tum ⁊ beniuolū faciamꝰ. Et modū oſtēdit dicens. A noſtra ꝑſona inꝗt beniuolētiaꝫ ꝯͣhemꝰ .i. ī vnū fiemꝰ: ſi nr̄m officiū .i. qd̓ fecerimꝰ ſine arrogātia .i. ſine ſuꝑbia laudabimusaut in rē publicā qͣles .i. vtiles fuerimꝰ: aut inparētes: aut in amicos: aut ī eos ꝗ audiūt aliꝗd reſcramꝰ. dū hec oīa ad eā ipſaꝫ rē de quaagit̉ fint accōmodata .i. ad ꝓpoſitū nr̄m comode adaptata. Itē ſi nr̄a incōmoda referamusinopiā: ſolitudinē: calamitatē. Et ſi orabimꝰvt nobis ſit auxilio: ⁊ ſil̓ on̄demꝰ nos in alijsſpē noluiſſe pone̓ ⁊c̄. Exempla tuipſe pone ſiartē hanc noſti. ¶ His igit̉ ꝟbis luculētiſſime on̄ditur: ab auditore captāde beniuolētiemodus. Qm̄ captabimꝰ: aut quāta in illū velamicos fecerimꝰ on̄dētes: aut quāta ille ī nosgeſſit qͥ fit vt ī ipſo oēm ſpē nr̄am locauerimꝰQuāobrē aīa mea cū nos ipſi deo ꝗcqͣꝫ ꝓficui nō fecerimꝰ: qm̄ vt Apoſtolꝰ ait: Cū hecfeceritis: dicite: ẜui inutileſ ſumꝰ. Ab ipſo nequaqͣꝫ beniuolentiā captare poſſumꝰ: qͣles ineū fuerimꝰ recolētes. O portet gͦ vt nō in alioqͣꝫ ipſo ſpē voluiſſe ponere on̄damꝰ. Quaredꝫ que ſit beniuolētia a deo in or̄one dn̄ica captanda. Et ſic pꝫ pͥma ꝟitas. ¶ Quātū ad ſecūdā ꝙ triplex beniuolētia captāda a deo ē inipſa or̄one dn̄ica: q̄ ī bis dn̄icis on̄dit̉ cū diPr̄ nr̄ ꝗ es in celis. ¶ Prīa beniuolētia dibenigne creatōis. ¶ Scd̓a dr̄ amoroſe redēptōis. ¶ Tertia dr̄ iocūde btīficatōis. Prīaibi. Pr̄. Scd̓a ibi nr̄. Tertia ibi. ꝗ es ī celis.¶ Prīo igit̉ a deo beniuolētiā captamꝰ: cuꝫilli bn̄ficiū creatiōis reſerimꝰ: dicētes pr̄: qͣfidicere velimꝰ. O etne deus in nullo p̄ter teſpeꝫ nr̄aꝫ pone̓ volumꝰ: qꝛ tu es oīuꝫ nr̄m pꝑ creationē. Feciſti enī nos: ⁊ inꝗetuꝫ eſt cornr̄m: donec ꝗeſcat in te. Deut. 32. Nunquidipſe nō eſt pr̄ tuꝰ ꝗ poſſedit: ſecit: ⁊ creauit te.Et Damaſcenꝰ pͥncipaliꝰ inꝗt. deꝰ nr̄ eſt pr̄:qui de nō entibꝰ nos ad eē ꝓduxit. Et. 12. q. 2.qui abſtulerit: dr̄: pat̓ nr̄: ſine dubio deus eſt:qui nos creauit. mr̄ nr̄a ē eccl̓ia: q̄ nos baptiſmo regenerauit. Et viderē memoria dignāqm̄ vt Aug. in ẜmone dn̄i ait. Nūqͣꝫ in veteri legit̉ teſtamēto: deū ſe pr̄em: ſꝫ dn̄m tm̄ orari voluiſſe. dn̄s enī ⁊ nō pr̄ iſraclitico ppl̓o infinuatꝰ ē. Exo. 26. Hec ſunt p̄cepta atqꝫ iudicia ⁊ leges qͣs d̓dit dn̄s int̓ ſe ⁊ filios iſrael ⁊c̄Et alibi. Obſeruate p̄cepta mea: ego dn̄s: ⁊ſtetis ī cerimonijs meis ego dn̄s ⁊c̄. Sꝫ o ī-ꝓuocredule xp̄iane deum pr̄em appellas dicēdo:Pr̄ nr̄ ꝗ es ī cel̓. Qual̓ nāqꝫ ē iſte pr̄. Audiaīa queſo xp̄m. Io. 17. Pr̄ ſcē ẜua eos ī noīctuo: qͦs dediſti mihi: vt ſint vnum ſicut ⁊ nosUide aīa quāta huiꝰ ſit diligētia pr̄is. Math̓.6. Reſpice volatilia celi: qm̄ nō ſerūt neqꝫ metunt: neqꝫ ꝯgregant ī horrea: ⁊ pat̓ veſter celeſtis paſcit illa: nōne vos magis plures eſtisillis ⁊cͣ. ¶ Scd̓a beniuolētia dr̄ amoroſe redēptiōis: ⁊ hͦ cū dr̄ noſter: qͣſi dicē intendamus.O pr̄ cine deꝰ: ꝗ oīa tuo ꝟbo creaſti: memorare ꝙ nr̄ ꝑ filij tui gl̓ioſam īcarnationē ⁊ paſſionē effcetꝰ es. Io. 3. Sic deꝰ dilexit̓ mundūvt vnigenitū ſuū daret. Audi aurelium Auguſt. nūqͣꝫ inꝗt in veteri teſtamēto p̄ceptū īuenit̉ ꝙ or̄oni p̄mitteret̉ pr̄ nr̄. Quia ꝑ ſpm̄ adoptiōis xp̄o mediāte ſuſcepimꝰ. vt ſic deꝰ paternr̄ eſt creatiōe: ſic ſit pr̄ nr̄ ſingulari dilectiōe⁊ ꝯſolatiōe. Criſo. Pr̄em inꝗt ſe magis voluit dici qͦꝫ dn̄m: vt ſiduciā daret īpetr ādi: qſerui nō ſēꝑ īpetrant. Et Bern̄. O r̄o inꝗtopr̄no dulceſcit noīe: oīuꝫ petitionū meaꝝ īpetrādaꝝ fiduciā mihi p̄ſtat. hec ille. Sꝫ qͣre qͥſonō dicimꝰ pr̄ meꝰ: ſꝫ pr̄ nr̄. Audi gloſāꝗd dicat. Nemo inꝗt dicat meus: qꝛ ſoli xp̄o cōpetit: ꝗfilius ē per naturā. Inde nō īmerito tꝑepaſſionis dixit. pr̄ mi ſi poſſibile ē trāſ fer calicē hūc a me. Ambro. de ſacr̄is. c. 6. Patreminꝗt dicis qꝛ filius. Sed noli tibi aliꝗd ſpālit̓vēdicare. Soliꝰ enī ē xp̄i ſpālit̓ pr̄: nobis oībus in coi pr̄: qꝛ illū ſolū genuit. nos ꝟo creauit atqꝫ redemit ſupple ⁊c̄. ¶ Tertia beniuolentia dr̄ iocunde btīficatiōis. ibi qui es in celis: ac ſi dicere intendamꝰ. O et̓ne pr̄ nr̄: immēſeqꝫ deus ī nullo alio qͣꝫ in te ſpē nr̄am ponere intēdimꝰ: qm̄ nō dubitamꝰ te illū ipſū cēꝗ in celis nō es glorificaturꝰ. vbi nobis tue eſſentie glorioſe clarā viſionē: firmā tētiōeꝫ ⁊ ꝑfectā dilectioneꝫ p̄paraſti. p̄s. Btī ꝗ hītant indomo tua: in ſcl̓a ſcl̓oꝝ laudabūt te. Et Anſelmus in ꝓſolodion. O inꝗt qui hoc bono fruetur: ꝗd illi erit: ⁊ ꝗd illi nō erit. certe ꝗcꝗd volet erit. ⁊ ꝗcꝗd nolet nō erit. Aīa igit̉ ſi deumgl̓oſū tibi beniuolū face̓ cupis: vt hēas qd̓ ītēdis: ſic vel ſil̓i mō dicas. pr̄ eterne deꝰ: ꝗ nosin gignēdo creaſti. p̄s. Benuit nos ꝟbo voritatis. Qui nos nutriēdo ꝯſeruas. p̄s. Iacta cogitatū tuū ī dn̄o: ⁊ ipſe te enutriet. Quinos docēdo inſtruis. pͣs. Lucerna pedibꝰ meis vbū tuū ⁊ lumē pedibꝰ meis. Qui nos ꝓ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten