ſte m eī agis qn̄ me inopem et deſolatū relinꝗs. Si em̄ ad inſtar marislachrimas fundere poſſem: adhuc cōſolatione tua dignus non eſſem. Un̄nihil dignus ſum qͣꝫ flagellari ⁊ pu-niri. qꝛ grauiter et ſepe te offendi etin multis valde deliqui. Ergo verapenſata ratione. nec minima ſum dignus ꝯſolatiōe: ſed tu clemens et miſericors deus ꝗ nō vis ꝑire oꝑa tuaad oſtendendū diuitias bonitatiſ tuein vaſa miſericordie tue. etiam p̄teromne ꝓprium meritū dignaris con-ſolari ſeruum tuum ſupra humanuꝫmodum. Tue em̄ conſolationes nonſunt ſicut humane confabulationes.Quid egi dn̄e vt mihi conferres aliquem celeſtem conſolationem? Egonihil boni me egiſſe recolo: ſꝫ ſemꝑad vitia ꝓnum et ad emendationempigrum fuiſſe. Uerum eſt et negarenon poſſum: Si alit̓ dicere. tu ſtares