Contemplationis
do. aꝑiendoqꝫ ſuā neceſſitatē ⁊ indigentiāexponēdo. ſed ⁊ memorādo eoꝝ magnamgratiā atqꝫ largitatē. dep̄cando etiā eos vtdignarent̉ intercedere ꝓ ſe ad deū omnipotentē qꝛ ꝑſonaliter ꝯparere coraꝫ eo dignanō eſſet. ¶ Uerū eſt/ dictā ꝑſonā in hmōimeditatōe plura ſenſiſſe impedimēta extranearuꝫ cogitationū atqꝫ fantaſiarū. ip̄a tn̄forti ꝑſeuerātia/ ſe artauit. atqꝫ in dicto locō continuit inde non mouendo ſeu diſcedendo; quouſqꝫ quod q̄ſiuit inuenit. eſſetqꝫ ſtabilita oīno in hmōi or̄one. nec aliqͥdaliud intēderet. ¶ Per dies aūt plurimosmodū dictū ꝯtinuabat fueratqꝫ interdumad duas/ tres vel quatuor horas/ priuſqͣꝫqd̓ petiuit/ hr̄e potuiſſet. ſcꝫ ſuaruꝫ cogitationū ⁊ affectionū vnitatē atqꝫ recollectionem/ ad vnū tale quale diximꝰ ſupra. Et ꝑmodū talē quaſi ſemꝑ ꝑuenit ad qd̓ tendebat. qn̄qꝫ tn̄ citiꝰ. interdū vero tardiꝰ. ꝑcepitqꝫ clare verū eſſe dn̄i nr̄i ih̓u xp̄i ꝓmiſſum. qͥ ꝑſeuerauerit pulſans petendo/ aperiet̉ ei ¶ Poteſtis igit̉ optime ꝑpēdere qͥn̄ta fuerint huiꝰ ꝑſone deſideria ardentia/ etanxia ſuſpiria atqꝫ gemitus/ erga ſanctosmō ad vnū mō ad alterū. ſpēaliꝰ ad eos qͦꝝfeſtū tūc colebat̉. qn̄ abſqꝫ ſuccurſu ⁊ auxilio ꝑceptibili/ ꝑmiſerāt dictā ꝑſonā ad ſuos pedes ꝓuolutā/ ad tanti tꝑis ſpaciū permanere in bello cōtinuo/ ſuarū cogitationū/ tumultū nō modicū atqꝫ in ſuo aſcēſuimpedimētuꝫ validū cauſantiū. nec ꝑ ſancta deſideria loqui ꝑmittētiū eiſdē. Ip̄i tn̄tandē de eadē optime ſe qͥtabāt; aīe ſue deſideriū eidem tribuēdo. ẜm dei volūtatē ⁊eiꝰ vtilitatē. ¶ Reperit itaqꝫ dicta ꝑſonahmōi exꝑtā difficultatē/ ſibi ꝯuerti ad ꝓfectum. vt exhinc diſceret viuaciꝰ ⁊ ardentiflagitare. Un̄ accidit ꝙ ſe de cetero in ſuaor̄one reꝑit citiꝰ atqꝫ qͣſi ſine impedimētocollectā in modū talem ad ſuarū cogitationū vnionē atqꝫ ſimplicitatē. leuiuſqꝫ mō p̄dicto ⁊ ceteris/ bona conſuetudine comitead p̄dicta ꝑuenit. ¶ Et puto iſtū modumin initio gͣuilhelmū pariſien̄. doctorē precipuū tenuiſſe. quē affirmaſſe legendo repperi qꝛ pauꝑes trutāni atqꝫ captiui/ ipſuꝫdeū exorare docuerūt. ¶ In libris etiā eiuſdem patet quēadmodū oratōeꝫ vni viatori ꝑadiſum adeūti pro impetrāda elemoſyna ⁊ auxilio/ pulcre comꝑat. In quo pariter libro quaſi ꝑ totū ad deū ad dominūqꝫnoſtrū ih̓m xp̄m/ ⁊ ſuos ſanctos. ſpēalius
ad virginē mariā. rōnes adducit. quatenꝰauxilient̉ creature eis ſupplicāti ſuāqꝫ paupertatē allegāti. Loquit̉ itē de corā iudicibus pn̄tatis. qūo tales in ſuis petitionibꝰſint circūſpecti atqꝫ ſapiētes. Nimirum. timēt enī ⁊ ꝑiculū ſibi vident īminere. Talimō ⁊ nos īmo ⁊ adhuc ampliꝰ corā deo pn̄tati facere nobis multū expediret.Capitulum XL.Cōmendatio iſtius modi contēplationistanqͣꝫ ſecuri vtilis ⁊ leuis.Stum modū inchoandi ꝯtem¶ ¶σ ſatis enī eſt ſecurus ſimplex atplationē/ cui placet ſequi poteſtqꝫ leuis. Conueniēs etiam gradui bene primo cōtemplatōnis antedictoqui aſſignat̉ humilis penitētia. Ibi enimnō aliud qͣꝫ indulgētia petit̉ atqꝫ bene operandi tꝑe affuturo gr̄a. item etiā remediuꝫcōtra plagas ſuas ⁊ peccatoꝝ infirmitatesvarias. Ad qd̓ nō parū/ orōes beati ancelmi / diuerſorūqꝫ ceteroꝝ ſanctoꝝ/ edite adſanctos ⁊ ſanctas ꝓficiunt. Liber qͦꝫ de qͦpridē locutꝰ ſum rhetorica diuina intitulatur a guilhelmo ꝑiſien̄. ꝯpilatus multū adiſta vtilis. ¶ Suꝑ mō iſto iniciādi ꝯtemplationē/ dudū optabā or̄ōnē quādā fabricare/ in modū pauꝑis/ panē ſuū oſtiatī q̄rētis vel indulgētiā q̄rētis ⁊ petētis ad inſtar incarceratoꝝ aut certe ad ſil̓itudinemelemoſynā petētiū. nō quidē ꝓ ſeip̄is ſed ꝓin hoſpitalibꝰ degētibꝰ. Sepe enī aliqͥs deuotionē ſuā ꝓ alio interpellādo reꝑit magis qͣꝫ ſi ꝓ ſe deū exoraret ibiqꝫ multuꝫ ꝓficit. Tenent̉ etiā ad hͦ plures ex officio ſuoquēadmodū viri eccl̓iaſtici. alijqꝫ ex elemoſina vitā ducētes corꝑis. īmo dico oēs debere hoc facere tā ꝓpter dei mādatū. qͣꝫ etiāꝓpter bn̄ficia ab alijs recepta ſiue talia ſintbona nature a ſuis parētibꝰ; ſiue bona fortune ipſis collata iure hereditario poſſidēda a viuis aūt a mortuis. ¶ Cōpilaui pridem orationē quādam ad dn̄m ih̓m xp̄m.iniciantē Ieſu ſponſe virginitatis ⁊c̄. Intendo autē ſi deo placituꝫ fuerit de hoc/ inbreui diffuſius cōſcribere opus. Uerū eſtomnes mūdi ſcripturas nō poſſe ꝑducerecōtemplatiuū quo tendere habet. quēadmodū facit fortis ꝑſeuerātia auxiliante deigratia faciendo exemplo ꝑſone ſupra memorate. ponēdoqꝫ ſe ad practicā ſcilicꝫ adopus. qꝛ affectiones ſcribi nequeunt. neqꝫ
A