Poſt vicie cordoſiue cogitationisſequūt̉ vicici oris ſiue locutionis nōꝙ iſtu intus n̄ ſint; ſedꝙͣ addāt ſupͣilla ecium officium ẜmonis ad exͣ.Et inter hec pͥmum locum tene̓ videtur litigiū qd̓ ſicut hic capitur oppoītur v̓tuti cīcicie vel affubilitatis; adquā ꝑtinet delcāblit̓ alijs cōuiuereſaluci omni honeſtate et ſincei̓tote.Dicit̉ notant̉ ſalua omni honeſtrite;ꝓpter delectationes cornales ī quibus turpitudo ē: d̓r ec noͣnt̉ ſalua oīſinceritate ꝓpter vitiū adulcitioīs:qd̓ ſubdole vel vaē bland̓i ſolet. Eſtſiquidē duplex amicicia ẜm ph̓m inethicis. Vna conſiſtit pͥncipaliter inaffectu qūo vnus aliū diligit̉ et heccoincidit cū coritote; ⁊ hec ꝑtinet adomnē v̓tutē. Alic ē aīcicici qͥ ꝯſiſtit īſolis ext̓ioribus v̓bis vel factis; quequidē ad hoc ꝑtinet vt aliqiuis decēter ſe hobeat ad illos cū quibꝰ ꝯu̓ſatur Dicit eciā ſcūs thoͣs 22ͤ. q. uꝫ. ꝙad ſapientē ꝑtinet. ꝙ delectritionemafferat hijs cū quibus ꝯu̓ſat̉: nō qͥdēlaſciuāꝙͣ o̓tus cauet. ſꝫ honeſtā: ẜꝫillud pͣs. Ecce ꝙͣ bouū ⁊ ꝙͣ iocūdum.habitue̓ fratres in vnū. Sꝫ litigioſus ob hac v̓tute deficit: ẜm illd̓ ph̓i.4. ethicoꝝ. Qui ad omnio conͣriant̉cā eius qd̓ ē contriſtare neqꝫ qd̓tūꝫcurātes: diſcoli et litigioſi voctintur.Hinc de filijs iacob legit̉ ꝙ nō poterāt ioſeph quicꝙͣ pacifice loqui. Etapoſt̓. thito ſc̓bēs ait̉ſeruū dei n̄ oꝫlitigure: ſꝫ māſuetū eſſe ad omnes.Hoc eciā natura docet̉ qꝛ oīs homonaturaliter oī hoī ē amicus; vt d̓r 4.ethi? Et dat h̓ doctor ſcūs optimā regulam qualit̓ aliqn̄ v̓tuoſus ⁊ ſapiens intētioē boni ꝓmouēdi aut meli excludēdi nunc delcētionē affert.nūc ꝯtriſtutione ꝓut rō dictat Et ꝑhoc ſoluūt̉ plurime inſtācie tā ī theologic ꝙͣ in ph̓ic mou̓li qn̄ ſciꝫ crebro ꝯſulit̉ nob̓ leticiā et eciā triſticioq̄plectēda l̓ q̄mouēda; et itai de alijsactibus v̓tutū. Vn̄ ſequit̉ error illorum qͦ ad alterā ꝑtē ſꝑ declinādumputēt; ex qͦ plue̓s irremediobilit̓ deſtructi ꝑ īdiſcretioēni et a vio d̓iutūcorruerūt. Hīc exiu̓ illd̓ vulgatū ꝓu̓biūīter mou̓les. Stulti dū vicia fuguit.ī vicia ruūt. Adulcicō qͦꝫ tūc locū hꝫ.qn̄ qq̓s ſupͣ debitū modū v̓tutis vultalios v̓bis l̓ fr̄is delccre l̓ ip̄is placēꝓpt̓ īanē gl̓am vel ꝓpt̓ lucꝝ vel ec̄ inmalē; qd̓ ſū pcc̄o nō ē ẜ illd̓ pͣs; deusdiſſipciuit oſſa eoꝝ qͥ hoībꝰ p̄leicent.Et yſa. iij. dicit̉. popule meus qui beatum te dicūt ipſi te ſeducūt. Et eze.i3pe q̄ ꝯſuūt puluillos ſub oī cubito.Iuxͣ hūc ſenſum apoſt̓. dicit ad gula.ijgi adhuc hominibꝰ placerem: xp̄iſeruus non eſſem. Si quis trimenaliquem velit delecture laudando.vt ex hoc eum cōſoletur ne in tribulationibus defitiat. vel eciam vt inbono proficere ſtudeat. vel ꝓpter caritritem nutriendam vt oemplius inea creſcat aut ꝓpter aliquam temptritionem periculoſam repellendom:hoc laudabile eſt ⁊ ad virtutem cūcicie pertinet. alijs circūſtācijs debitis obſeruatis. Poſt litigium ſequitur contentio; que ſecundum becttumaimbroſium eſt impugnatio veritotis cum fiducia clomoris; et eſt peccatum mortale; vt aperte apoſtolꝰdicit ad gal̓. vltimo. Et ij. thi. ij. dicit.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten