Tertius.

ſuſtentationeꝫ uite expectare: propter qd̓ diciturMat. vi. Nolite ſoliciti eſſe aīe ueſtre quid manducetis aut bibatis: aut corpori ueſtro quid induamini: ⁊ iterū. Nolite in craſtinuꝫ cogitare. Hocāt vr̄ oīo irrōnabile: ſtultum .n. eſt uelle finem ⁊ p̄termittere ea que ſūt ordinata ad finem: ad fineꝫāt comeſtionis ordinatur folicitudo humana: ꝑquam ſibi uictū procurat: qui igitur abſqꝫ comeſtione uiuere non p̄nt: aliquam ſolicitud nem devictu querendo debent here. Pre. ſolicitudo terrenorū non eſt uitanda: niſi quia impedit contēplationem eternorū: non pōt at hō mortalem carnem gerens uiuere quin multa agat: quibus contemplatio interrūpatur ſicut dormiēdo comedēdo ⁊ alia huiuſmodi faciendo: neqꝫ igitur pretermittenda eſt ſolicitudo eorum que ſunt ncc̄ia advitam propter īpedimentū contēplationis. Seqͥt̉ēt mira abſurditaſ. Pari .n. rōne pōt dicere ꝙ nōuelit ambulare: aut aperire os ad edendum: autfugere lapidem cadentem: aut gladium irruentē:ſed expectare ꝙ deus operetur: quod eſt deū tētare: non eſt igitur ſolicitudo uictꝰ totalt̓ abijciēda.¶ Qūo paupertas ſit bona. CXXXIII.T at premiſſorūueritas manifeſtetur: quid de pauꝑtate ſentiendum ſit: ex diuitijs conſideremꝰ. Exteriores quidē diuitie ſūt nccͣie ad bonum uirtutis: cū per eas ſuſtentemus corpus: ⁊ alijs ſubueniamus: oꝫ āt ꝙ ea que ſunt ad finē exfine bonitatem accipiant. neceſſe eſt ergo ꝙ exteriores diuitie ſint aliquod bonū homīs non tn̄ prīcipale ſed quaſi ſecūdarium: nam finis prīcipalit̓eſt bonum: alia uero ſcd̓m ꝙ ordinantur in finē:propter hoc qͥbuſdā uiſū eſt ꝙ uirtutes ſint maxima bona hoīs: exteriores āt diuitie quedam minima bona: oꝫ āt ꝙ ea que ſunt ad finem modū accipiant ẜm exigentiaꝫ finis: in tm̄ igitur diuitie bone ſunt in quantū proficiūt ad uſum uirtutis. Siuero iſte modus excedatur: vt īpediatur vſus uirtutis: nō iam īter bona cōputanda ſunt ſed intermala. vnde accidit quibuſdam bonū eſſe hēre diuitias qui eis utūtur ad uirtutes: quibuſdā ueromalū eſt eas hēre qui per eas a uirtute retrahunt̉uel nimia ſolicitudine: vel nimia affectione ad ipſas: vel ēt mentis elatione ex eis conſurgente: ſedcum ſint uirtutes actiue uite ⁊ contemplatiue: aliter utreqꝫ diuitijs exterioribus indigent: nam uirtutes contemplatiue indigent ad ſolam ſuſtentationē nature: virtutes āt actiue indigent ⁊ ad hoc⁊ ad ſubueniendū alijs cum quibus conuiuendūeſt: vnde ⁊ contēplatiua uita ēt in hoc perfectioreſt: qꝛ paucioribus indiget: ad quā quidem uitaꝫvr̄ pertinere ꝙ totaliter hō diuinis rebus uacet:

quā quidem perfectionē doctrina xp̄i hōi ſuadetvnde hāc perfectionem ſectantibus mīmuꝫ de exterioribus diuitijs ſufficit ꝙͣtuꝫ .ſ. neceſſe eſt ad ſuſtentationeꝫ nature. vnde ⁊ apl̓s dicit. i. Thimo.vi. Hn̄tes ſolum alimenta ⁊ quibus tegamur: hiscontenti ſimus. Paupertas igitur laudabilis eſt īquantū hoīeꝫ liberat ab illis uicijs quibus aliquiper diuitias īplicātur. In quātum at ſolicitudinētollit: q̄ ex diuitijs conſurgit eſt utilis quibuſdaꝫ:qͥ .ſ. ſūt ita diſpoſiti: ut circa meliora occupentur:quibuſdā uero nociua qui ab hac ſolicitudine liberati ī peiores occupationes cadūt. vn̄ Grego. invi. moral̓. Sepe qui occupati bn̄ humanis uſibuſuiuerent: gladio ſue quietis extincti ſunt. In quatum uero paupertas bonū qd̓ ex diuitijs prouēitſ. ſubuentionē aliorū ⁊ ſuſtentationē propriā impedit: ſimpl̓r malū eſt: niſi in quātum ſubuētio qͣī tp̄alibus proximis ſubuenitur per maius bonūpōt recōpenſari .ſ. per hoc ꝙ hō diuitijs carens liberius pōt diuinis ⁊ ſp̄ualibus uacare: bonū aūtſuſtentationis proprie adeo neceſſariuꝫ eſt ꝙ nullo alio bono recompenſari poteſt: nullius enī boni obtentu debet homo ſibi ſuſtentationem uiteſubtrahere: paupertas igitur talis laudabilis eſt:cuꝫ homo a ſolicitudinibus terrenis liberatus liberius diuinis ⁊ ſpiritualibus uacat: ita tn̄ ꝙ cuꝫea remaneat facultas homini per licitum moduꝫſuſtentandi ſe ipſum: ad quod nō multa requirūtur: et quanto modus uiuendi in paupertate minorem ſolicitudinem exigit: tanto paupertas eſtlaudabilior: non autem quanto paupertas fueritmaior: non enim paupertas ſecundum ſe bona ē:ſed in quantum liberat ab illis quibus homo impeditur quo minus ſpiritualibus intendat. vndeſecundum modum quo homo per eaꝫ liberaturab impedimentis predictis eſt menſura bonitatisipſius: ⁊ hoc eſt commune omnibus exterioribusque in tantum bona ſūt in quātum proficiunt advirtutē: non āt ſcd̓m ſe ipſa.¶ Solutio rationum ſupra inductarum contra paupertatem. CXXXIIII.IIs auteꝫ uiſis rōnes predictas quibus paupertas impugnatur diſſoluere non eſt difficilequanuis enim homini naturaliter inſit appetit̉congregandi ea que ſunt neceſſaria ad uita: ut pͥma ratio proponebat: non tamen hoc modo: ꝙoporteat quemlibet circa hoc opus occupari: necenim in apibus omnes eidem uacant officio: ſedquedam colligunt mel quedam ex cera domos ꝯſtituunt: reges etiaꝫ circa hec opera non occupāt̉.Et ſil̓r neceſſe eſt in hoībus eē: qꝛ .n. multa nccͣiaſunt ad hoīs uitam: ad que unus hō per ſe ſuffice̓