dimitte nob̓ debita nrā. ſicut ⁊ nos dimittiꝰdebitoribꝰ nr̄is. Proculdubio verba ſpōſionis huius inplentur ſi hō qui nondū ita ꝓficit ut iam diligat inimicū. tij qn̄ rogatur abhoīe qͥ pcc̄auit in eū ut ei dimittat dimittitex corde. qꝛ etiā ſibirogāti vult vtiqꝫ dimitticū orat ⁊ dicit. ſicut ⁊ nos dimittimꝰ debitoribꝰ nr̄is. id ē ſic dimitte debita nrā rogātibꝰnob̓. ſicut nos dimittimꝰ rogātibꝰ debitoriAm vero qͥ eū in quēbꝰ nr̄is. lxxxvpcc̄auit hoīem rogat ſi pccō ſuo moueturut roget. nō eſt adhuc deputandꝰ inimicus ut eum dilige̓ ſit difficile. ſicut difficileerat qn̄do inimicicias exercebat. Quiſquisaūt rogāti ⁊ peccati ſui penitēti nō ex cordedimittit. nullomō exiſtinꝫ a dn̄o pcc̄a ſuadimitti. qūo mentiri veritas nō pōt. Quemgͦ euangelij lateat auditorē ſiue lectorē qͥsdixerit. Ego ſū veritas. Qui cū docuiſſꝫ or̄onem hanc. in ea poſitā ſentētiā vehemētercōmendauit dicens. Si enī dimiſeritis hoībus pcc̄a eoꝝ. dimittet vobis pr̄ vr̄ celeſtiſdelicta vra. Si aūt nō dimiſeritis hoībꝰ. necpr̄ vr̄ celeſtis vobis dimittet pcc̄a. Ad hectā magnū tonitruū qͥ nō exꝑgiſcitur nō dormit. ſꝫ mortuus ē. ⁊ tij potens eſt illeAne quiec̄ mortuos fuſcitae̓lxxxiv

q S