Secūdus.

ſicut ipſe perfectus eſt: cum nullius eſſe perfectuꝫſit ſicut eſſe diuinū: nec alicuiuſ oꝑatio poſſit eſſeꝑfectior ꝙͣ ſua ſubſtātia: nec ē aliqͥs alius ītellectꝰqͥ oīa etiam q̄ deus facere pōt cognoſcat: qꝛ ſic dīnā eſſentiā cōphenderet: illa ēt qͥ intellectus aliuscognoſcit n̄ oīa vna ⁊ eadē oꝑatione cognoſcit: īcōꝑabiliter igitur deus ſuꝑ oīa btūs ē. ¶ Itē qͣnto aliqͥd magis vnitū ē: tanto bonitas eius ⁊ v̓tusꝑfectior ē: oꝑatio aūt ſucceſſiua ẜm diuerſas ꝑtestꝑis diuidit̉: nullo igit̉ mō eius ꝑfectio pōt cōꝑariꝑfectioni oꝑationis q̄ eſt abſqꝫ ſucceſſione tota ſimul ⁊ ꝑcipue ſi non ī momēto trāſeat ſꝫ in et̓nuꝫmaneat: dinū aūt intellige̓ ē abſqꝫ ſucceſſiōe totūſil̓ et̓nalit̓ exn̄s: nr̄m at ītellige̓ ſucceſſionē hꝫ ī ꝙͣtūadiūgit̉ ei ꝑ accn̄s cōtinuū ⁊ tēpus: dīna igit̉ bt̄ītudo ī infinitū excedit hūanā: ſicut duratio et̓nitatꝭexcedit nūc tꝑis fluēs. ¶ Ad hec fatigatio ⁊ ocupationes varie qͥbus ncce eſt cōtēplationē noſtrāin hac vita īterpolari in qua conſiſtit p̄cipue hūana felicitas ſi qua ē: pn̄tis vite errores ⁊ dubitationes ⁊ caſus varij quibus ſubiacet pn̄s vita: oſtendūt oīo īcōꝑabilē eſſe hūanā felicitatē p̄cipue hꝰvite dīne beatitudini. ¶ Amp̄. ꝑfectio dīne betitudinis cōſiderari pōt ex hoc ꝙ ōnes beatitudines cōplectit̉ ẜm ꝑfectiſſimū modū: de cōtēplatīaqͥdē felicitate hꝫ ꝑfectiſſimā ſui ⁊ alioꝝ ꝑpetuamcōſiderationē: de actiua v̓o vita n̄ vnius hoīs autdomꝰ aut ciuitatis aut regni ſꝫ totius vniuerſi gubernationem: falſa enim felicitas ⁊ terrena nō hꝫniſi quādam vmbram illius felicitatis ꝑfectiſſimeconſiſtit enim in quīqꝫ ſecundum Boetium .ſ. involuptate: diuitijs: ptāte: dignitate: ⁊ fama: hꝫ ātdeꝰ excellētiſſima delectationē de ſe ⁊ vl̓e gaudiūbe oībꝰ bonis abſqꝫ cōtrarij admixtiōe: pro diuitijs v̓o hꝫ oīmodā ſufficiētiā ī ſe ip̄o oīum bonorū vt ſupra on̄ſū ē: ꝓ ptāte hꝫ infinitā v̓tutē: ꝓ dignitate hꝫ oīum entiū pͥmatū ⁊ regimē: pro famaamirationē oīs intellectus ip̄m vtcūqꝫ cognoſcētis. Ipſi igitur qui ſingulariter beatus eſt: honorſit ⁊ gloria in ſecula ſeculorum amen.Explicit liber primus Incipis ſecundus¶ Cōtinuatio ſequētiū ad precedentia. Cap. I.Editatus ſum īoībus operibꝰ tuis: ⁊ in factis manuū tuarū meditabar. Rei cuiuslibet perfecta cognitio haberi nōv pōt niſi eiꝰ oꝑatio cognoſcat̉. Exmō .n. oꝑatiōis ⁊ ſpē mēſura ⁊ qͣlitas v̓tutis penſatur: v̓tus v̓o maͣm rei mōſtrat: ẜm hoc .n. vnurquodqꝫ natū ē oꝑari ꝙ actu talē naͣm ſortit̉. Eſtaūt duplex rei oꝑatio vt ph̓us tradit in. ix. metaphiſice: Una quidē q̄ in ipſo operante manet ⁊ ēipſius oꝑantis ꝑfectio: vt ſentire intelligere ⁊ velle. Alia vero que in exteri rē rem tranſit que eſt

ꝑfectio facti qd̓ per ipſam conſtituit̉: vt calefacereſecare ⁊ edificare: vtraqꝫ aūt dictarū oꝑationumcōpetit deo qͥdē pͥma ī eo ꝙ intelligit vult gaudet⁊ amat: alia vero in eo ꝙ res in eē producit ⁊ eascōſeruat ⁊ regit. Quia vero prima oꝑatio ꝑfectōoꝑantis ē: ſecūda vero ꝑfectio facti: agēs aūt naͣlipͥus facto ē ⁊ cā ipſius: oꝫ ꝙ pͥma dictarū oꝑationū ſit rō ſecūde ⁊ eam precedat naͣlit̉ ſicut cā effectū: quod qͥdē in rebus hūanis manifeſte apparꝫ.Conſideratio enī ⁊ volūtas artificis pͥncipiū eſt ⁊rō edificationis: pͥma igit̉ dictarū oꝑationū tanꝙͣſimplex oꝑātis ꝑfectio: oꝑatiōis vendicat ſibi nomē vl̓ etiā actiōis: ſecūda v̓o eo ꝙ ſit ꝑfectio factifactionis nomē aſſumūt: vn̄ manufacta dicunt̉ q̄ꝑ actionē huiuſmōi ab artifice in eē ꝓcedūt: de pͥma aūt dei oꝑatiōe in p̄cedēti libro iā diximꝰ vbieſt actū de cognitiōe ⁊ volūtate dīna. vn̄ ad cōpletā dīne v̓itatis conſiderationē reſtat nūc de ſecunda oꝑatione tractare ꝑ quaꝫ .ſ. res ꝓducunt̉ ⁊ gubernantur a deo: quē quidē ordinē ex p̄miſſis verbis ſumere poſſumus: ꝑp̄mittit nāqꝫ pͥme oꝑationis meditationē cuꝫ dicit: medi. ſū in oī. oꝑ. tu. vtoꝑatio ad dīnū intelligere vel velle referat̉: ſubiūgit v̓o factiōis med tationē cū dicit: ⁊ in fac. ma.t. me. vt per facta manꝰ ipſius intelligamꝰ celuꝫ etterrā ⁊ oīa q̄ ꝓcedūt in eſſe a deo: ſicut ab artificemanufacta procedunt.¶ Ꝙ conſideratio creaturaruꝫ vtilis eſt ad fideiinſtructionem.Uiuſmōi quideꝫdīnoꝝ factorum meditatio ad fideꝫ¶V hūanam inſtruendā de deo nccͣariaeſt. pͥmo quidē qꝛ ex factoꝝ meditatiōe dīnam ſapientiā vtcūqꝫ poſſumꝰ ⁊ āmirari ⁊ cōſiderare.Ea enim que arte fiunt: ipſius artis ſunt rep̄ſēt atiua vtpote ad ſimilitudinem artis facta: deus ātſua ſapīa res in eſſe dduxit ꝓpter qd̓ in p̄s dicit̉.Oīa in ſapientia fe. Unde ex factoꝝ conſideratione dīnam ſapientiam colligere poſſumus: ſicut inrebus factis ⁊ quādam cōmunicationem ſue ſimilitudinis ſperſam. Dicitur .n. Ecc̄i. pͥmo. Effuditillam .ſ. ſapīam ſuper omnia opera ſua. vnde p̄scum diceret. Mirabilis fac. eſt ſci. tu. ex me. ꝯfor.eſt ⁊ non po. ad eā: ⁊ adiungeret diuine illuminationis auxilium: cum dicit nox illuminatio mea.⁊cͣ. ex conſideratione diuinorum operum ſe adiutum ad diuinam ſapientiam cognoſcendam confitetur dicēs. Mirabilia opera tua ⁊ anima meacognoſet nimis. ij. hec ꝯſideratio in āmirationemaltiſſime dei virtutis ducit ⁊ per ꝯn̄s in cordibushoīnum reuerentiā dei parit: oportet enim quodvirtus facientis eminentior rebus factis intelligatEt ideo dicitur Sap̄. xiij. Si virtutem et operaeorum ſcilicet celi et ſtellarum et elementoꝝ mū

e 4