Liber. iiij.xxxvrem. eſuriens ⁊ ſitiens d fontem vite. egenus ad rege celi. ſeruꝰ ad dn̄mcre atura ad creatoreꝫ. deſolatus admeū piū ꝯſolatore. Sꝫ vn̄ hoc mihivt venias ad me? Quis ego ſum vtp̄ſtes mihi teipſum? Quo audet peccator coram te apparere? Et quo tudignaris ad peccatorem venire? Tunoſti ſeruum tuum ⁊ ſcis quia nil boni in ſe habet. vn̄ hoc illi p̄ſtes? Confiteor igitur vilitatem meam. agno-ſco bonitatem tuam. laudo pietateꝫ⁊ gras ago ꝓpter nimia charitatemPropter temetipſum em̄ hoc facis:non ꝓpt̓ me a merita: vt bonitas tuamihi magis innoteſcat. charitas amplior ingeratur. et humilitas ꝑfectiꝰcōmendetur. Quia ergo tibi hoc placet et ſic fieri iuſſiſti: placet et mihidignatio tua. et vtina iniquitas meanon obſiſtat. O dulciſſime et benig-niſſime iheſu. quanta tibi reuerentia