vſqꝫ adeo tn̄ racōnabil̓ natura refugit falſitatē. ⁊ quātū pōt deuitat errorē. ut falli etiā nōlint quicūqꝫ amant falle̓. Nō em̄ ſibi qͥ mentit̉videtur errare. ſꝫ aliū in errorē mittere credentem ſibi. ⁊ in ea re quidē nō errat quā mētiendo ꝯtegit. ſi nouit ip̄e quid veꝝ ſit. ſꝫ in hoc fallitur qd̓ putat ſibi ſuū nō obeemēdaciū. cū magis facienti ꝙͣ patienti obſit omīe peccatū. Verū hic difficillima ⁊ latrebroſiſſima gigniturqueſtio. de qua iam grādē libꝝ cū rn̄dendi neceſſitas nos vrgeret abſoluiuiꝰ. vtrū ad officiū hoīs iuſti aliqn̄ ꝑtineat mentiri. xIIOnnulli em̄ eo uſqꝫ progrediūtur. ⁊ vtpeierare ⁊ de rebꝰ ad dei cultū ꝑtinētibꝰ.ac de ip̄a dei naturā falſū aliquid dicere. nonunquā bonupiūqꝫ opus eē ꝯtendāt. Aichiaūt videtur eē peccatū oē mendaciū. ſꝫ multūintereē quo aīo. ⁊ quibꝰ rebꝰ quiſqꝫ mentiat̉.Non em̄ ſic peccat ille qui ꝯſulendi. quō ille q̄nocendi voluntate mentitur. aut vero tm̄ no-cet qui viatoreꝫ mentiendo in diuerſum itermittit. quātū ille qui viā vite mendacio fallēte deprauat. Nemo ſane mentiens iudicadꝰeſt. quidicit falſū qd̓ putat verū. qūo quātūin ip̄o eſt nō fallit ip̄e. ſꝫ fallit̓. Non ita q̄ mēda-cij. ſꝫ aliqij temeritatis arguenduſ eſt. qui falſa incauciꝰ credit. aut pro veris habꝫ. potiꝰqꝫ

7 b