lxx. xviLiber. iij.hac vice. Adiuua me deꝰ meꝰ nōtimebo qͣꝫtūcūqꝫ gͣuatꝰ fuero. Et nūcint̓ hec ꝗd dicā? Dn̄e fiat volūt as tuaego bn̄ merui tribulari ⁊ gͣuari. oportet vtiqꝫ vt ſuſtineā et vtina patient̓donec tͣnſeat tempeſtas et meliꝰ fiatPotens eſt aut oīpotens manuſ tuaetiā hanc tentationē a me auferre eteius impetū mitigare. ne penitꝰ ſuc-cūbam. q̄m admodū ⁊ prius ſepe egiſti mecū deus meus miẜicordia meaEt quanto mihi difficilius. tanto tibifacilior eſt hec mutatō dext̓e excelſiDe diuino petendo auxilioet confidentia recuperandegratieCa. xxxx. j.Ili ego dn̄s ꝯfortans in dietribulatōnis. Uenias ad mecum tibi non fuerit bn̄. hoceſt quod maxime impedit conſo-lationem celeſtem. quia tardius con