De paſſionibus anime
tum magis facit ſe ſentiri ceteris paribusrōne defectꝰ ⁊ indigētie tanqͣꝫ oppoſita iuxta ſe poſita magꝭ ſentiātur Sil̓eꝫ aſſigͣrepoſſumꝰ cāꝫ. cur iraſcibilis ab ira potiusqͣꝫ a ſpe vl̓ audacia noīetur Ira qͥppe reſpicit minoratōem ſeu vilipēſionē. q̄ int̓ mala maxīe fugit̉. ſicut ex aduerſo excellentiamagis appetitur. ⁊ ita appetitur vt vite ꝓprie aliquādo p̄feratur quēadmodū ītroducit poeta. Euualꝰ rn̄t ad niſum. Et hiceſt animꝰ mortis cōtemptor ⁊ illū. Qui vita bene credat emi quē queris honorem.Conſideratio. VII.Aſſiōes oēs in aīalibꝰ brutis/ cenp Pſende ſunt bone et pulcre. Exēpligrā audacia ⁊ aīoſitas in leone etgallo. ira ī tigride ⁊ apro re voluptas ī porco hirco ⁊ paſſere. timiditas ī lepore ⁊ ouefraudulētia in vulpe. adulatio in cane ſuꝑbia in equo. triſticia melancolica in cattoauaricia in cornice ¶ Itaqꝫ paſſiōes iſte.neqꝫ male ſunt vl̓ deformes in genere moris. cū deſit ip̄is aīalibꝰ libertas arbitrij/ īqua fundatur rō laudis vel vituꝑij. Neqꝫturpes dici pn̄t aut male in genere entis/qm̄ ens ⁊ bonū ⁊ pulcrū cōuertūtur. propterea tantūdeꝫ hꝫ q̄libet res ſit ſubſtātiaſit accidēs de bono ⁊ pulcro quātū de ente. nec hr̄e p̄t malū ꝯͣriū. Ampliꝰ vero q̄libet res naturalis dirigitur in ſuis motibꝰab intelligētia nō errāte vt dictū eſt/ iaꝫ exſentētia ph̓orū. cui ꝯformās ſe auguſt. dixit ꝙ deꝰ ſic res qͣs condidit āminiſtrat. vteas ꝓprios motꝰ agere ſinat. vbi āt deeſt error ⁊ adeſt rei id qd̓ ſibi ē ꝓpriū: deſit ⁊ turpitudo neceſſe eſt ¶ Ꝙ paſſiōes in brutisaliqn̄ turpitudinis arguimꝰ vel horremꝰ⁊ odimꝰ ⁊ expugnamꝰ Rn̄demꝰ hoc iō fieri. qꝛ nobis ⁊ deſiderijs nr̄is aduerſanturinferūtqꝫ leſionē. aut aliqͣ tali rōne Monſtra ꝓinde q̄ vidētur eē pctā ⁊ turpitudīesin natura/ quō ad cāꝫ primā ⁊ finē vltimūrelata pulcra ſint; videre facile eſt.Conſideratio VIIIAſſiōes aīales/ in hoībꝰ viatoribꝰpſunt vt pl̓imū vituꝑabiles ⁊ maleturpes ¶ Inueniemꝰ hoc eſſe venō ſolū ex determīatōe fidei. ſꝫ ex naturalideductōe ſi ꝓſpexerimꝰ cōditionē ⁊ finemẜm quē hō cōditꝰ eſt ¶ Hō nāqꝫ cū ſit nature rōnalis. ip̄e factꝰ eſt vt diſcerneret int̓
bonū ⁊ malū. ⁊ vt magis bonū magis dilgeret. Conſtat vero deū eē ſummū bonū.Ordinatꝰ eſt igitur hō ad ꝯgnoſcēdū ⁊ diligēdū deū. in quo ſtat ſua iuſticia. ſua bonitas ⁊ gloria. Oportet qͦꝫ vt hoc aſſequatur aliqn̄ hō. alioqͥn fruſtra ⁊ inſipiēter adhunc finē fuiſſet ordīatus ſupra brutaleꝫnaturā ¶ Ex hac radice veritatꝭ ph̓ice ſeqͥt̉ꝙ hō dꝫ ſummū bonū ſumme diligere etmagis qͣꝫ ꝑua bona aūt qͣꝫ mala. Debꝫ adoꝑatōes ꝑtis ſue principalis q̄ eſt rō magis inclinari qͣꝫ ad illas corꝑis Debet qͣnto erit iuſtior iuſticia morali/ vel nll̓o mōvel minus affligi. Debet ẜm portōem ſuꝑiorē ⁊ diuiniorē ac liberā dirigere inferorē ⁊ ei libere ⁊ ſine cōtradictōe dn̄ari Dꝫhr̄e corpus ſuū tanqͣꝫ inſtrumentū cōforme rōni. immortale .ſ. nec impediēs ſꝫ adiuuās rōem. ac minꝰ indigēs qͣꝫ corꝑa īferioꝝ naturaꝝ ¶ Sꝫ oīm iſtoꝝ ac ſimiliūvidemꝰ in hoībꝰ cōtrarium ꝓpter paſſiōescorꝑis. que trahūt aīam ad dilectōes ſordidas ⁊ malas. trahūt in errores ⁊ ſuperſtitioſas īſanias. trahūt magis ad oꝑatiōescorꝑis qͣꝫ ad oꝑatōes virtuoſas. trahuntad obligatōem. ignorantiā. ⁊ inqͥetudinētrahūt ad afflictōes ad rebelliones ad penā ⁊ mortē plꝰ qͣꝫ in brutis ⁊ in iuſtis ſepeplꝰ qͣꝫ in iniuſtis ¶ Quid ſuꝑeſt/ niſi concludere tales paſſiōes eſſe cōtra rectū ⁊ debitū ordinē nature primitꝰ inſtitute. Hicaūt ordo nō aliter ꝑuerti potuit ⁊ p̄t/ qͣꝫ exculpa libere ꝑpetrata ꝑ īgratitudinē contra deū. ſicut vidit qͥ deplorās dicebat Hōcū in honore eēt. ⁊cͣ. Sꝫ heu iā nō ſil̓is ſꝫdeterior ⁊ turpior. Sūt igitur paſſioneshmōi vituꝑabiles. qꝛ tollūt obedientiamSunt ⁊ male ⁊ turpes/ tanqͣꝫ priuātes inhoīe ex vitioſa radice modū ſpēm ⁊ ordinē. p̄ueniūt qͥppe iudiciū rōis qd̓ oporteret ſubſeqͥ. turbāt ligāt atqꝫ tyraniſant dominiū rōis. ita vt nimis ſentiat hō illā ſentētiā. Corpꝰ qd̓ corrūpitur aggrauat aīaꝫEt illd̓ Iugū graue ſuꝑ filios adā. Dēiqꝫmulti ph̓orū experiētia ⁊ rōe ꝯuicti ꝯfeſſiſunt hāc corruptōꝫ. licet ad verā cām neqͣqͣꝫ ꝑuenerīt ¶ Tādē ex his radicibꝰ q̄ ml̓tipliciꝰ extēdi potuerāt/ neceſſitas oritur recreatōis hūane ꝑ mediatorē xp̄ꝫ deū ⁊ hominē. alioqͥn finis hūane creatōis ī nihilū corruiſſꝫ ꝓ tota ſpē qꝛ n̄ ad gl̓aꝫ ſue viuificatōis ⁊ fruitōis ſꝫ ad penā et̓ne dānationis tota deueniſſꝫ. qd̓ ſapīe d̓ine ſueqꝫ
xy 5
2