ſuo tꝑe et mō ẜm ꝙ poſſibile ē hūcne infirmitati et tn̄ ꝑueniēdi nūqͣquibuſdā datur facultos ad illā ſb̓limē viſionē d̓ine veritatis in qͣ ꝑfectio eiꝰ ꝯſiſtit: donec ītrēt ꝑ felicē mortē in gaudiū dn̄i ſui. Hinc btūs beruhardꝰ dicit. Sūt multi qui toͣ vitatendunt ad ꝑfectioneꝫ ſꝫ tam̄ nūꝙͣperueniūt̉. quibꝰ ſi pie ꝑſeueauerīt;ſtutim cū de corꝑe exeūt. reddit̉ qd̓in hac vite diſpenſctorie ē negatū.Si quidē īdefeſſum ſtudiū et iugisconatꝰ ꝑfc̄io iudicat̉. Sūt p̄te̓a ml̓te cauſe: qͣre dominꝰ deꝰ aliqn̄ nō ſeoſtēdit qͥbuſdā ꝯtēplatīs iuxͣ deſideriū ipſoꝝ. Prīai. ut q̄pliꝰ deſideriumipſū dilotione creſcat. qꝛ ẜm gͣgͣ. defideria ſcādilacōe creſcūt. Scd̓a. utalijs ꝓſint adhuc iꝑfc̄īis: qꝛ ꝑ actōeꝫaliqͥ plꝰ ſūt ꝓ aīobꝰ lucrādis vtilesin eccīe ꝙͣ ꝑ ꝯtēplacōem. qͥ ſi ad manu̓m ſꝑ grām int̓ne dulcedīs hērēt.tedioſi efficerētur ad exterioa̓. Tercia ut ip̄ẜ eciā ꝯtēplatiuis ꝯſulatur:ne in ſuꝑbiā corruāt ⁊ alios deſpicicunt. Si eī btūs ꝑaulꝰ apl̓s dixit ſibi datū ſtimulū corrnis ne inognitudo reuelaicōnū ipſū extolle̓t. qͥs modo ſecurꝰ erit? Quis nouit abiſſumiudicioꝝ dei? Ex quibꝰ ptꝫ ꝙ non eſtſimile de ꝯtēplacōe ſicut de caritateqꝛ coritas ē gra gratūfaciens; cōtēplacō vero grā gratis data. Cōſtutnamqꝫ ꝙ qn̄ hō facit qd̓ in ſe ē ꝓctitrite. tūc obſqꝫ ōni dubietute dn̄s infundit eā gratis. eciā ſine magno cōnatu hoīs tm̄ mō ꝓ bo voluntute. nōautē ita ē de ꝯtēplacōe cū ſepius permoximos lobores homo faciēdo qd̓ī ſe ē. p̄pciret ſe ad eā. nec tn̄ ꝓ libituobtīeat qd̓ tā ſtudioſe q̄ſiuit. Rōhuius ē; qꝛ grā gratificūs ē de ncc̄itote ſalutis. gra cutē gratis dato nō.Pctꝫ eciā ꝙ hic claudicat illa ſimilitudo de oculo corꝑali ad lumē ſolis et de oculo mētis ad lumē d̓inuꝫquaſi ideo ſꝑ poſſet mēs nr̄ā ꝯtēplori deū qvellet. eo ꝙ ip̄e p̄ſentior ſitmentali oculo ꝙͣ ſolis radius oculocorꝑali: qd̓ tn̄ quo ad ꝑfectam cōtēplacōeꝫ non ꝯtingit; eo ꝙ nō ſit ⁊t ſꝑin ptēte ꝯtēplātiui poſſe ad palaicitufrui radijs ſuꝑncͣitua̓libꝰ moxīe diiunis. Cuiꝰ rō aſſigͣt̉; qꝛ dn̄s deꝰ eſtobiciū volūtariū cōtēplacōis; vn̄ qn̄vult ſe on̄dit vltra cōeꝫ grāꝫ ⁊ qn̄ n̄vult tūc er̄ſe n̄ on̄dit. Nō ē q̄t ſic deſole; vtꝫ aꝑte ⁊cͣ. Reſtrt gͦ c̓tiſſiē dicēd̓ ꝙ licꝫ cōtēplacō illa ꝑſcā nō poſſit diu durde̓ ī ſūmo actu ſuo qͥ ē ettinge̓ ad vniformitutē d̓ine cōtēplocōis. tum qͣntū ad aos octꝰ pōt diudurare. Vnde btūs grec dicit. ꝙ inſuauitrte cōtēplocōis intime nō diumens figit̉; qꝛ ad ſemetipſaꝫ ip̄a immenſitate luminis reu̓berata reuocatur. Qui autē ſint actꝰ illi in quibꝰ diuturna pōt eſſe cōtēplacio. eſtſciend̓ ꝙ ſunt ectꝰ intellectꝰ qͥ ſūt innrā ptāte ⁊ nobis cōnaiturales. ⁊ diſpoſitiui ad ꝑfectum cōtemplacōemut dtm̄ eſt. Et vt hoc plonius intelligatur. dicit ſanctꝰ thos vbi ſupra;ꝙ dupliciter attingimꝰ ad cognitionem veritatis Sno ꝑ eā que ab qijsaccipimꝰ Et ſic quantū ad ea que ad̓o accipimꝰ ncc̄ario eſt oracō. quātum vero ad ea que ab hoīe accipimꝰ ncc̄aria ē locutio et auditꝰ vndemaria que optimom portem elegit