malicie augmenta acquirere. bonorum vitum non ſolū verbis qc moibus ſed eciam glcidijs impugnare.in ſemetipſis ſpem ponere.; inquitatem quotidie ſine vllo deſiderij defectu perpetrare Senecē. Pruī magnanimis nē ē: non ſentire ſe percuſſaim Imimcinis enim fera et magnaad latratum canūreſpicit. Mognimus ſtat rectus ſub quolibet pōdere nulla illum res minore facit. nililli eorum que ferendo ſūt diſplicet;quicquid cadere in hominē poteſt. inſe cecidiſſe nō q̄ritur. Si mognanimus fueris nunꝙͣ iudiccibis tibi cōtumeliā fieri de immico dices nō nocuit: ſed omnnū nocendi habuit. Etcum illum in poteſtute tua videris:vindictum putubis non vindicerepotuiſſe. Scito enim mognum ⁊ honeſtum vindicte eſſe genus. ignoſcēFacilius eſt totum gentem. ꝙ inognanimū vincere. Nogni qnimi eſtincigna contempnere; et mediocriamalle ꝙͣ nimia. Vires ſuas nouit.Vincit virtute fortuncim nichil em̄magnū eſt in rebus humanis; niſimagno cnimo deſpicias. Animumexcellentem moderatum ōnid tonꝙͣ maiora tranſeuntem. quicquid timemꝰ optamuſqꝫ ridenteꝫ: celeſtispotentia qͣgitar. Non poteſt res tāto ſine adminiculo muneris ſtureſuperni quēadmodum radij ſolis cōtingunt quidem terram: ſed ibi ſuntvnde mittuntur. Sic cnimꝰ inagnꝰ ac ſcicerconuerſaitur quidem nobiſcum: ſed heret orgini ſue. ij. corī.iijº. Fiduciam habemꝰ ꝑ criſtum addeum non ꝙ ſufficientes ſimus cogitue̓ aliqͥd ex nob̓. qͣiex nob̓ſꝫ ſufficientici nr̄o ex deo eſt.¶ Cōtra tēptocōes intēꝑancie qcpetulācie. ¶ Ca. 20.Obie. 3. Sacͣ v̓go ſaxadixit Tu ſcis dn̄e qꝛ mūdā ẜudiū aīqꝫ meā ab oī ꝯcupīa.Nūꝙͣ cū ludentibꝫ miſciū me. neqꝫcū hijs qͥ in leuitote q̄bulāt ꝑticipeꝫme p̄bui Iob. 21. Quore īpij viuūt.ſublimati ꝯfortutiqꝫ diuicijs Tenēttipanū et citharā; et gaudēt ad ſonitu organi Infantes eoꝝ exultāt luſibꝰ Ducūt in bonis dies ſuos; et inpūcto ad inferna deſcēdut k29. videbāt me iuuenes ⁊ obſcōdebāt̉: et ſenes aſſurgētes ſtobāt. Si qn̄ ridebāad eos non credebant; ⁊ luxvultꝰmei non cadebāt in terrqzi. Pepigi fedus cum oculis meis: ut ne cogitare quideꝫ de virgine. Nunqͥd qbuſcuū in vanitute? ⁊. mocha. 4º. kexautē anthiochꝰ flexus ad mīaini lacrimas fudit r̓cordatus defuncti ſobrietatē et modeſtiam ſcꝫ onye pōtificis. Ex quo patꝫ ꝙͣ pulchra v̓tusē tꝑcncia; q̄ impuūi eciā cōmouit adfletu Thoͣs. Intꝑancie viciū ē ẜuile ⁊ pueile ⁊ inaxīe improꝑobileqꝛmoxīe repugt excellētie hoīe ē eī ccadelectacōes brutales; guſtꝰ ſcꝫ veneveoꝝ ⁊ geſtuū inordīatoꝝ. qͥ ex inepta leticia ꝓcedūt Ad phil̓. g. Gaudete ī dn̄o ſꝑ; iteꝝ dico gaudete. Nodeſtia vra noͣ ſit oībꝫ hoībꝫ p̄pet̓. ꝝ abſcōditꝰ ſit hō cordis ī īcorruptibilitate qͥeti ⁊ modeſti ſpūs Et īfro Ingimes ī orōe modeſti hūiles. ſapīe. 8.Scpiencio hōinis lucet in vultueiꝰ Cirillꝰ Omnis ſapiētis actꝰ dꝫ eē