Druckschrift 
Paradisus conscientiae
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

eius dignatiode ſapiens loquiturdicēs. O ꝙͣ boꝰ ſuaius ē dn̄e ſpūstuꝰ ī nob̓. ē aliꝰ deꝰ ꝙͣ tu. cui cue̓ē de oībꝫ. tu qt dn̄citor v̓tutis tranqͥlltate iudiceis; mgͣnci r̓uerētiodiſpoīs nos. Docuiſti em̄ populū tuum qm̄ oꝫ iuſtū et hūquū boneſpei feciſti filios tuos. qm̄ īdicēs doglocū ī pcc̄is p̄nīe. qͣnta ergo diligētia iudiccis filios tuos. Prelotꝰ igit̉ ſit vicariꝰ dei ī tris. ẜtotūpoſſe ſuū hoc exēplor dꝫ imitaī̓a in īferēdo vīdeceꝫ tardꝰ ad bn̄ficētiā ſedulꝰ De hoc ſic legit̉ ī qͦdā noͣbili libello aſſcͣbit̉ ſcō thōe. ītitulat̉de bt̄ītudīe et̓nā ſolū ī illa ſuꝑncibt̄itudīe miat qua hūilitotē xp̄i qͣm īt̓ris exibuūit; ſꝫ ml̓tomagꝭ īflāmatad amādū deū hūilitas d̓ina deꝰop̄s ſingl̓is ā̄gelis ſciſqꝫ cūcbꝰ ī tm̄iniiit linuuijut.ſe ſubicit qͣi ſit ẜuꝰ empticiꝰ ſingl̓oꝝ.q̄libet v̓o ip̄oꝝ ſit deꝰ ſuꝰ Ad hoc īnuendū tnͣſiēs mīſtrauit illis. dicēs inpͣsº. Ego dixidij eſtis; et filij excelſioēs. Sume qͥppe ꝑfcus deꝰ. ibi ꝯpleqiſ txtii.bit. qd̓ docuit; Quato inqior es hūilici te ī oībꝰ Qui ꝙͣuis p̄ſit oībꝰ digͣtate d̓inci inaieſtute; oībꝰ tn̄ ſb̓icit̉hūilitate. O ꝙͣ raro iſta duo ꝯueīūt:oībꝰ p̄eſſe iuſticiā. tn̄ oībꝰ ſubeſſe hūilitotis gͣciā. Ideo mi̓at̉ hec cūo cōre. Valde at īflōmat cūīciciāẜucit̓nūꝙͣ velle p̄eē vel pare: ſꝫ ōnibꝰ ī oībꝰ velle ſubeſſe Hec āt huilitas cāt̉ ex ml̓titudiē boītatisne nobilitatis: ſic̄ orbor ex ml̓titudīefructuūmclinat̉. Sic vacūa ſpicoſtat erecta; et plena depēdꝫ inclincita. Sic gullinā ꝓle fecūda vocē dimittit: ſterilis hincinde geerrulo diſturrit. Et dn̄s. Mat. 20. dicit ad diſcipulos ſuos. Scitis qꝛ pͥncipes gētiūdomināt̉ eoꝝ: ⁊cͣ. Non ita erit intervos; ſꝫ quicūꝫ voluerit inter vos moior fieri ſit veſter miniſter. Et qͦcūqꝫvoluerit int̓ vos pͥmꝰ eſſe. erit veſterſeruꝰ: ſicut filiꝰ hoīs venit miniſtrari ſꝫ miniſtrare. Quicūꝫ igit̉ p̄latus hec ſci ſpūs dogͣta obſeruat: p̄cipiendi auctoritutem eciā in hijs quead ſalutē ncc̄cc̓a ſūt iuſte hobetet vtilit̓ adminiſtrat. ſi tūc ſubditi obeduit guit̉ peccant; et iuſteq̄rele locus ipſi p̄latō relinqͥt̉. Sinautē ſine tiore qd̓cūqꝫ mēs ſuggeſſerit libere p̄cipiat attētis dcā ſūt ora ſcripto ſcōꝝ. p̄t iuſte ꝯq̄ride inobediētia ſubditoꝝ; qn̄ nec ip̄e deobediētia debita ſibi bn̄ ꝯſciꝰ ē Si em̄ip̄e face̓t qd̓ debe̓t: iuſtū eſſet vt ſibifie̓t ſubditis ec̄ hoc ad qd̓ ip̄i ſe ſb̓tali ꝯdicōe obligorūt. Neō em̄ ſanementis alitui a indiſcrete maliuole p̄cipe̓ volenti ſe ſubde̓t/ qm̄ qͥdēta ē in corde diſcipuli ſpes fiduciode prudētio ꝓbitate ingri ſiue p̄lati ſamo ꝯſilio hꝫ vt ei maꝙͣ credat de ſe ꝙͣ ſibiip̄i; atqꝫ ſub tali ꝓpoſito et ꝯdicōe ſibi in pr̄eꝫ qc ſpi̓tualēpntē aſſūit. Adu̓tat iteꝝ et iterūſenſatꝰ p̄latꝰ qͣnto ſit debito p̄uētꝰ:qͣnta ſit obligacōe c̄cūſeptꝰ Cauecitcaueat ne ſi alit̓ fecei̓t. pociꝰ ip̄i diſcipulo ſit iuſte q̄rele locꝰ cpd̓ diſtctūiudicē imqꝫ deceptꝰ ſit. ꝙͣ econͣ puta qn̄ diſcipl̓us ip̄e ſꝑobat īueīe piū paſtorē. clem̄tē educātorē ac ſtrēnuū defeſorē. qͣlē vtiꝫ oꝫ p̄latūaiāpotiſſime q̄rulait̉ ſe reꝑiſſe duꝝ exactorē. cimaꝝ rep̄hēſorē ac indigͣbūdū