Liber. iij.Cxxvicontra me et non eſſet qui dafende-ret. Quid merui ꝓ peccatis meis: niſi infernum et ignem eternū? In veritate confiteor quoniam dignus ſumomni ludibrio et ꝯtemptu: nec dececme inter deuotos tuos comnorari. Etlicet hoc egre audiam. tn̄ aduerſumme ꝓ veritate peccata mea arguamvt facilius miſcd̓iam tuam merearimpetrare. Quid dicam reus et om̄iconfuſione plenus? Non habeo osloquendi niſi hoc tm̄ verbum: pecca-ui dn̄e peccaui: miẜere mei. ignoſcemihi. Sine me paululum vt plangaꝫdolorem meum: anteqͣꝫ vadam adterram tenebroſam ⁊ opertam mortis caligine. Et quid tam maxime areo ⁊ miſero peccatore requiris: niſivt conteratur et humiliet ſe pro de-lictis ſuis; In vera contritionē ꝯcordis humiliatōe naſcitur ſpes venie.reconciliatur perturbata conſcientia