode adaptata. Itē ſi nr̄a incōmoda referamusinopiā: ſolitudinē: calamitatē. Et ſi orabimꝰvt nobis ſit auxilio: ſil̓ on̄demꝰ nos in alijsſpē noluiſſe pone̓ ⁊c̄. Exempla tuipſe pone ſiartē hanc noſti. His igit̉ ꝟbis luculētiſſime on̄ditur: ab auditore captāde beniuolētiemodus. Qm̄ captabimꝰ: aut quāta in illū velamicos fecerimꝰ on̄dētes: aut quāta ille ī nosgeſſit fit vt ī ipſo oēm ſpē nr̄am locauerimꝰQuāobrē aīa mea nos ipſi deo ꝗcqͣꝫ ꝓficui fecerimꝰ: qm̄ vt Apoſtolꝰ ait: hecfeceritis: dicite: ẜui inutileſ ſumꝰ. Ab ipſo nequaqͣꝫ beniuolentiā captare poſſumꝰ: qͣles in fuerimꝰ recolētes. O portet vt in alioqͣꝫ ipſo ſpē voluiſſe ponere on̄damꝰ. Quaredꝫ que ſit beniuolētia a deo in or̄one dn̄ica captanda. Et ſic pꝫ pͥma ꝟitas. Quātū ad ſecūdā triplex beniuolētia captāda a deo ē inipſa or̄one dn̄ica: ī bis dn̄icis on̄dit̉ diPr̄ nr̄ es in celis. Prīa beniuolētia dibenigne creatōis. Scd̓a dr̄ amoroſe redēptōis. Tertia dr̄ iocūde btīficatōis. Prīaibi. Pr̄. Scd̓a ibi nr̄. Tertia ibi. es ī celis. Prīo igit̉ a deo beniuolētiā captamꝰ: cuꝫilli bn̄ficiū creatiōis reſerimꝰ: dicētes pr̄: qͣfidicere velimꝰ. O etne deus in nullo p̄ter teſpeꝫ nr̄aꝫ pone̓ volumꝰ: qꝛ tu es oīuꝫ nr̄m p creationē. Feciſti enī nos: inꝗetuꝫ eſt cornr̄m: donec ꝗeſcat in te. Deut. 32. Nunquidipſe eſt pr̄ tuꝰ poſſedit: ſecit: creauit te.Et Damaſcenꝰ pͥncipaliꝰ inꝗt. deꝰ nr̄ eſt pr̄:qui de entibꝰ nos ad ꝓduxit. Et. 12. q. 2.qui abſtulerit: dr̄: pat̓ nr̄: ſine dubio deus eſt:qui nos creauit. mr̄ nr̄a ē eccl̓ia: nos baptiſmo regenerauit. Et viderē memoria dignāqm̄ vt Aug. in ẜmone dn̄i ait. Nūqͣꝫ in veteri legit̉ teſtamēto: deū ſe pr̄em: ſꝫ dn̄m tm̄ orari voluiſſe. dn̄s enī pr̄ iſraclitico ppl̓o infinuatꝰ ē. Exo. 26. Hec ſunt p̄cepta atqꝫ iudicia leges qͣs d̓dit dn̄s int̓ ſe filios iſrael ⁊c̄Et alibi. Obſeruate p̄cepta mea: ego dn̄s:ſtetis ī cerimonijs meis ego dn̄s ⁊c̄. Sꝫ o ī-ꝓuocredule xp̄iane deum pr̄em appellas dicēdo:Pr̄ nr̄ es ī cel̓. Qual̓ nāqꝫ ē iſte pr̄. Audiaīa queſo xp̄m. Io. 17. Pr̄ ſcē ẜua eos ī noīctuo: qͦs dediſti mihi: vt ſint vnum ſicut nosUide aīa quāta huiꝰ ſit diligētia pr̄is. Math̓.6. Reſpice volatilia celi: qm̄ ſerūt neqꝫ metunt: neqꝫ ꝯgregant ī horrea: pat̓ veſter celeſtis paſcit illa: nōne vos magis plures eſtisillis ⁊cͣ. Scd̓a beniuolētia dr̄ amoroſe redēptiōis: dr̄ noſter: qͣſi dicē intendamus.O pr̄ cine deꝰ: oīa tuo ꝟbo creaſti: memorare nr̄ filij tui gl̓ioſam īcarnationē paſſionē effcetꝰ es. Io. 3. Sic deꝰ dilexit̓ mundūvt vnigenitū ſuū daret. Audi aurelium Auguſt. nūqͣꝫ inꝗt in veteri teſtamēto p̄ceptū īuenit̉ or̄oni p̄mitteret̉ pr̄ nr̄. Quia ſpm̄ adoptiōis xp̄o mediāte ſuſcepimꝰ. vt ſic deꝰ paternr̄ eſt creatiōe: ſic ſit pr̄ nr̄ ſingulari dilectiōe ꝯſolatiōe. Criſo. Pr̄em inꝗt ſe magis voluit dici qͦꝫ dn̄m: vt ſiduciā daret īpetr ādi: qſerui ſēꝑ īpetrant. Et Bern̄. O r̄o inꝗtopr̄no dulceſcit noīe: oīuꝫ petitionū meaꝝ īpetrādaꝝ fiduciā mihi p̄ſtat. hec ille. Sꝫ qͣre qͥſo dicimꝰ pr̄ meꝰ: ſꝫ pr̄ nr̄. Audi gloſāꝗd dicat. Nemo inꝗt dicat meus: qꝛ ſoli xp̄o cōpetit: ꝗfilius ē per naturā. Inde īmerito tꝑepaſſionis dixit. pr̄ mi ſi poſſibile ē trāſ fer cali hūc a me. Ambro. de ſacr̄is. c. 6. Patreminꝗt dicis qꝛ filius. Sed noli tibi aliꝗd ſpālit̓vēdicare. Soliꝰ enī ē xp̄i ſpālit̓ pr̄: nobisbus in coi pr̄: qꝛ illū ſolū genuit. nos ꝟo creauit atqꝫ redemit ſupple ⁊c̄. Tertia beniuolentia dr̄ iocunde btīficatiōis. ibi qui es in celis: ac ſi dicere intendamꝰ. O et̓ne pr̄ nr̄: immēſeqꝫ deus ī nullo alio qͣꝫ in te ſpē nr̄am ponere intēdimꝰ: qm̄ dubitamꝰ te illū ipſū in celis es glorificaturꝰ. vbi nobis tue eſſentie glorioſe clarā viſionē: firmā tētiōeꝫfectā dilectioneꝫ p̄paraſti. p̄s. Btī hītant indomo tua: in ſcl̓a ſcl̓oꝝ laudabūt te. Et Anſelmus in ꝓſolodion. O inꝗt qui hoc bono fruetur: ꝗd illi erit: ꝗd illi erit. certe ꝗcꝗd volet erit. ꝗcꝗd nolet erit. Aīa igit̉ ſi deumgl̓oſū tibi beniuolū face̓ cupis: vt hēas qd̓ ītēdis: ſic vel ſil̓i dicas. pr̄ eterne deꝰ: nosin gignēdo creaſti. p̄s. Benuit nos ꝟbo voritatis. Qui nos nutriēdo ꝯſeruas. p̄s. Iacta cogitatū tuū ī dn̄o: ipſe te enutriet. Quinos docēdo inſtruis. pͣs. Lucerna pedibꝰ meis vbū tuū lumē pedibꝰ meis. Qui nos