Igit̉ amiōri oꝫ ut īchoeꝰ et ſic paulati creſce̓ ut tādē ꝑ grām dei pꝰ louā paciēciā ad ꝑfcōnē vemiamq ſicutbtus gregoriꝰ dicit. Qui dignanterimꝑfcōrū deſideria inflāmat; aliquado ad ꝑfectionē roborat. ¶ Co. 8. De diIſtīguit̉ aūt cau̓tus ẜm ſcūmthomā in 22. ꝑ tres gͣdꝰ; qꝛ ēq̄dā caritus incipiēs. q̄dā ꝓficiēs. q̄dā ꝑfcāˢ et qͥlibet horū graduū vltimus diſtinguit̉ ꝑ tres ordīes; et ſicſūt nouē ordīes caritatis iuxͣ nouēordīes ā̄gelorū ita ꝙ meritu rn̄decitp̄mio. videlicet ꝙ infimꝰ gradꝰ caritatis merecit̉ aſſociacōnē cū angelis. ſcd̓s cū archāgelis ⁊ ſic de alijs.aiſcēdēdo vſqꝫ ad ſup̄mū gͣdū co̓totis et chorū ſeraphicū. Nec ē hic cura facere drām int̓ grādū et ordinēquia non verba cūt loquēdi ſubtilitutē querimꝰ. ſꝫ rem ip̄am. Dictū eſtaūt; ꝙ ẜm ſolorm coi̓tutē aſſumunt̉hoīes in cōſortiū ſpirituū btōrū. Etqꝛ nouē ſūt diſtincti chori. pulch̓riādiſparitate in ſūma dilcōne diſpoſiti; ideo ſequit̉ ncc̄ui̓o ꝙ eciā dn̄t eſſenouē gͣdus coritatis qͥbꝫ ſcādaturad illos. Noīa aūt hoꝝ gradiuinōhabemꝰ ſpecificcta; ſꝫ vtimur t̓mīscōibus. primus. ſcd̓s. t̓cius. ⁊cͣ Racōhuiꝰ videt̉ poſſe ſuī ex hoc; ꝙ nemoſcit an odio vel cimoe̓ dignus ſit Cūergo nemo ſciat certitudīalit̓ an incorritate ſit. multominus ſcire poterit in quo qͣdū ccritatis ſit ꝙͣius cōiecturalit̓ ſcī doctores multa de hijsloqͣnturānitētes ſignis et cōiecturisgroſſis. Solus autē deus ſcit noīaet merita p̄deſtincitorū; et quibꝫ voluerit reuelae̓. Propt̓ hmoī ergo in-certitudinē. p̄dicti gͣdus certa noīaforte non habentHerum abſqꝫ vllocōtradcōne noīari pn̄t noībus ordinum quibus in merito rn̄dent: ut dicendo. ccritus angelica. coritos qrchangelico. cherubica ⁊cͣ. Veriſſimenamqꝫ dicimus ſcm̄ iohānē baptiſtum in terris hobuiſſe coi̓tatem ſeraphicē: ideſt ꝑ quam merebat̉ aſſutmi in ſup̄mū chorum ſeraphin. Porimodo de omnibus alijs dicere poſſemus ſiue viuis ſiue defunctis: ſi bene ꝯſtoret nobis de meritis ipſorum.Triplex quoqꝫ ſtatus caritatis poteſt applicorri ad tres ierairchias: videlicet ꝙ coritus incipiens reſpondecit infime ierarchie. caritus proficiens medie. et eccritrs perfecta ſupreme. Et quelibet iſtaꝝ habet grodus ſuos. videlicet principiūi mediūet finem; et ſic in vniuerſo ſūt tresſtutꝰ coritatis. et nouē gͣdꝰ prīcipoles. Quilibꝫ āt gͣduū iſtoꝝ vltei̓ꝰ hſub ſe gͣdꝰ minꝰ prīcipales qīfinitos. ẜ diu̓ſitate incop̄hēſibilē mei̓torū et p̄mioꝝ in elcīs tā viius qͣm defunctis; ſoli deo cognitoꝝ et qͥbꝫ voluerit reuelare. Et ē vei̓ſilē. ꝙ ſic̄ nuſꝙͣ reꝑtū ē aliqͦs duos taceo pluresomnino fuiſſe p̄cēs in naturalibꝫ. aꝙͦ inqgis ē in diſpoſicōne facierū ſicnec in gͣtuitis. Hec aūt ſuꝑmirādiſſima diu̓ſitas. in toto vniu̓ſo incixīep̄dicat diuinā ꝑfectionē. Sed hͦ obicit̉. ꝙ qꝛ nichil imꝑſcm̄ admittit̉ adillum ſplendidiſſimam ſocietatemſuꝑnoꝝ ciuiū. ergo incipiēs a̓ ꝓficiens cui̓tus locū ibi non habebit ſedtātūmodo ꝑfcā. qͣre ꝯn̄t̉ ſeqͥt̉ ꝙ p̄dicta nō pn̄t ſture videlicet ꝙ cai̓tas
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten