Eiteꝝ ab ip̄o ſcꝫ deo eſt pacia meciEt cpꝰ. Coritas paciens eſt. Sedaͥ ꝓcedit ex vicioſai ꝯtupīa ſicut videmus in natua̓ corrupͣ in qͣ dn̄aturꝯtupīe inclīcitio q̄pliꝰ ꝙͣ rōꝫ qͥ ꝓceditex zelo v̓tutū politicrrꝝ. qꝛ bonū v̓tutis politice nō ē ſupͣ naturā ſꝫ ē ꝯmēſuratu natue̓ hucne ⁊ iō obſꝫ auxilio gͣcie gͣtūfaciētis p̄t volūtas hūcnō in illd̓ tēde̓ licet nō abſqꝫ auxiliodei. Aut ꝓcedit ex amore quo homonatua̓liter diligit ſuā corrnem; ondealiqͥ ꝓpter ſanitatē corporis recupādum guua qͣdam ⁊ cimora patiunt̉.Ex qͥbus notabilit̓ ꝯſiderari p̄t multiplex ſoluco qͦrūdam orrgumentoꝝq̄ in moa̓libꝰ fiunt de difficultute actuū hūcnoꝝ viꝫ ꝙ ꝑuū opꝰ naturāin ſeruitio dei gͣuait. ſꝫ in ꝓprici ꝯcupiſcēria eciā gͣuis labor delectat. Rocio iōdcā eſt. Nemo em̄ oꝑat̉ niſi ad aliquod reſpicicit. qꝛ ergo fides in ſola2 miſtiratione ē. Ineqꝫ rō ip̄a cōp̄hendit. ſꝫqͣſi captiua ei ſubſeruit: ideo pꝫ ꝙ tota natua̓ iſta deſtituta nitit̉ contramotionē fidei qͣſi gratis oꝑet̉ et loborē ſuūꝑdat. eo ꝙ quicqͥd ꝓmittitſupͣ eius capcicitutē eſt; ⁊ in longinquū adhuc qͥffert̉. Cōcupiſcētiaautēin pn̄tiblandit̉ ⁊ eius obiectū efficecit̉ naturā ꝓlapſam moue̓ p̄t: qͣre ecſeqͥt̉ facilis obīa ſiue ad oꝑandū ſū̓ad ſuſtinēdū. Hinc eſt ꝙ tā multiplex exhortatio ſcōꝝ patꝝ ꝓ implorāda gratia ec̄ in minimis; qꝛ oro ēſupͣ facultatē natue̓ aliqͥd poſſe facere vel pati qd̓ mei̓toriū ſit et̓ne vite.Exemplū dat̉ de pōde̓ gͣui qd̓ ex na̓lirobore nēo leucire poſſet. ſiue de re īſublimi loco poīto. Ad hec leuādal̓cttigēdai nullꝰ ꝑ ſe ſufficeret ſine raſtrum̄tis vel ope alteriꝰ Sic in motei̓a v̓tutū vel et p̄cipue magnaꝝſicut ſūt fortitudo et iuſticia et pocientia ē ſentiēdū; qꝛ difficilime ē pͣxis eaꝝ. et leſiua in pn̄ti; et premuumadhuc remotū et qͣſi in longinqͦ ꝯſtitutū. Ex qͦ ec̄ ſeqͥt̉ ꝙ ꝙͣuis ſublīſſime v̓tus pacie laudet̉ qͣſi opus ꝑfectū hn̄s; tamē qͥ caute vult ꝓfice̓ nōdꝫ ſe īprouide ingere̓ ad pͣcticādā eāſꝫ hūilit̓ ſeip̄m ī ſeip̄o mētiri ſemꝑ qͣixicit ſſibijp̄i ſuſpectꝰ de orduitate eiꝰ Et ſitūc occuſio ſe p̄beat. firmit̓ cōfide̓ deauxilio d̓ine gͣcie. q̄ rcē ⁊roͣbilit̓ ꝓcedētes n̄ ſinit tēptai̓ vltra vie̓s; frontoſe āt ſe inge̓ntes ſibi relinq̄re dnec ſciāt qm̄ nichil ex ſe pn̄t. Pecc̄īaem̄ ꝯꝑait̉ h̓be. q̄ nō creſcit niſi int̓ toītruci et fulgua et vepres et ſpinasint̓ quas nō ledi diuine ſoliꝰ eſt munus ꝓtectionis. Gregoi̓ Nunꝙͣ eſtpacie virtus in ꝓſpei̓s. Ille vero pociens eſt qͥ in adu̓ſis atterit̉ et tamēa ſpecie ſue rc̄itudinis nō curucitur.Ber̄. Paiuptatem equo quino ferrevirtus paciētie eſt. ſponte appetereſcipiētie laus eſt. Sūt qui pauꝑeseſſe volunt. eo trimen pacto vt nichileis deſit; et ſic diligunt pauꝑtatē vtnullā paciantur inopiuni. Sunt etalij mites. ſꝫ ꝙͣdiu nichil dicitur velcigitur niſi ppro eoꝝ arbitrio; ſꝫ ꝙͣ lōge ſuūt apcicientio apparet ſi leuisoricitur occaſio. Gregorius. Qui aſtuitu pacientie ante linguaꝝ vulnera corruit ſibi teſtis eſt quod contra manifeſte perſecutioīs gladiosnon ſubſiſteret. Sed impacientesaduertere ſūmopere debent ꝙ dum
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten