qua pº ꝑiarmenias Aꝝ. dicit. Eſt āt ꝗdeꝫ oīſor̄o ſignificatīa nō ſic̄ inſtr̄m .i. nō eſt ſignificatiua ẜm nam: ſed ad placitū. ⁊ de hac or̄onenō eſt ad pn̄s ẜmo. ¶ Scd̓us actus rōnis eſtdiſcurrere d̓ vno in aliud noteſcēdi cā. quēadmodū dicimꝰ ſilogiſmū eē or̄onem. Et ſc̄ or̄opractice loquēdo ꝓ quadā dicaria ſiue narratione accipit̉: qͣ per plures or̄ones acceptas p̄mo mō aliqua narrādo diſcurrimꝰ: eo modoquo apud rhetores in or̄onibꝰ ⁊ narrationibꝰſuis dici ſolet. Dos iudices critis .ſ. eoꝝ quedicturi ſumꝰ. Et de hac orationē eſt ad preſēsſermo. Nam dum mente quedam nobis neceſſaria peruoluimus: ⁊ illa habere optamdeo omnipotenti veluti iudici noſtro: ꝗ nr̄orum actuū curā habet: petitionem ⁊ or̄onemnoſtrā dirigimus cui poſtulamꝰ qd̓ volumusHinc recte ſanctꝰ ille Damaſcenꝰ ait. Or̄oeſt decentiū petitio a deo. ¶ Tertio notandiꝙ quandoqꝫ actus rōnis actum voluntatis p̄cedit: aliquādo ſubſequit̉: Precedit ꝗdē quādo ꝑ cōſiliū rimat̉: ꝗd per volūiatē elici oporteat. Electio enī ſcꝗtur iudiciū ratiōis in agēdis. iij. ethi. Electio ē appetitus preconſiliatiTunc vero ſubſequitur voluntatem quandoper imperium voluntatis vnicuiqꝫ inſtrumēto corporis: caipſa ratio ordinat quid agēduꝫſit. Ordinatantem ſic: vt cuꝫ verba format vtſac ſic vel ſic: ⁊ mēbra obtemperāt. Nec ſoluꝫhoc in corporalibꝰ mēbris veritatē habet: verū in oībus viribus aīe: qꝛ regulat rō omneſaīe vires ad hoc ſiendū vel nōfiendū. Et nōſoluꝫ aīe vires: ſed ⁊ hoīes ad alicuius oꝑis ītenti executionē ordinat ⁊ diſponit. Und̓ hecregula gn̄alis concludat̉. vꝫ qn̄ rō inſtrumenta que in noſtra ſunt poteſtate oꝑi applicat: talis applicatio imꝑiuꝫ dicit̉. Si vero non ſuntin poteſtate noſtra: tūc talis applicatio aliquādo petitio: aliquādo deprecatio dicitur. Tuncenim petitio ē quādo amicos ꝗ nec ſupra nosſunt: nec maioris dignitatis qͣꝫ nos quicquaꝫnobis fiendū vel non fiendū poſtulamꝰ. Deprecatio vero qn̄ aliquos ſupra nos ⁊ maiorꝭdignitatis qͣꝫ nos: aliꝗd fiendū. vel nō ſic̄duꝫexoramus. Et tam pctitio qͣꝫ deprecatio eſtipſius rōnis actus. pͦ ethicoꝝ. Rō ad optimadeprecat̉. Ex quo ſequit̉ ꝙ or̄o eſt ꝗdā rōnisactus applicātis deſideriū volūtatis ad illumqui nō eſt in poteſtate noſtra ⁊ maioris dignitatis qͣꝫ nos: ꝗ ē ipſe deꝰ: quo ſit: vt non rectedicatur peti: ſꝫ dep̄cari. Ꝙ ſi qn̄qꝫ dixit vt petamus: hoc ꝓpter carnīs aſſupte affinitatemdixit: qꝛ noſter frater: ⁊ ſul̓is nobiſ factꝰ ē. hecoīa de intēnōe beati Tho. in. iiij. di. xv. Quibus ſic notatis facio iſtas tres rōnes: videlꝫ.Primo ſic. O r̄o eſt quādo deo nr̄a votapandimꝰ: vt dicit glo. ſuper illud. Exaudi deus or̄onem meā. Sed pādere ſiue demōſtrare ē actus rōnis. gͦ. or̄o ē rōnis actꝰ. ¶ Secundo ſic. Oratio eſt ẜm Damaſcenū. decentium petitio a deo tūc fic. decētia īportat ordinem alicuiꝰ ad alteꝝ. ordinare aūt aliqͣ ē actusrōnis. gͦ oratio ē actꝰ rōnis. ¶ Tertio ſic: oratio c̄ qͥdā ꝓnūciatio. p̄s. Orationē meā ante ipſū ꝓnūcio. ſed ꝓnunciare ē actꝰ rōnis. gͦoratio eſt actus rōnis. Nec te moueat aīa cara. Auguſti. d. Oratio eſt pius mentis affectus in deū directꝰ: quoniā vt dicit btūs Thomas ibidē. Dirigere mētis affectū in deū poteſt eē duobꝰ modis. vno mō vt in ſubiectum⁊ ſic affectꝰ in deū eſt amor dei. Et ſic non logtur Auguſti. de oratione. Alio mō vt in illū:quo affectus mētis deſiderātis explendus eſtEt hanc directionē affectus in deum facit ip̄arō applicando .ſ. ad ipſū id quod deſiderat aſfectus. Et illa directio affectus in deum or̄oeſt. hec beatus Tho. vbi ſupra. Et hec voloſufficiant pro prima concluſione.¶ Qualit̓ or̄ones ſcīs fieri d̓beāt ꝯcl̓o ſcd̓a.Ecipe ẜam ꝯcl̓onē. vꝫ. Solꝰ deꝰ cuiꝰꝓpriū eſt miẜeri ſemꝑ ⁊ ꝑcere: orandus ē Ceteri ꝟo ſancti qꝛ pro nobisad deū interpellūt: tm̄mō ſūt dep̄cādi. ¶ Circa quā cōcl̓onē tres inꝗramꝰ ꝟitates. vꝫ.Prīa ē iſta: an or̄ones ſāctis ſint dirigende.¶ Scd̓a ē: an̄ ſcī orēt ꝓ nobis ī celo. Tertia: an vna ꝑſōa diuīa oret aliā. vt filiꝰ pr̄em.⁊c̄. Has qōnes tāgit ēt btūs Tho. ī. iiij. diſ.xv. ar. v. ⁊ .vj. ¶ Quātū ad pͥmaꝫ pono hācdiſtinctione ꝙ triplex ē or̄onis obiectū. vꝫ obiectū benigne exāuditiōis. Obiectū. grate interceſſiōis. ⁊ obiectū amoroſe impetrationis¶ Primū ē ſolus deꝰ: pr̄ filius ⁊ ſpūs ſcūs.Nō ꝟgo gl̓ioſa: pace tua dixerī ꝟgo p̄cioſaNec illā egre ferre putes. Filij .n. ſui ꝓpriuꝫē: ꝗ nō rapinā arbitratꝰ ē ce ſe equalem deo.ad phil̓. ij. Nec aliquis ſcūs deo quantum libet gratꝰ: tale vnqͣꝫ poterit eſſe obiectū. Qm̄vt ꝓph̓a ait. Br̄am ⁊ gl̓iaꝫ dabit dn̄s a qͦ oēdatū optimū ⁊ oē donū ꝑfectū. Iacobi pͥmo.