Tertius

ſequit̉ aliqd̓ bonum quod nō ītendebat: ē a fortuna ⁊ caſu: ſi igitur ille cuius ītentio ē auerſa a fineultimo finē ultimū aſſequat̉ erit hoc a fortuna ⁊cāu: hoc āt incōueniens eſt qꝛ ultimꝰ finis ē bonūintellectus: fortuna āt ītellectui repugnat: qꝛ fōtuita abſqꝫ ordinatione intellectus ꝓueniūt: inconueniens āt ē ꝙ intellectus ſuū finē ꝯſequatur nonper uiam ītelligibilē: nō ergo ꝯſequet̉ finē ultimūqͥ peccās mortaliter hꝫ intentionē auerſā ab ultīofine. ¶ Itē maͣ nō conſequitur formā ab agenteniſi fuerit ad formā diſpoſita conuenient̓: finis āt⁊ bonū eſt perfectio uolūtatis ſicut forma maͣe:uolūtas igitur nō ꝯſequetur ultimū finē niſi fuerit diſpoſita cōuenient̓: diſponit̉ āt ad finem uolūtas ꝑ itentionē ⁊ deſideriū finis: non igitur conſequet̉ finē cuius intentio a fine auetit̉. ¶ Pret̓eain his que ſunt ordīata ad finē talis habitudo inuenitur ꝙ ſi finis eſt uel erit: neceſſe eſt ea que ſūtad finē fore: ſi āt ea que ſūt ad finē n̄ ſūt nec finiserit: ſi .n. finis eē pōt etiā nō exn̄tibꝰ illis que ſuntad finem: fruſtra ꝑ hmōi media q̄rit̉ finis: oſtēſūeſt āt apud oēs ꝙ hō ꝑ oꝑa v̓tutū ī quibꝰ p̄cipuūē intentio finis debiti: cōſequit̉ ſuū ultimū finemqui eſt felicitas: ſi ergo aliquis ꝯtra uirtuteꝫ agatab intentione ultimi finis auerſus ꝯueniēs ē ꝙ ultīo fine pͥuet̉. Hinc ē qd̓ dr̄ Math. vij. Diſcedite ame omnes qui operamini iniquitatem:Ꝙ per peccatum mortale ultimo fine aliquisin eternum priuaturLXIIIII¶Portet aūt hanc(pena q̄ quis priuatur ultimo fine eſſeiterminabilem: Priuatio enim alicuius nō eſt niſi qn̄ natum ē haberi: non .n. catulusmox natus dicit̉ viſu pͥuatꝰ: vltimuꝫ aūt finē nonē homo aptus natus ꝯſequi in hac vita ut probatum eſt: priuatio ergo hmōi finis oꝫ ꝙ ſit pena phanc vitā: ſed poſt hāc vitā n̄ remanet hoī facultas adiſpiſcendi vltimū finem: aīa .n. indiget corpore ad cōſecutionē ſui finis in ꝙͣtuꝫ per corpꝰ ꝑfectionem acqͥrit ⁊ in ſcīa ⁊ in v̓tute: amīa autempoſtꝙͣ fuerit a corpore ſeꝑate nō redit iterum adhunc ſtatum ꝙ ꝑ corpus ꝑfec̓tionē accipiat ſicutdicebāt trāſcorꝑationem ponentes ꝯtra quos ſuperius diſputatū eſt: neceſſe eſt igitur ꝙ ille qͥ hacpena punitur vltimo fine pͥuetur ⁊ in et̓nū priuatus remāeat. ¶ Adhuc ſi qͥs priuatur eo quod ēin natura eiꝰ ut hēatur: impoſſibile ē illud reꝑariniſi fiat reſolutio in p̄iacētem mat̓iā ut iteꝝ alid̓de nouo generetur: ſicut cū aīal amittit viſuꝫ autalium ſēſum: impoſſibile ē aūt ꝙ id quod iā generatum eſt iterū generet̉ niſi primū corrūpat̉: ⁊ tūcex eadem materia pot̓it aliud iteꝝ generari non

idem nūero ſed ſpē: res aūt ſpiritualis ut aīa uelāgelꝰ n̄ pōt reſolui ꝑ coruptiōeꝫ ī aliquā p̄iacēteꝫmaͣm ut iterum generetur illud idē ſpē: ſi gitur pͥuetur eo qd̓ eſt in natura ipſius ut hēat: oportetꝙ in ꝑpetuū maneat talis pͥuatio: eſt aūt ī naturaaīe ⁊ angeli ordo ad vltimū finem qui ē deus: ſi gͦab hoc ordine decidat ꝑ aliquā penam: ī ꝑpetuutalis pena manebit. ¶ Item naͣlis equitas hochabere videtur ꝙ vnus quiſqꝫ pͥuetur bono contra qd̓ agit: ex hoc .n. reddit ſe tali bono īdignuꝫ:⁊ inde ē ꝙ ẜꝫ ciuilē iuſticiā: qui ꝯtra rem publicāpeccat ſocietate rei publice pͥuat̉ omnino uel permortē uel ꝑ exilium ꝑpetuū nec attenditur quanta fuerit mora temporis in peccando ſed quid fitꝯͣ qd̓ peccauit: eadem autē eſt cōꝑatio totius vitepreſētis ad rem publicam terrena ⁊ totius eternitatis ad ſocietatē beatoꝝ qui ut ſupra on̄ſum eſtvltimo fine eternalit̓ potiūtur: qui gͦ ꝯtra vltimuꝫfinē peccat ⁊ ꝯtra charitatem ꝑ quaꝫ eſt ſocietasbeatoꝝ ⁊ tendētiuꝫ in beatitudinē: in et̓nū debetpuniri ꝙͣuis aliqua breui tꝑis mora peccauerit.Preterea apud dīnum iudiciū voluntas profacto ꝯputatur qꝛ ſicut homīes vident ea que exterius agūtur. ita deus inſpicit hoīuꝫ corda: quiaūt ꝓpter aliquod tꝑale bonum auerſus ē ab vltimo ſine qui in et̓nū poſſidet̉: p̄poſuit fruitionētemporalē illius boni tꝑalis eterne fruitioni vltimi finis. vnde pꝫ ꝙ multo magis voluiſſet in eternum illo bono tꝑali frui: gͦ ẜm diuinum iudiciuꝫita puniri debꝫ ac ſi et̓naliter peccaſſet: nulli autdubium ē quin ꝓ eterno pcc̄o eterna pena debeatur: debet̉ igitur ei qͥ ab vltimo fine auertit̉ penaeterna. ¶ Adhuc eadē iuſticie rōne: pena peccatꝭredditur: ⁊ bonis actibꝰ p̄miū: p̄mium aūt v̓tutiseſt beatitudo q̄ quidem ē eterna ut ſupra on̄ſuꝫ ē:ergo ⁊ pena qua qͥs a beatitudine excludit̉ debeteſſe eterna. Hinc eſt quod dicit̉ Math. xxv. Ibūthi in ſuppliciū eternū: iuſti autē in uitā eternā ¶Per hoc aūt excluditur error dicentium penasmaloꝝ qn̄qꝫ eſſe terminandas: que quidē poſitōortū habuiſſe uidetur a poſitione quorundā ph̓orum qui dicebāt oēs penas purgatorias eſſe ⁊ itaqn̄qꝫ terminandas. uidebat̉ āt hoc ꝑſuabile: tuꝫex humana conſuetudine: pene .n. humanis legibus inferuntur ad emendationem uitiorum. vn̄ſicut medicine quedam ſūt: tū etiā rōe. ſi enim pena nō ꝑꝑ aliud īferretur a pūiēte ſed ꝓpter ſe tm̄ſequitur ꝙ in penis propter ſe delectentur: quodbonitati diuine non congruit: oꝫ igit̉ penas ꝓpteraliud inferri: nec uidetur alius cōuenientior finisꝙͣ emendatio uitiorū: uidetur igitur conueniēterdici omnes penas purgatorias eſſe: ⁊ per ꝯn̄s qn̄qꝫ terminādas: cū etiam illud quod eſt purgabl̓eaccn̄tale ſit rōe creature ⁊ poſſit remoueri abſqꝫconſūptione ſubſtantie. Eſt autē ꝯcedēdū ꝙ pene