Druckschrift 
3 (1488)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Primus.

Incipit liber primus de veritate catolice fidei ꝯͣ errores gentiliū: editus a venerabili fratre Thomaqe Tqua dordine ſim pdicatoꝝ doctore egregio Quod ſit officiū fapiētia. Capitulū primū.MCEEritatemmeditabitur gutturmeū: labia meateſtabunt̉ impiuꝫ:uerb. viij. Multitudinis vſus quem inrebus noīandis ſeq̄n ph̓s cenſet: cōiterobtinuit vt ſapiētesdicant̉ qui res directe ordināt eas bene gubernant. Un̄ inter aliahoīes de ſapiente ꝯcipiūt: a ph̓o ponit̉ ſapiētiseſt ordinare. Oiuꝫ aut ordinandoꝝ ad finē gubernationis ordinis regulam ex fine ſumi neceſſe ē.Tunc .n. vnaq̄qꝫ res optime diſponit̉ ad ſuumfinē cōuenient ordinatur. Finis .n. vniuſcuiuſqꝫ ēbonū. Un̄ videmꝰ in artibꝰ vnā alterius gubernatiuā quaſi pͥncipē: ad quā ꝑtinet eiꝰ finis. Sic̄medicinal̓ ars pigmētarie pͥncipat̉: ordinatpter hoc ſanitas circa qua medicinal̓ v̓ſat̉ finiseſt oīum pigmētoꝝ arte pigmentaria cōficiunt̉Et ſil̓e apparet in arte gubernatoria reſpectu nauifactiue: in militari reſpectu equeſtris oīs bellici apparatꝰ. Que quidē artes alijs prīcipātes architectōnice noīant̉ quaſi pͥncipales artes. vn̄ ea artifices architectores vocant̉: nomē ſibi vendicant ſapientū. Quia vero p̄dicti artifices ſingulariū quarūdā reꝝ fines ꝑtractantes: ad finē vl̓eꝫoīuꝫ pertingūt: dicūt̉ quidē ſapiētes hꝰ vl̓ illiuſrei: ẜm quē modū dr̄. i. ad Cor̄. iij. Ut ſapiēs architectus fudamentū poſui. Nomen aūt ſimpl̓r ſapientis: illi ſoli reſeruat̉ cuiꝰ cōſideratio circa finemvniuerſi v̓ſat̉: ēt eſt vl̓alitatis prīcipiū. Un̄ ſcd̓mph̓m: ſapientis ē cās altiſſimas ꝯſiderare. Finis atvltimus vniuſcuiuſqꝫ rei ē intenditur a primoauctore vel motore ipſiꝰ. Primꝰ aūt auctor motor vniuerſi eſt ītellectꝰ: vt.. on̄det̉. Oꝫ .n. vltimūfinē vniuerſi bonū ītellectꝰ. hic aūt ē v̓itas. Oꝫigitur v̓itatē eſſe vltimū finē totiꝰ vniuerſi circaeius ꝯſiderationē prīcipl̓r ſapīaꝫ inſiſtere. Ac ideoad v̓itatis manifeſtationē diuina ſapientia carneinduta ſe veniſſe in mundū teſtat̉ dicēs. Io. xviij.Ego in hoc natꝰ ſū ad hoc veni in mundū ut teſtimoniū perhibea veritati. Sed primā phīamphūs determinat eſſe ſcīam v̓itatis: cuiuſlibetſed eiꝰ veritatꝭ eſt origo oīs v̓itatis .ſ. que pertinꝫad primū prīcipiū eſſendi oībus. vn̄ ſua v̓itas ē

oīs v̓itatis principiū. Sic .n. eſt diſpoſitio rerum īv̓itate ſicut in eſſe. Eiuſdē aūt eſt vnū ꝯtrarioruꝫꝓſequi aliud refutare; ſicut medicīa que ſanita operatur: egritudinē v̓o excludit. vnde ſic̄ ſapiētis eſt veritate precipue de primo prīcipio meditari alijs diſſerer̄: ita eiꝰ ē falſitatē ꝯtrariā īpugnare. Conuenient̓ ergo ex ore ſapīe duplex ſapietisofficiū in v̓bis ꝓpoſitis demonſtrat̉ .ſ. v̓itate diui que anthonomaſice ē v̓itas meditatā eloqͥ: qd̓tangit dicit. Ueritatē meditabit̉ guttur meuꝫEt errorē ꝯtra v̓itatē īpugnare: qd̓ tagit dicit: labia mea deteſtabunt̉ īpiū: qd̓ falſitas ꝯtradiuinaꝫ ueritatē deſignat̉ que religioni ꝯtraria ē:que īpietas noīatur. vn̄ ēt falſitas ꝯtraria etiā ei īpietatis ſibi nomen aſſumit. Que ſit ī hoc opere auctoris intētio. .II.Nter oīa uero ſtuσ dia hominū ſapīe ſtudiū eſt ꝑfectius Iublimiꝰ vtilius: iucūdiuſ. Perfectiꝰquidē: qꝛ in quātū ſapīe ſtudio dat ſe: intm̄ v̓ebratitudinis aliquā partē hꝫ. Un̄ ſapiens dicitBeatus vir qui in ſapīa mo. Eccl. xiiij. Sublimiꝰaūt eſt: qꝛ per ipſuꝫ homo ad diuina ſil̓itudinemp̄cipue accedit quē oīa ī ſapīa fecit. vn̄ qꝛ ſil̓itudo eſt dilectionis: ſapīe ſtudiū p̄cipue deo per amicitiā ꝯiungit: ꝓpter qd̓: Sap̄. vij. dr̄: ſapīa ē infinitꝰ theſaurꝰ hoībus: qui uſi ſūt: fa. ſūt ꝑti. ami.dei. Utilius āt eſt: qꝛ per ipſam ſapīam ad īmortalitatis regnuꝫ ꝑuenitur. Cōcupīa at ſapīe deducetad regnū perpetuū. Sap̄. vi. Iucūdiꝰ aūt ē: qꝛhꝫ amaritudinē cōuerſatio illiꝰ: nec tediū conictꝰillius ſed leticiā gaudiū: Sap̄. viij. Aſſūpta igit̉ex diuina pietate fiducia: ſapietis officiū ꝓſequendi ꝙͣuis proprias vires excedat ꝓpoſitū nr̄e intentionis eſt veritatē quā fides catolica profitet̉: noſtro modulo manifeſtare: errores eliminādo ꝯtrarios. Ut .n. verbis Pilarij vtar Ago hoc vel precipuū vite mee officiū debere me deo cōſciꝰ ſū: vtoīs ſermo meus ſenſus loquatur. Cōtra ſingulorū aūt errores difficile ē ꝓcedere ꝓpter duo Primo qꝛ non ita ſunt nobis nota ſingulorumerrantiū dicta ſacrilega ut ex his que dicūt poſſimus rōes aſſumere ad eorū errores deſtruendos.Hoc enī modo vſi ſunt antiqui doctores ī deſtructionē erroꝝ gētiliū quoꝝ poſitiones ſcire poteratqꝛ ipſi gentiles fuerat uel ſaltē inter gētiles conuerſati: in eoꝝ doctrinis eruditi. Scd̓o qꝛ qͥdāeoꝝ ut macometiſte pagani cōueniūt nobiſ in auctoritate alicui ſcripture per qua poſſintconuinci: ſicut ꝯtra iudeos diſputare poſſumusvetus teſtamētū: ꝯtra hereticos per nouū. hi veroneutrū recipiūt. vnde neceſſe ē ad naͣlē rationem