Druckschrift 
Quadragesimale de floribus sapientiae
Einzelbild herunterladen
 

Prno ſidd̓Ps feōTcipe pͥmā ꝯcl̓onē ⁊c̄. Vbi ad eiusdeclarationē tres inqͥramꝰ veritatesvidelꝫ. Prima ē iſta. Un̄ eſtor̄o dn̄ica oēs alias or̄ones excellit. Scd̓aē iſta qͣre dn̄s ieſus ſic breuē fecit. Tertia ē iſta ē iſtiꝰ or̄onis vtilitas: ſiue qua vtilitatē ꝯſequunt̉ illā dicūt. Quātū ad pͥmūdico or̄o dn̄ica oēs alias excellit: ꝓpt̓ maxime: qꝛ dn̄s icſus ore ꝓpͥo ſecit. Fecit aūt dn̄s orc ꝓpͥo triplici rōne. vt illi maior reuerētia debeat̉. ẜo vt maior diligētia diceret̉. tertio vt illi maior ꝯſidētia adhibe̓t̉. De. Si nanqꝫ veſtimētū xp̄i: qd̓ corpꝰ exteriustetigit: qd̓ aliqn̄ mortuū fuit tata fuit reuerētiadignū: vt etiā mulier fluxū patiēs ſāguīs: illud tāge̓ auderet: ſꝫ tm̄ in fimbriā eiꝰ ſe ſanādā ſperaret dicēs. Si tetigero ſimbriā veſtim̄ti eiꝰ tm̄: ſalua cro. Math̓. s. Quāto magis ſcā or̄o ab eiꝰ bn̄dicta aīa viuit ī eter exiuit: digna erit reuerētia maiore. Audipllr ieiPaul̓. ad Heb. 9. Uiuꝰ ē ẜmo dei efficax. De ẜo. Audi Criſo. ſuꝑ Math̓. O inꝗaent ⁊c. ait euqͣꝫ fidel̓ btā hec or̄o ē: cuiꝰ ordinē doctor vite magr̄ celeſtꝭ īſtituit. Ergo maxīa diligētia dicēda ē: ne dicēti negligent̓ dicat̉ illud. Ppl̓s labijs me honorat cor aūt eoruꝫlōge ē a me. De tertio. .n. ex pctō pͥmo parētū ſimꝰ ī hac miſerie vallē deiecti: vt exoībꝰ oꝑbꝰ ꝟtutibuſqꝫ nr̄is niſi ībecillitate⁊cͣ. Eticolligamꝰ. p̄s. Infixꝰ ſū in limo ꝓfūdi: noneſt ſubā .ſ. mihiipſi auxiliari queā. opꝰ ēvt oculos mētꝭ leuemꝰ ad celos: vn̄ veniat auxiliū nobis. Qd̓ ne ꝗſpiā ībecillitate ꝓpͥaſata face̓ ꝑtimeſceret: īmo ꝯfidenter dn̄i auxiliū quereret. Fecit hāc or̄onē gl̓ioſus xp̄s dicens ſic orabitis. pr̄ nr̄ ⁊cͣ. Inde huiꝰ ꝯſidentie forma deſcribit̉ Iudic. 4. c. vbi de ſco moyſe dr̄. ꝯͣ amalech ſuis ſcīs or̄oibꝰ miro qͦdꝫ p̄ualuit. Audi textū ibidē. Memores inquit eſtote moyſi ẜui dei: amalech ferronior eſt:pugͣndo: ſꝫ p̄cibꝰ ſcīs deiecit. Inde glo. ſuꝑ libro numeri ait. Plꝰ valet vnꝰ ſcūs orādo: qͣꝫīnumeri pctōres p̄liādo. Si enī or̄o celū peneum gratitrat: quo in terris hoſtes non vinceret. Et ficpꝫ pͥma. ꝟitas. Quātū ad ẜaꝫ dico aīa mea mireris cur dn̄s hāc dn̄icā or̄onē ſic breuēfecit. Solet .n. ī multiloꝗo deeſſe pctm̄. Etrhetores ī narratōibꝰ petitōibꝰ: ꝓlixitatemẜmonis fugiēdā edocēt: qm̄ ẜmo ꝓlixꝰ ꝓcul ēa ſauore. Inde Matth̓. 6. dn̄s ait. OrantesCōtleſio IMnolite multū loqui. Audi qͥſo Aug. Paucꝭinꝗt ꝟbis multiplices res ꝯp̄hēdit: vt ſic citoſimplicitas fidei ſufficiētiā ſuc ſalutꝭ addiſceret: prudētiaqꝫ īgenioſoꝝ ꝓfūditato myſterio ſtupeſceret. Et Ambro. ſuꝑ ꝟbo pat̓ nr̄.Uide inquit qͣꝫbreuis or̄o: oīuꝫ plena ꝟtu pͥmꝰ ẜmo quāte ē gr̄e. O facie tua audebas ad celū attollē: oculos tuos ad t̓rā dirigebas: mox acccpiſti gr̄am xp̄i. oīa peccatatibi dimiſſa ſunt. Ex malo ẜuo bonꝰ factꝰ esfilius. preſume: de operatiōe tua: ſꝫ degr̄a dei. Br̄a .n. dei ſaluati eſtis ait apl̓s.gͦhec arrogātia eſt. ſed fides p̄dicare qd̓ acceperis eſt ſuꝑbia: ſed ſcā deuotio. Ergo attolle oculos ad pr̄em te lauacrū genuit. adpatrē qui te filiū redemit: dic. pat̓ nr̄ bonap̄ſumptio. ſed moderata. pr̄em dicis qͣſi filiusſed noli tibi aliꝗdſpalit̓ vendicare. Soliusxp̄i pat̓ eſt ſpecial̓. Nobis oībꝰ cōis eſt pater:qꝛ illū ſolū genuit: nos ꝟo creauit. hec ille.re ⁊cͣ. Ex quibꝰ pn̄t tres formari rōnes qͣredn̄s or̄onē breuē ſecit. pͥma vt a ſimplicibꝰ faciliꝰ ſceret̉. ſcd̓a vt prudētes in paucis verbis tantā excellētiā mirarent̉. Et tertia vt peccatū in multiloquo vitaret̉: qͣre pꝫ ẜa veritas Ad tertiā dico etſi de hoc ſatis ī tertia ſequenti ꝯcluſione dicat̉. tn̄ vnus inter ceterosſpecioſiſſimꝰ fructꝰ eſt animi dulcoratio. Audi queſo Bernardū. Orādo inquit bibit̉ vinum ſpūalc letificūs cor hoīs. vinum ſpiritusqd̓ inebriat: carnaliū voluptatū infūdit obliuionem: humectans interiora arētis ꝯſciētieeſcas bonorū actuū digerit: deducit per quedam aīe mēbra: fidem roborās: ſpem conſortans: vegetans: ordinanſqꝫ charitatē īpinguens mores. hec ille. quare ⁊cͣ. Quō beniuolētia captatur ab oīpotēti deoin oratione dominica. Concluſio ſcd̓a.Tcipe ſcd̓am vꝫ. Nulla dici: cogitariaut iuueniri pet or̄o: ſic nobis deuꝫgratū: beniuolū: attentū ſaciat: ſicuthec oro ſancta dn̄ica. Obi tres inꝗramꝰ veritates vꝫ. Prima ꝟitas ē hec: que beniuolentia eſt illa que captat̉ a deo in or̄one dn̄ica. Scd̓a qualis eſt iſta beniuolentia captatur a deo in or̄one dn̄ica. Tertia ſi ē neceſſariū vt iſta beniuolētia captet̉ a deo in or̄onedn̄ica. Quantū ad pͥmam dico Tulliusin ſua rhetorica noua talē regulā ponit. fiquicqͣꝫ ab aliqͦ cupimꝰ obtine illū nobis gra